Weer thuis 2

Ik zou verder gaan met maandag, maandag was een rare dag, alles ging mis.
M'n mond was nog steeds vreselijk, inmiddels had ik 2 verschillende soorten spoelmiddel, één was om te spoelen en moest ik daarna uitspugen, dat voelde net als de reclame van listerine, de andere was een amandelachtig spul dat moest ik spoelen en dan doorslikken, gelukkig smaakte het best lekker, zelfs met mijn maatstaven. Dit was een medicijn tegen een schimmel. Verder had ik kamillosan gekregen en nog lidocaïne, dat mocht ik absoluut niet doorslikken en mocht ik alleen een heel klein beetje op de zere plekken doen. Dat hielp heel goed, het is een verdovend middel. Ik was dus zo ongeveer de hele dag met spoelen bezig:-) De andere blaartjes op mijn hand en vinger zagen er nog steeds raar uit.
's Morgens om 6 uur begint de dag al in het ziekenhuis, de verpleegsters komen dat temperaturen en bloeddruk meten. Ze doen dat erg zachtjes en nog in redelijk donker, dus we konden nog lekker verder slapen, om 8 uur komen ze pas met het ontbijt. Er kwam deze ochtend een verrassing, ze wilden mijn anti-biotica spiegel meten. Dat hield in dat er voor en na de anti-biotica bloed afgenomen moest worden. Eerst in de arm geprikt, rechts mag niet meer i.v.m. de klieren die zijn weggehaald, wat niet lukte. O, nog vergeten te melden, maar gister werd mijn infuus afgekoppeld om te douchen, zonder infuus is het makkelijker, dan staat die paal niet in de weg. Dat deden ze wel vaker en dan gewoon na het douchen weer aankoppelen. Het was druk dus ik een hele poos zonder infuus gelopen, is verder niet erg want het infuus was alleen belangrijk voor de anti-biotica. De verpleegster deed het verband er weer om en dat was pijnlijk, het verband dan maar iets losser. Goed, ik weer lekker ingedommeld, schoon bed, zelf schoon, lekker. Na een poosje werd ik wakker en voelden mijn vingers een beetje raar aan, ik keek en schrok me wild. M'n hand en arm waren helemaal dik geworden, de vloeistof was onder mijn huid gelopen, helaas er moest een nieuw infuus gezet worden.
Maandag was mijn arm niet heel dik meer dus de verpleegster wilde me gewoon in mijn arm prikken, maar door het vocht dat er nog zat lukte het niet. Dan zijn er nog meer mogelijkheden hoor, gewoon in mijn voeten. Dus, stuwband om en prikken, oeps, verkeerde naald, op zoek naar een betere. De bloedvaten zijn was lastiger in de voeten, het bloed loopt wat lastiger, maar uiteindelijk is het goed gelukt, ook na de anti-biotica. Maar helaas, later op de dag blijkt dat ze bij het lab de potjes hebben verwisseld en ze niet meer wisten welke nu welke was, dus dit moest de volgende opnieuw gedaan worden. Nu moesten de bloedwaarden ook nog geprikt worden, dus een uurtje later weer een bloedafname uit mijn voeten.
Bij Ans moest ook geprikt worden maar dat waren ze vergeten. Die kwamen aan het einde van de ochtend prikken. Ook hier ging het niet goed, ze waren vergeten de stickers er op te plakken dus dit moest ook over.
Als we ergens om vroegen waren de verpleegsters het vergeten, we moesten het dan nog een keer vragen. Of als er iets was en we belden voor een zuster dan duurde het echt erg lang voordat er iemand kwam.
We konden niet naar het toilet want die was helemaal vies.
De dochter van Ans kwam even langs om wat te laten zien en net toen zij kwam was er een hele kattige verpleegster, van een andere kamer, die even duidelijk maakte dat het niet de bedoeling was dat ze hier mocht zijn.
We kregen onze lunch en zaten lekker te eten toen meneer Teske misselijk werd, ik kon hem nog net een spuugbakje geven, maar hij kon dat niet zo goed hanteren en het kwam in zijn bed enzo. Onze stoere bink kon dit niet verdragen en was ineens vertrokken:-) De zuster liet weer erg lang op zich wachten en meneer Teske was inmiddels behoorlijk bevuild, zielig.
