Weer thuis 2

Ik zou verder gaan met maandag, maandag was een rare dag, alles ging mis.
M'n mond was nog steeds vreselijk, inmiddels had ik 2 verschillende soorten spoelmiddel, één was om te spoelen en moest ik daarna uitspugen, dat voelde net als de reclame van listerine, de andere was een amandelachtig spul dat moest ik spoelen en dan doorslikken, gelukkig smaakte het best lekker, zelfs met mijn maatstaven. Dit was een medicijn tegen een schimmel. Verder had ik kamillosan gekregen en nog lidocaïne, dat mocht ik absoluut niet doorslikken en mocht ik alleen een heel klein beetje op de zere plekken doen. Dat hielp heel goed, het is een verdovend middel. Ik was dus zo ongeveer de hele dag met spoelen bezig:-) De andere blaartjes op mijn hand en vinger zagen er nog steeds raar uit.
's Morgens om 6 uur begint de dag al in het ziekenhuis, de verpleegsters komen dat temperaturen en bloeddruk meten. Ze doen dat erg zachtjes en nog in redelijk donker, dus we konden nog lekker verder slapen, om 8 uur komen ze pas met het ontbijt. Er kwam deze ochtend een verrassing, ze wilden mijn anti-biotica spiegel meten. Dat hield in dat er voor en na de anti-biotica bloed afgenomen moest worden. Eerst in de arm geprikt, rechts mag niet meer i.v.m. de klieren die zijn weggehaald, wat niet lukte. O, nog vergeten te melden, maar gister werd mijn infuus afgekoppeld om te douchen, zonder infuus is het makkelijker, dan staat die paal niet in de weg. Dat deden ze wel vaker en dan gewoon na het douchen weer aankoppelen. Het was druk dus ik een hele poos zonder infuus gelopen, is verder niet erg want het infuus was alleen belangrijk voor de anti-biotica. De verpleegster deed het verband er weer om en dat was pijnlijk, het verband dan maar iets losser. Goed, ik weer lekker ingedommeld, schoon bed, zelf schoon, lekker. Na een poosje werd ik wakker en voelden mijn vingers een beetje raar aan, ik keek en schrok me wild. M'n hand en arm waren helemaal dik geworden, de vloeistof was onder mijn huid gelopen, helaas er moest een nieuw infuus gezet worden.
Maandag was mijn arm niet heel dik meer dus de verpleegster wilde me gewoon in mijn arm prikken, maar door het vocht dat er nog zat lukte het niet. Dan zijn er nog meer mogelijkheden hoor, gewoon in mijn voeten. Dus, stuwband om en prikken, oeps, verkeerde naald, op zoek naar een betere. De bloedvaten zijn was lastiger in de voeten, het bloed loopt wat lastiger, maar uiteindelijk is het goed gelukt, ook na de anti-biotica. Maar helaas, later op de dag blijkt dat ze bij het lab de potjes hebben verwisseld en ze niet meer wisten welke nu welke was, dus dit moest de volgende opnieuw gedaan worden. Nu moesten de bloedwaarden ook nog geprikt worden, dus een uurtje later weer een bloedafname uit mijn voeten.
Bij Ans moest ook geprikt worden maar dat waren ze vergeten. Die kwamen aan het einde van de ochtend prikken. Ook hier ging het niet goed, ze waren vergeten de stickers er op te plakken dus dit moest ook over.
Als we ergens om vroegen waren de verpleegsters het vergeten, we moesten het dan nog een keer vragen. Of als er iets was en we belden voor een zuster dan duurde het echt erg lang voordat er iemand kwam.
We konden niet naar het toilet want die was helemaal vies.
De dochter van Ans kwam even langs om wat te laten zien en net toen zij kwam was er een hele kattige verpleegster, van een andere kamer, die even duidelijk maakte dat het niet de bedoeling was dat ze hier mocht zijn.
We kregen onze lunch en zaten lekker te eten toen meneer Teske misselijk werd, ik kon hem nog net een spuugbakje geven, maar hij kon dat niet zo goed hanteren en het kwam in zijn bed enzo. Onze stoere bink kon dit niet verdragen en was ineens vertrokken:-) De zuster liet weer erg lang op zich wachten en meneer Teske was inmiddels behoorlijk bevuild, zielig.
