conditie goed!

Voor, tijdens en na H en B worden er testen gedaan. Testen op conditie, gezondheid en algehele gesteldheid. De conditie is een pittige test, 3 minuten fietsen. De eerste keer dacht ik: "ach, dat kan toch niet zo moeilijk zijn." Maar dat viel tegen. Na 40 seconden zonder tegengas te hebben gefietst begint het. Elke 10 seconden wordt de druk opgevoerd en dat is zwaar!!! Maar gelukkig kwam ik een stuk verder en is mijn conditie van redelijk naar goed gestegen, en dat in 10 weken tijd! Maar ja, ik ben er nog niet en ga dus zelf verder aan de slag. Ook mijn algehele gesteldheid is er een stuk beter op geworden, en dat voel ik ook. Gister ben ik naar mijn werk geweest om een beetje een programma op te stellen. Ik ga wat klusjes doen voor het muzieklab, een nieuwe samenstelling en ook een nieuwe functie. Degene die dat leidt ga ik helpen, zij werkt er al ruim een half jaar en ik had haar al een aantal keer ontmoet op vergaderingen. Ze was helemaal verbaasd dat mijn haar zo kort was en dacht dat ik het lekker zomers had laten knippen, oeps, kleine blunder, ze had dus duidelijk geen idee wat er aan de hand was, moet kunnen. We hadden een leuk gesprek en ik heb wat leuke klusjes. Vorig jaar was ik bezig met een enquete, lees maar na:-), die mag ik nu dus gaan uitwerken, haha. Maar wel lekker zittend werk, en in de eerste instantie thuis. Rustig aan wennen aan het gebruiken van mijn hoofd:-)!

Op eigen benen

Vandaag hebben we het programma van Herstel en Balans afgesloten. Hier zie je ons in de sportzaal met de 2 fysiotherapeuten Erik en Loes. 4 vrouwen uit onze groep hebben geen chemo gehad, je haalt ze er wel uit. Wat hebben we lekkere pittige korte koppies!:-) We zijn lekker bij een Italiaan in Heemstede gaan lunchen, dat was wel heel gezellig. Het zal wel heel erg gek zijn, zoals gebruikelijk in het leven met dubbele gevoelens. Heerlijk om weer wat meer tijd te hebben, maar jammer om elkaar niet meer zo vaak te zien. We hebben afgesproken om eens per maand met elkaar te gaan wandelen, we zijn allemaal enthousiast, maar ik denk dat het in de praktijk wel wat lastig zal worden. Maar we moeten wel in conditie blijven, dus op zich moet het wel kunnen.

Afgelopen weekend een heel bijzonder weekend gehad, het zangfestijn! Dit was dus van vrijdagavond tot en met zondagmiddag zingen. Ik zag er erg tegenop omdat het best heel vermoeiend is, maar donderdag kreeg ik een mailtje van vrienden dat hun caravan ter beschikking stond als ik even rust wilde, dit stelde me helemaal gerust en het werd een geweldig weekend! Eigenlijk zat ik wel een beetje in een dip, thuis is het gewoon niet echt rustig:-) en eigenlijk nam ik het God best wel kwalijk wat er allemaal gebeurt en gebeurt is, ik voelde me best wel een beetje zielig:-( Maar ja, nu kan je daar lekker in gaan zitten en lekker verder in een dip raken, maar ja, daar schiet je geen ene fluit mee op. Het weekend heeft me heerlijk opgeladen en ik heb bewust de keuze gemaakt om te vertrouwen dat God in alles erbij is en dat Hij er voor zal zorgen dat ik het allemaal aankan en dat er mooie dingen uit zullen ontstaan! Zoals "mijn" lied zegt: "Juist op die momenten, als het echt niet meer gaat, laat me merken, laat me voelen dat U werkelijk bestaat!" Ik merk het ook, ik ben heerlijk opgeladen en ik heb weer meer energie! Om even terug te komen op dat lied, degenen die het lied geschreven, gespeeld en gezongen hebben leidden dit weekend en ik heb ook nog met ze gesproken, was gaaf.

En ja, natuurlijk doet dat hele mooie weer mij heel erg goed!! Wim en ik moeten wel regelmatig terugdenken aan vorig jaar, ook toen was het rond deze tijd erg mooi weer. Ik geloof dat dat wel normaal is:-)

Daar ben ik weer

HET WORDT WEER LENTE!!!

Een prachtige foto van Wim!

