Weer thuis

Jippie!!! Ik ben weer thuis!!!

De koorts was gezakt en m'n bloedwaarden waren dusdanig dat ik naar huis mocht. Voor de kenners, ik werd opgenomen met een leucocytenwaarde van 0,2, gisteren was hij nog 0,3 en vandaag was hij 0,5 en dat moest hij zijn om naar huis te mogen. Het is nog erg zwak, maar de lijn is stijgend en als hij eenmaal gaat stijgen, dan gaat het wel redelijk snel.

Het was inderdaad wel een tegenvaller, maar ik moet toegeven:-( dat ik nu wel echt uit kon rusten en dat heeft me ook echt wel heel erg goed gedaan, ik voel me echt een stuk beter!! Het was voor mij wel een moment dat de vlag uit kon. En nu.... slow and steady!!!!

Het waren wel roerige dagen met een lach en een traan.

Zaterdagnacht ging ik eerst naar de opnameafdeling. Hier kwam ik op een tweepersoonskamer te liggen met een oudere dame, in de 80. Ze was aardig doof en erg lastig om een gesprek mee te voeren, maar ze was wel handig met haar mobieltje, echt grappig was dat om te zien. Voor mij wel lekker rustig. 's middags werd ik naar mijn vaste plek gebracht, even crossen door de gangen van het ziekenhuis, want we gingen van de ene kant naar de andere kant van het ziekenhuis en van afd. 3 naar 8. Op mijn kamer lagen meneer Teske, 87 jaar en Ans, 53 jaar. Meneer Teske was erg ziek, last van diarree en erg benauwd, hij lag erg veel te soezen, hij was heel stil, we hebben hem weinig gehoord en veel geroken:-), soms ging hij zelf naar het toilet, meestal moest het toilet daarna grondig gereinigd worden. Zondag kwam er nog een man van 47 bij ons liggen, die kon daar niet zo goed tegen, en helemaal niet toen, o nee, dat komt later wel:-)

Ans is een hele lieve vrouw. 10 jaar geleden is bij haar borstkanker geconstateerd. Er gebeurde van alles en alles liep tegen. Nu had ze weer veel vocht in haar buik, ruim 5 liter, via een drain liep dat allemaal weg en als alles eruit was zou ze weer naar huis gaan. Ze kon niet veel eten want haar maag en darmen werkten niet zo goed meer, het vocht had veel afgekneld en dat moest nu weer een beetje op gang komen. We konden veel praten, maar hebben zaterdag ook heel veel geslapen, dat deed ons allebei heel erg goed.

Zondag rustig begonnen, weer veel geslapen totdat we er nog een kamergenoot bijkregen, we zijn zijn naam niet te weten gekomen, alleen z'n achternaam, maar die ben ik vergeten. Hij was duidelijk aanwezig:-), heel gezellig, dat zeker, maar voor ons dames zeer vermoeiend. Hij was toch wel redelijk gespannen. Hij had gevochen met de alkaida, o nee, een schildklieroperatie ondergaan, een flinke jaap hoor!!! Maar het spannende was dat de medium care, waar hij vandaan kwam, een scalpel op zijn bed had geplakt met de mededeling dat als hij het benauwd kreeg en de wond zou gaan opzetten het verplegend personeel dan zijn wond met spoed moest opensnijden anders kon hij stikken. Nou ja, lekker als je dat bericht mee krijgt, hij liep dus constant naar de badkamer om te kijken of zijn nek al dik werd, arme jongen. We hebben de verpleging er maar bij gehaald, zij zijn het gaan onderzoeken en het was toch niet zo bedoeld. Dus dat viel gelukkig allemaal mee en daarmee was hij wel weer wat tot rust gekomen.

Maandag ging echt werkelijk van alles mis, maar dat schrijf ik morgen verder. Ik ben nu toch wel erg moe en het is best lastig om met een verband om je vinger te typen.