De afstandsbediening van de tv bij Ans deed het niet. De technische dienst kwam de tv verwisselen, Ans en ik hadden het zelfde idee, het zou vandaag passen als de tv op het bed zou vallen, maar gelukkig is dat niet gebeurd. Wel was het niet de oplossing, want het probleem was er nog steeds. Het plafond ging open, de koof achter het bed ging open, maar nog steeds werkte de afstandsbediening niet. Ze zijn maar weg gegaan en zouden een andere keer verder zoeken.
De zaal-arts kwam langs. Mijn vinger zag er nog steeds niet goed uit en de arts wist weer niet wat ze er mee aan moest. "Ik zal erover denken" zei ze, maar dat zeiden ze iedere dag al. En ja hoor, na een paar uur kwam ze terug, er moest toch maar een chirurg naar kijken. In de loop van de middag kwam deze langs en vond het er niet zo goed uit zien, nog een arts erbij gehaald. Het kon zijn dat dit de bron van de koorts was en aangezien ze geen risico wilden nemen was het toch maar beter om het plekje open te snijden en aangezien het hele topje dik en rood was moest ook mijn nagel eraf zodat het vuil makkelijker weg kon. Voordat ik hierover na kon denken stond het pakket met gereedschap al klaar en kon de "operatie" beginnen. O ja, natuurlijk, bij het openmaken van het pakket bleek er geen mesje en geen pincet in te zitten, was wel nodig. Flinke verdoving, m'n vinger werd echt heel dik, en binnen een paar tellen was het gebeurd. Ik heb niet gekeken, kan daar niet zo goed tegen. Wel deed ik mijn ogen stijf dicht. De verpleegster vroeg of het zeer deed, dat niet, ik voelde helemaal niks, maar ik vond het een kriebelig idee.
Al snel was alles weer opgeruimd en netjes.
Ineens werd Ans niet lekker, ze trok wit weg, had vreselijke pijnen in haar buik en lag helemaal te shaken. Weer duurde het lang voordat er gereageerd werd. De verpleegsters kwamen, gingen eerst tempen en bloeddruk meten. De automatische bloeddrukmeter deed het niet dus moest het met de "ouderwetse", het duurde allemaal maar. Er moest dan maar bloed afgenomen worden, zusters weer weg. En Ans lag maar te schudden in haar bed. Ze kwamen weer terug en stonden er maar een beetje bij, ze waren allebei in opleiding. Ik zei dat ze er maar een dokter bij moesten halen, dat deden ze dan maar. Het duurde maar en het duurde maar. Ik ben toen bij Ans gaan zitten heb haar ondersteund, haar vastgehouden en met haar gepraat, als het ging. Uiteindelijk kwam er een dokter bij en werd ze onderzocht. Waarschijnlijk een darmperforatie, maar gezien haar achtergrond wilden ze geen operatie meer doen. Ook Ans wilde dit niet meer en besloten ze dat ze aan de morfine gaan beginnen. Het begin van het einde. Ik had het niet meer.
Ans heeft sms-jes verstuurd en na een poosje kwam de hele familie, dikke tranen. Wat was dit moeilijk!!!!! Tijdens het bezoekuur werd Ans naar een eenpersoonskamer gebracht, dit was veel beter. Wim snapte het niet helemaal en toen ze weg waren heb ik eerst een flink portie zitten huilen, ik kon niks zeggen.
De avond verliep ook niet heel rustig, er was een wat minder prettige verpleegster die absoluut geen tijd had voor ons. Toen kreeg ik nog de laatste anti-biortica van deze dag. Ze zette hem aan en ik voelde hem meteen lopen en zei dat ook, ze reageerde niet. Na zo'n 5 minuten zeg ik dat het echt niet goed aanvoelde, ze kwam er dan toch even naar kijken en ja hoor, ze had hem veel te snel gezet waardoor het dus niet goed liep, het infuus moest er uit volgens haar. Ik weer janken en zei dat ze hem maar langzamer moest zetten. Dat deed ze dan maar. Maar toen alles erin zat bleek hij toch niet goed te zitten en moest het infuus er alsnog uit. Zo eindigde deze dramatische dag.
Het verhaal is nu lang genoeg dus ik stop er maar weer mee voor vandaag.