Mmm, ja, dat is dus wel heel erg lang geleden. Het kan komen omdat het goed zou gaan......; het kan komen omdat ik het gewoon vergeet, vergeetachtigheid is een bijwerking van de chemo; of eigenlijk "gewoon" omdat er zo heel veel gebeurt.
Dat laatste is wel het geval, wat zijn weerslag heeft op het eerste.
Natuurlijk is het overlijden van mijn moeder zeer ingrijpend, emotioneel, maar ook fysiek kostte dat erg veel. Onze begeleider van Herstel en Balans geeft daar een verklaring voor. De chemo geeft je lichaam een flinke opdoffer, goed, dat heb ik wel beschreven in die tijd, zo ongeveer die bokswedstrijd. Hiermee zijn al mijn reserves teniet gedaan. Gelukkig is mijn lichaam in staat om dat weer op te bouwen, maar dat gaat niet zo snel (zeer frustrerend vaak). Met Herstel en Balans wordt daar heel hard aan gewerkt. Ik merk dat aan de rest van de dag en vaak ook nog wel de volgende dag. De maandag- en donderdagmiddag moet ik echt heel rustig aan doen, dan ben ik gewoon heel erg moe. Voordat mijn moeder overleed merkte ik dat het aan het einde van de dag dan wel weer wat begon bij te trekken, maar nu is dat weer een stuk minder. Omdat er zoveel gebeurt hier ben ik dus doorgegaan, ik kan dan maar moeilijk aan de rem trekken. Met als gevolg dat ik nu 's avonds misselijk ben van vermoeidheid en de laatste dagen ook erg draaierig, dus ik moet echt weer veel rust nemen:-).
Wat is er dan nog meer aan de hand naast het overlijden van mijn moeder?
Ik zal niet alles tegelijk opschrijven, dat wordt te veel, ik begin met Wim.
Op de dag van de begrafenis was Wim uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek! Heel spannend, maar dat moest natuurlijk verzet worden. De week erna kwam dat gesprek. Het was een gesprek met een tussenpersoon, een bedrijf dat ingehuurd was door het bedrijf waar Wim had gesolliciteerd. Het gesprek duurde 2 uur, maar was zeer goed en prettig, dit was een lekkere opsteker voor Wim, het deed hem goed. Het was wel spannend hoe dat verder zou verlopen. Hij werd uitgenodigd voor een 2e gesprek. Nu was één van deze personen zijn schoonvader overleden, dus moest ook dit gesprek uitgesteld worden. Ook het 2e gesprek verliep heel erg prettig, gelukkig iets minder lang:-) Voor het afgelopen weekend zou hij wat te horen hebben gekregen, maar helaas, het bleef stil. Dat is echt niet leuk, er spookte van alles door hem heen, ook door mij. Maar als we dan even eerlijk nadachten, ze hadden niet afgebeld, dus dan was er nog niets verloren! Maandag heeft Wim dan maar zelf gebeld naar de tussenpersoon. Het blijkt dat ze een schaap met 5 poten zoeken en Wim heeft er "maar" 4. Er was zeker een hele goede "klik" en ze denken erover om Wim aan te nemen en dan nog een parttimer voor de 5e poot!! Maar goed, daar moeten ze nog heel hard over nadenken.
Voorlopig is Wim nog steeds thuis en doet nog erg veel klusjes voor mij, dat is erg fijn!
Ik zal nog een paar foto's laten zien over mijn haar. Het groeit best wel, maar niet snel genoeg:-) Het is heerlijk om niet meer iets op je hoofd te hoeven zetten, er dus niet meer aan hoeft te denken en dat je gewoon weer zo naar buiten kan lopen. Ook ziet niet iedereen meer dat je een "kankerhoofd" hebt, het is gewoon lekker kort!
Deze zijn alweer van een maand geleden.

















Deze is van afgelopen weekend.

En hier nog het resultaat van een avondje workshoppen.

Bloemstuk

Dit bloemstuk had ik laten maken voor de begrafenis van mijn moeder. Het heeft een betekenis die ik jullie zal meegeven.

Mijn moeder kreeg elke week bloemen van mijn vader. Op het laatst van zijn leven, toen hij zelf niet meer kon, vroeg hij het aan mij.

In de Rijp miste mijn moeder dat soms wel eens en dan kochten we samen een bos bloemen aan de overkant. Ik moest dan ook een bos voor mijzelf kopen.

Zeg het met bloemen.

Van Barbara leerde ik dat je veel kunt zeggen met bloemen.

Dat komt in dit stuk naar voren.

Ik wil dit stuk "brokstukken" noemen, ook al lijkt het daar in de eerste instantie niet op.

Mijn moeder was een mooie vrouw, ze zag er altijd goed verzorgd uit. Van binnen had ze het vaak niet makkelijk, wat ze maar moeilijk kon uiten. Hierdoor zijn er jammergenoeg veel dingen onuitgesproken blijven liggen.

Ik heb dat samengevat in de witte steen zoals beschreven in Openbaring 2:

"Wie overwint zal ik van het verborgen manna geven, en ook een wit steentje waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt."

De steen ligt op een groen blad wat aangeeft dat haar leven ligt in Gods hand waar ze veilig en geborgen is.

De klimop staat voor Gods trouw, waar ze zich aan vasthield.

Op de schaal zien we hyacintbollen als teken van nieuw leven, leven dat ze aan ons doorgegeven heeft.

De witte tulpen staan voor gebed, de bloembladen staan open naar de hemel, een groot deel van haar leven was dat haar levenshouding.

De bloesemtakken reiken naar de hemel, waar ze nu in vrede mag verblijven.

