Poeh, dat was weer heel erg pittig. Het was erg zwaar, eigenlijk nog wel, maar ik kan weer denken en praten en dat is al heel wat. Wim heeft me vanavond even mee naar buiten genomen, een kopje koffie, ik koos voor een kopje tomatensoep, belachelijk, maar eeeerg lekker:-) bij Villa Westend, dat was zeer welkom.
Ik zoek eigenlijk een vrijwilliger voor de laatste kuur, maar ja, ik zal er zelf doorheen moeten. Het was toch veel heftiger dan de voorgaande keren. Het is net of je aan een flinke wandeling begint, vol goede moed, maar dat wordt steeds minder als de weg maar niet ten einde raakt en het steeds donkerder wordt om je heen. Het werd ook echt donker om me heen, ik, klein nietig wezentje met helemaal oneindig niets om je heen, alleen maar kunnen liggen en verder niets. Het was beangstigend, maar je kan niets, zelfs niet bang zijn.
Nu ben ik weer een beetje bij, het voelt raar, leeg. De jongens gaan weer naar school, Wim naar z'n werk, het is hier stil.
God is voor mij een veilige schuilplaats,
een betrouwbare hulp in de nood.
Daarom zal ik niet vrezen.
Psalm 46:2
Lieve Margreet,
BeantwoordenVerwijderenIk wilde net eens vragen hoe het nu met je gaat en krijg gelijk het antwoord te lezen. Wat een zware weg is dit toch, voel je je net weer goed en dan moet je weer de diepte in.
Nog 1x! Vrijwilliger wil ik wel zijn maar dat helpt niks. In gedachten zal ik met je meegaan.
Ik hoop dat de zonnige dagen je weer snel wat energie zullen geven.
Sterkte voor jullie allen.
Liefs, Annelie