Weer thuis

Jippie!!! Ik ben weer thuis!!!

De koorts was gezakt en m'n bloedwaarden waren dusdanig dat ik naar huis mocht. Voor de kenners, ik werd opgenomen met een leucocytenwaarde van 0,2, gisteren was hij nog 0,3 en vandaag was hij 0,5 en dat moest hij zijn om naar huis te mogen. Het is nog erg zwak, maar de lijn is stijgend en als hij eenmaal gaat stijgen, dan gaat het wel redelijk snel.

Het was inderdaad wel een tegenvaller, maar ik moet toegeven:-( dat ik nu wel echt uit kon rusten en dat heeft me ook echt wel heel erg goed gedaan, ik voel me echt een stuk beter!! Het was voor mij wel een moment dat de vlag uit kon. En nu.... slow and steady!!!!

Het waren wel roerige dagen met een lach en een traan.

Zaterdagnacht ging ik eerst naar de opnameafdeling. Hier kwam ik op een tweepersoonskamer te liggen met een oudere dame, in de 80. Ze was aardig doof en erg lastig om een gesprek mee te voeren, maar ze was wel handig met haar mobieltje, echt grappig was dat om te zien. Voor mij wel lekker rustig. 's middags werd ik naar mijn vaste plek gebracht, even crossen door de gangen van het ziekenhuis, want we gingen van de ene kant naar de andere kant van het ziekenhuis en van afd. 3 naar 8. Op mijn kamer lagen meneer Teske, 87 jaar en Ans, 53 jaar. Meneer Teske was erg ziek, last van diarree en erg benauwd, hij lag erg veel te soezen, hij was heel stil, we hebben hem weinig gehoord en veel geroken:-), soms ging hij zelf naar het toilet, meestal moest het toilet daarna grondig gereinigd worden. Zondag kwam er nog een man van 47 bij ons liggen, die kon daar niet zo goed tegen, en helemaal niet toen, o nee, dat komt later wel:-)

Ans is een hele lieve vrouw. 10 jaar geleden is bij haar borstkanker geconstateerd. Er gebeurde van alles en alles liep tegen. Nu had ze weer veel vocht in haar buik, ruim 5 liter, via een drain liep dat allemaal weg en als alles eruit was zou ze weer naar huis gaan. Ze kon niet veel eten want haar maag en darmen werkten niet zo goed meer, het vocht had veel afgekneld en dat moest nu weer een beetje op gang komen. We konden veel praten, maar hebben zaterdag ook heel veel geslapen, dat deed ons allebei heel erg goed.

Zondag rustig begonnen, weer veel geslapen totdat we er nog een kamergenoot bijkregen, we zijn zijn naam niet te weten gekomen, alleen z'n achternaam, maar die ben ik vergeten. Hij was duidelijk aanwezig:-), heel gezellig, dat zeker, maar voor ons dames zeer vermoeiend. Hij was toch wel redelijk gespannen. Hij had gevochen met de alkaida, o nee, een schildklieroperatie ondergaan, een flinke jaap hoor!!! Maar het spannende was dat de medium care, waar hij vandaan kwam, een scalpel op zijn bed had geplakt met de mededeling dat als hij het benauwd kreeg en de wond zou gaan opzetten het verplegend personeel dan zijn wond met spoed moest opensnijden anders kon hij stikken. Nou ja, lekker als je dat bericht mee krijgt, hij liep dus constant naar de badkamer om te kijken of zijn nek al dik werd, arme jongen. We hebben de verpleging er maar bij gehaald, zij zijn het gaan onderzoeken en het was toch niet zo bedoeld. Dus dat viel gelukkig allemaal mee en daarmee was hij wel weer wat tot rust gekomen.