De afstandsbediening van de tv bij Ans deed het niet. De technische dienst kwam de tv verwisselen, Ans en ik hadden het zelfde idee, het zou vandaag passen als de tv op het bed zou vallen, maar gelukkig is dat niet gebeurd. Wel was het niet de oplossing, want het probleem was er nog steeds. Het plafond ging open, de koof achter het bed ging open, maar nog steeds werkte de afstandsbediening niet. Ze zijn maar weg gegaan en zouden een andere keer verder zoeken.
De zaal-arts kwam langs. Mijn vinger zag er nog steeds niet goed uit en de arts wist weer niet wat ze er mee aan moest. "Ik zal erover denken" zei ze, maar dat zeiden ze iedere dag al. En ja hoor, na een paar uur kwam ze terug, er moest toch maar een chirurg naar kijken. In de loop van de middag kwam deze langs en vond het er niet zo goed uit zien, nog een arts erbij gehaald. Het kon zijn dat dit de bron van de koorts was en aangezien ze geen risico wilden nemen was het toch maar beter om het plekje open te snijden en aangezien het hele topje dik en rood was moest ook mijn nagel eraf zodat het vuil makkelijker weg kon. Voordat ik hierover na kon denken stond het pakket met gereedschap al klaar en kon de "operatie" beginnen. O ja, natuurlijk, bij het openmaken van het pakket bleek er geen mesje en geen pincet in te zitten, was wel nodig. Flinke verdoving, m'n vinger werd echt heel dik, en binnen een paar tellen was het gebeurd. Ik heb niet gekeken, kan daar niet zo goed tegen. Wel deed ik mijn ogen stijf dicht. De verpleegster vroeg of het zeer deed, dat niet, ik voelde helemaal niks, maar ik vond het een kriebelig idee.
Al snel was alles weer opgeruimd en netjes.
Ineens werd Ans niet lekker, ze trok wit weg, had vreselijke pijnen in haar buik en lag helemaal te shaken. Weer duurde het lang voordat er gereageerd werd. De verpleegsters kwamen, gingen eerst tempen en bloeddruk meten. De automatische bloeddrukmeter deed het niet dus moest het met de "ouderwetse", het duurde allemaal maar. Er moest dan maar bloed afgenomen worden, zusters weer weg. En Ans lag maar te schudden in haar bed. Ze kwamen weer terug en stonden er maar een beetje bij, ze waren allebei in opleiding. Ik zei dat ze er maar een dokter bij moesten halen, dat deden ze dan maar. Het duurde maar en het duurde maar. Ik ben toen bij Ans gaan zitten heb haar ondersteund, haar vastgehouden en met haar gepraat, als het ging. Uiteindelijk kwam er een dokter bij en werd ze onderzocht. Waarschijnlijk een darmperforatie, maar gezien haar achtergrond wilden ze geen operatie meer doen. Ook Ans wilde dit niet meer en besloten ze dat ze aan de morfine gaan beginnen. Het begin van het einde. Ik had het niet meer.
Ans heeft sms-jes verstuurd en na een poosje kwam de hele familie, dikke tranen. Wat was dit moeilijk!!!!! Tijdens het bezoekuur werd Ans naar een eenpersoonskamer gebracht, dit was veel beter. Wim snapte het niet helemaal en toen ze weg waren heb ik eerst een flink portie zitten huilen, ik kon niks zeggen.
De avond verliep ook niet heel rustig, er was een wat minder prettige verpleegster die absoluut geen tijd had voor ons. Toen kreeg ik nog de laatste anti-biortica van deze dag. Ze zette hem aan en ik voelde hem meteen lopen en zei dat ook, ze reageerde niet. Na zo'n 5 minuten zeg ik dat het echt niet goed aanvoelde, ze kwam er dan toch even naar kijken en ja hoor, ze had hem veel te snel gezet waardoor het dus niet goed liep, het infuus moest er uit volgens haar. Ik weer janken en zei dat ze hem maar langzamer moest zetten. Dat deed ze dan maar. Maar toen alles erin zat bleek hij toch niet goed te zitten en moest het infuus er alsnog uit. Zo eindigde deze dramatische dag.
Het verhaal is nu lang genoeg dus ik stop er maar weer mee voor vandaag.