Maandag ging echt werkelijk van alles mis, maar dat schrijf ik morgen verder. Ik ben nu toch wel erg moe en het is best lastig om met een verband om je vinger te typen.

KG-zuid, Afdeling 1.8.19

Even een update van Margreet. Ik hoop dat ik haar goed verwoord anders zal ze het later wel aanpassen. Ja nog steeds in het ziekenhuis en we weten niet of dat morgen anders wordt. Het gaat beter de antibiotica doet zijn werk. Ook met de mond gaat het wat beter. Die heeft heel erg zeer gedaan door blaren o.i.d., ontstoken dus, is bewerkt met 4 middeltjes. Helaas moest de nagel het ontgelden na een ontsteking van de vinger en is vandaag verwijderd door een chirurg. De bruut! Had men maar wat sneller gereageerd dan was het vast niet nodig geweest. Het is wel bijzonder daar te zijn als bezoeker, je observeerd automatisch dat wat je ziet. Als patient wat minder, het zijn kleine ruimtes met 4 bedden. Naast Margreet ligt een man van 87 die moeite heeft met de techniek, zijn gsm geeft constant gedoe en werk voor hem, maar echt contact krijgt hij niet met dat ding, prettig voor je beltegoed. Er lag ook een man van 47 die heel veel at, hij zorgde ervoor dat het afdelings gemiddelde van de afdeling omhoog werd gehaalt. Verder praatte hij heel veel. En er ligt ook nog een vrouw van 53 jaar, Ans. Vandaag was het bij haar heel druk. Slecht nieuws, ze had vandaag gehoord dat ze is opgegeven. Naast alles wat er mis ging kon Margreet haar goed opvangen. Tijdens het bezoek is ze met de familie apart gezet in een andere ruimte. Ik kreeg onder tranen het verhaal te horen. Heftig!
Zo ziet een dag KG eruit.

Uit logeren.

Gisteren liep toch nog even anders dan we verwacht hadden. s'Morgens had Margreet al wat onbestendige gevoelens. Later op de dag heeft ze wat verhoging gekregen, maar nog niet echt verkeerd. We hebben nog met elkaar een nieuw recept geprobeerd, erg lekker, ook voor de kilo's. Na het kijken van een bijzondere film gaf Margreet aan dat ze een beetje koorts leek te hebben. Toch maar controleren, 38,3 rede om te bellen. Nou dan weet je het wel. "Kom voor de zekerheid maar langs". En daar zaten we om 23:30 uur te wachten, tot Boukje uit onze kerk ons daar trof. Even een kort gesprekje. Direct ging ze de afdeling "spoed" op om wat te regelen, ondanks dat haar dienst erop zat en ze op het punt stond naar huis te gaan. En dat lukte, ze handelde snel wat procedures af regelde een lekker bed en het bloed ging met spoed naar het lab. De uitslag was gelukkig goed net als de foto van de longen. Maar de temperatuur was al opgelopen naar 38,6 Dus dat wordt antibiotica via infuus, en een dag of 3 logeren. Zo zie maar weer hoe dingen kunnen gaan. Mocht je komende dag echt niets te doen hebben: Kennermergasthuis locatie zuid, kamer 1.8.19
Namens Margreet.

Groeten, WIm

Een week verder

Het is alweer een week geleden dat ik de laatste kuur heb ondergaan. Vergeleken bij de vorige keer heb ik hem redelijk verdragen:-(, maar NOOIT, NOOIT, NOOIT meer!!!!
Het is heel dubbel. Na de eerste kuren had ik nog zoiets "als het de laatste keer is hang ik de vlag uit!" Nu is het de laatste keer en ik heb de vlag niet uitgehangen. Vorige week had ik nog wel zoiets van als ik dan wat opgeknapt ben, misschien dan nog. Ik heb dat punt nog niet bereikt. Ik heb wel weer kaarten gekregen, die doen me erg goed. Wim had donderdagochtend, ik was naar de fysio, een grote bos zonnebloemen neer gezet, dat was een grote verrassing en die staan heel vrolijk, ze zijn echt heel erg mooi!!!
Ik heb de kuur dan wel redelijk verdragen, maar mijn energie is echt ver beneden peil.
Ik moest erg denken aan een bokswedstrijd, eigenlijk ken ik die alleen maar uit de tekenfilmpjes:-), maar na iedere stoot zak je weer een stuk verder in elkaar, tot er uiteindelijk nog maar twee hoopjes naast de scheidsrechter staan, de scheids met twee armen in zijn handen, hij tilt mijn arm op, ik heb gewonnen, ik heb het gehaald, maar van binnen voelt dat niet zo, alles is zo ongeveer gebroken.
Ik ben echt heel blij dat ik niet meer hoef, maar gek genoeg maakt het ook onzeker. Hoe gaat het nu verder, ik kan eigenlijk niet veel meer, komt het allemaal wel weer goed, kan ik weer gaan werken, is het echt weg, komt het niet meer terug? En nog veel meer.
Nu is het vooral keuzes maken, wat is belangrijk. Ja, wat is nu eigenlijk belangrijk???!!! Een avondje theatersport en dan 2 dagen ziek? Vandaag voor het eerst even een paar kleine boodschapjes gedaan bij de Deka, dat viel tegen. Er stond ook nog een lange rij, ik ben maar zo vrij geweest om te vragen of ik eerst mocht, het ging echt niet. En dan heb ik natuurlijk nog de "pech" dat ik er zo goed uit zie. Ik heb gelukkig nog weer eten kunnen koken, dat is een leuke afleiding. Maar goed, als ik mij heeeeeel erg rustig houd, dan blijft mijn hoofd helder en kan ik wat denkwerk gaan doen:-), dat moet dan natuurlijk wel leuk denkwerk zijn. Ik heb nu bedacht:-) dat ik het wel leuk zou vinden om weer te gaan schilderen, nee, niet ons huis, maar op papier en doek, wie weet, ik heb alles nog in huis. Dus de komende tijd als ik op een verjaardag kom (als ik weer wat meer energie heb) krijg je een echte MMA (in ons huis is te weinig plek).

We gaan ervoor

Ik ben er nu wel echt klaar voor, de gedachten gaan nu ook mee. Gister had ik nog het gevoel dat alles binnen in mij in verzet zou komen, zo iets als dat ineens mijn aders van ijzer zijn zodat er geen naald ingeprikt kan worden:-) maar nu is het weer tot rust gekomen en ga ik er nog voor (denk ik).
Ik heb vandaag ook maar een potje pokon gekocht, als ik me dan wat beter ga voelen ga ik mijn hoofd maar insmeren met dit goedje, misschien helpt het:-) bij de apotheek hadden ze tenslotte niets voor mij om haargroei te bevorderen:-) of heb jij wel wat Saskia????
Verder heb ik een heerlijke pan verse tomatensoep gemaakt, alleen helaas vond de rest van de familie de soep ook lekker en is hij dus alweer bijna op. Ik voel me net mijn vader, die kon ook heerlijk aanrommelen in de keuken en allerlei lekkere gerechten maken. Ik geniet er dus ook van om lekkere recepten op internet op te zoeken en dan van alles uitproberen, wel een beetje wat op dit moment voor mij lekker is. Gelukkig vinden de mannen het ook meestal wel te hachelen.:-) zoals die tomatensoep, maar ja, dan heb ik de komende dagen geen soep meer.
Vanmorgen al met de eerste medicijnen begonnen, die werken al aardig in. Ik merk nu dat zuurtjes een beetje werken tegen de vieze smaak, lollies dus ook, toch nog een beetje "frisse" smaak in de mond. Volgende week gaan we weer de goede kant op!!!!! Jippie!!!

Klaar voor de laatste

Bijna klaar voor de laatste!!! Na veel bemoedigende woorden moet het dan toch gebeuren. Ik weet dat er veel mensen aan me denken, dat houdt me op de been. Ik zie er heel erg tegenop, maar het gaat lukken!! Morgen, woensdag, zal er nog een lied voor ons gezongen worden op Grootnieuwsradio, als je dit op tijd leest en je wilt ook luisteren, tussen 9 en 10 uur 's morgens. Afgelopen maandagavond hebben we nog een tijd van gebed gehad met een aantal broers en zussen, dat was erg fijn, het geeft me rust om te weten dat ik er niet alleen doorheen hoef.
Vanavond nog wel even naar Tartrek, de theatersport geweest, ook heerlijk om even aan gekke dingen te denken en even lekker te lachen, dit onthoud ik voor de dagen die ik weer plat doorbreng.

Een dipje

Weer even bijkletsen:-)
Het ging allemaal zo goed, vrijdag en ook zaterdag was ik aardig actief, een heerlijk gevoel. Het gaf me het gevoel weer aardig wat aan te kunnen. Zondag naar de kerk en een gezellige picknick, dat begon toch wel wat vermoeidheid op te leveren. Maar maandag weer vol goede moed aan de was en boodschappen doen, nou, je kent het wel. Ik voelde me prima! Gister een bezoekje bij een vriendin, moet toch kunnen??? Mmmm, dat beviel niet zo goed, tja, en dan vandaag toch merken dat ik gewoon te veel van mijn lichaam gevraagd heb. Het voelt naar en het kost veel moeite om weer op te knappen.
Alles om me heen start weer op, enthousiaste verhalen, enthousiaste mailtjes, enthousiaste mensen, het is dan lastig om te merken dat ik er niet aan mee kan doen.
Maar gelukkig zijn hier thuis ook genoeg leuke en nuttige dingen te doen! Achterstallige plakboeken bijwerken, zeker via internet erg leuk! En natuurlijk de muziek, genoeg te doen daarin. Het is ook niet vervelend om eens een telefoontje of een bezoekje te krijgen:-)
Er is een speciaal revalidatie-programma voor na de kanker, "herstel en balans". Ik ben daar gister achteraan gegaan en zag tot mijn schrik dat de groep van september al vol zat, dus ik meteen maar bellen. Viel dat even tegen, want je mag pas 2 maanden na de laatste kuur op z'n vroegst beginnen, ik wilde natuurlijk eigenlijk al gister beginnen, maar ja, de eerstvolgende groep waar ik voor in aanmerking kom start in januari!!! Tja, Greetje, rustig aan!!!!! Het ziet er wel echt heel goed uit. Een gedegen programma van 10 weken, 2 maal per week, 2 uur per keer, in Heemstede. Het programma bestaat uit speciale lichaamstraining en een serie themabijeenkomsten over diverse onderwerpen in relatie tot kanker. Het ziet er echt goed uit en het lijkt me zeer nuttig om deze te volgen, heb ik tegen die tijd ook nog wat te schrijven:-) Nu houden we het nog even bij het sportprogramma van onconet, de fysiotherapeut ziet het nog helemaal zitten en vindt mijn prestaties boven het gemiddelde. Ik mag met dit programma doorgaan tot ik naar "herstel en balans" ga, dus dat is wel erg prettig.

De premiére

Gelukkig weer een beetje hersteld. Ik begin zelfs weer af en toe een kopje thee te drinken:-) Afgelopen vrijdag weer aan het sporten gegaan en dat viel zelfs niet tegen. Ik zat bijna al op het niveau van voor de kuur, dus dat is best heel positief! We blijven rustig aan doen.
Ik merk dat het schoolseizoen weer is aangebroken, ik heb mijn leidinggevende al gesproken, mijn collega waar ik mee samenwerkte is ook al op bezoek geweest. Helaas geeft dat alleen maar meer motivatie om weer zo snel mogelijk naar school te gaan, maar ja, we zullen nog ff geduld moeten hebben. Ik kan wel lekker van alles voorbereiden en dat is ook al heel erg leuk! Ik probeer komende week een cursusje digibord te scoren, is ook altijd handig. :-)
Maar ik zal jullie nu even van jullie nieuwsgierigheid afhelpen. Ja, ja, ik ben afgelopen vrijdag met Wim, en Egbert natuurlijk ook, naar de premiére van "We will rock you" geweest!! En WOW, het was echt heeeeeel erg gaaf!!!! Als eerste weer over de, ditmaal, rode loper! Van de vorige keer wisten we nog wat ons te wachten stond, dus.... eerst even lekker kijken wie er zo een beetje langslopen. Tja, wat dat betreft is mijn kennis van BN'ers niet zo heel groot, maar het is gewoon leuk om te zien. En soms helpen anderen nog wel met wat namen. Dan is het moment daar om ook over die rode loper te gaan....... echt gaaf joh!!! Tussen de dranghekken waar allemaal fotografen staan te joelen. BN'ers die lopen te paraderen:-) zo leuk!!!! Dus vooral niet te snel lopen.



Dan naar binnen en de show. Echt heerlijk om naar te kijken. Zo gaaf als je de spelers vol overgave ziet spelen en zingen. In de pauze lekkere hapjes en drankjes (water hadden ze gelukkig ook). En aan het einde van de musical, bij het lied "the Bohemian rhapsody" kwam natuurlijk niemand minder dan Brian May himself. Dat was toch wel een kippevelmoment!



Dan is het nog niet afgelopen want dan komt nog de "trapscene". Duurt natuurlijk een eeuwigheid want de spelers moeten zich helemaal opdoffen, vooral Pia Douwes moest nog op het laatste moment even moeilijk doen, volgens Egbert. Maar dan komen ze ook wel prachtig tevoorschijn en lopen ze de trap af, sbs 6 en vele fotografen weer paraat. Wij waren boven gaan staan en konden daar alles heeeeel erg dichtbij zien.


Erg leuk en zeker als Egbert daar dan ook tussen zou lopen, alhoewel de spots natuurlijk alleen maar gericht zijn op de cast en niet op de crew. Egbert was dus ook bang dat we de trein zouden missen en is bovenaan de trap omgedraaid en heeft een snellere weg genomen. Omdat Wim en ik allebei onze telefoon waren vergeten hebben we evengoed de trein gemist en deden we dus heel lang over de terugreis, maar na zo'n feest is dat niet erg. We waren uiteindelijk om 2.00 uur pas thuis, dankzij de taxi, anders was het nog later.

Dat was hem dan weer!

Poeh, dat was weer heel erg pittig. Het was erg zwaar, eigenlijk nog wel, maar ik kan weer denken en praten en dat is al heel wat. Wim heeft me vanavond even mee naar buiten genomen, een kopje koffie, ik koos voor een kopje tomatensoep, belachelijk, maar eeeerg lekker:-) bij Villa Westend, dat was zeer welkom.
Ik zoek eigenlijk een vrijwilliger voor de laatste kuur, maar ja, ik zal er zelf doorheen moeten. Het was toch veel heftiger dan de voorgaande keren. Het is net of je aan een flinke wandeling begint, vol goede moed, maar dat wordt steeds minder als de weg maar niet ten einde raakt en het steeds donkerder wordt om je heen. Het werd ook echt donker om me heen, ik, klein nietig wezentje met helemaal oneindig niets om je heen, alleen maar kunnen liggen en verder niets. Het was beangstigend, maar je kan niets, zelfs niet bang zijn.
Nu ben ik weer een beetje bij, het voelt raar, leeg. De jongens gaan weer naar school, Wim naar z'n werk, het is hier stil.

God is voor mij een veilige schuilplaats,
een betrouwbare hulp in de nood.
Daarom zal ik niet vrezen.
Psalm 46:2