Nu heb ik de weinige spulletjes die ze nog had, bij mij in huis staan, het moet allemaal een plekje krijgen. Fijn dat ik er alle rust voor heb om dit te doen.

De vele gedichten die zij heeft geschreven liggen nu ook hier, ik weet niet zo goed wat daar mee moet.

Het volgende gedicht kwam ik de afgelopen dagen tegen:

Altijd angst gehad

mijn hele leven.

En nu,

wat blijft er over?

Hoe leef je?
Wat doe je?

Mijn leven was niet mooi,

wat blijft er over?
De brokstukken

kan ik bij elkaar vegen.

Heer, is er vergeving

voor alles?
Het is zoveel.

Bij U is vergeving,

voor mij?

Einde

Afgelopen nacht is mijn moeder overleden.
Gister een geweldige muziekdag bijgewoond. Na het concert belde mijn zus nog, ik heb nog even gedacht om naar mijn moeder toe te gaan, maar besloot toch om na deze vermoeiende dag naar bed te gaan. Na een uur slapen werd ik gebeld door mijn broer dat mijn moeder rustig ingeslapen was. We zijn er toen naar toe gegaan. Het is goed om deze momenten als familie bij elkaar te zijn. Thuisgekomen was het moeilijk om de slaap te vatten, er gaat van alles door me heen, niet zo gek natuurlijk en het is goed.
Ik ga nu naar haar toe, we hebben een gesprek met het uitvaartcentrum.

Leven en sterven

Het gaat niet goed met mijn moeder, ze ligt nu al 4 dagen op bed en eet en drinkt niet meer, haar leven is bijna ten einde.
Ik ben er veel, het is goed om veel te praten met mijn broers en zussen en er is ook heel veel rust. Ik volg evengoed het programma van herstel en balans, maar mijn gedachten gaan heel erg veel naar mijn moeder, het leven dat zij geleefd heeft en de waarde die zij heeft gehad in ons leven.
Het is heel veel, want wat deed mijn moeder veel in ons gezin, fijne dingen en minder fijne dingen, het heeft veel invloed op mijn leven gehad en nu nog. Het besef wat ik als moeder beteken voor mijn kinderen, ik vind dat niet makkelijk, want wat kan er veel scheef groeien. Met onze jongens gaat het ook niet allemaal vanzelf, maar ik wil zeker niet dat ik zo doe als mijn moeder.
Het kost veel energie, maar gelukkig is er genoeg ruimte voor en het is mooi om alles rustig te kunnen overdenken. Geen werkdruk, dat is echt fijn.
Ook zijn we gister nog naar de huisarts geweest. Wim had een dikke bobbel in zijn nek, het blijkt een opgezette schildklier te zijn, struma. Hij is doorverwezen naar de internist/endocrinoloog. Uit zijn bloed blijkt dat de waarden normaal zijn, dus we hoeven ons geen zorgen te maken, maar we zullen bij de internist verder horen wat er aan de hand is.

De dames HenB

Nu dan eindelijk eens iets over "herstel en balans", HenB had ik het afgekort. Ik heb er alweer 3 weken opzitten, het is een heel goed programma. Gelukkig had ik al een ondergrond met fitness, dat scheelt heel erg in de vermoeidheid. De eerste twee weken waren zeer vermoeiend, nu kan ik het wel aardig aan. Misschien dat het ook scheelt dat ik dus verder niks plan op de maandag en donderdag, dan rust ik verder lekker uit. Dat is echt wel nodig, want het vergt best heel veel van me. Ik moet zeggen dat ik in het uurtje sport en spel zeer fanatiek ben, wist ik niet van mezelf, echt erg fanatiek:-), heb dan ook na afloop een zeer rood hoofd. Het is een erg leuke groep, we zijn met 10 vrouwen, lieve vrouwen. Het is wel zo dat ik de dikste ben, in de zaal met de spiegels zoek ik het plekje waarin ik niet naar mijzelf hoef te kijken. We praten over van alles, vooral over "haar" en vermoeidheid, over gewicht pas de laatste keer, dit is ook voor de meesten niet interessant, zij zijn juist afgevallen of konden de paar kilo's extra wel gebruiken. 1 keer in de week hebben we ook gesprekstijd, anderhalf uur. De eerste keer was het kennismaken en inventariseren wat de verwachtingen zijn. De tweede keer ging over inspanningsfysiologie, handig om er een beetje vanaf te weten zodat je weet wat je doet bij fitness. De afgelopen keer ging over stress. Een lastig fenomeen, moeilijk mee om te gaan na alle behandelingen. Dat merk ik ook wel heel sterk. Zolang ik me rustig hou en niet te veel dingen doe, vooral niet "moet", dan gaat het goed. Maar zodra er iets moet, schiet de paniek toe. Ik was woensdag bij de arbo-arts, hij constateerde dat ik thuis dus al wat voorbereidende werkzaamheden deed en vond dus dat ik al werkte. Hij omschreef dat naar mijn werk, dat ik thuis wat voorbereidende werkzaamheden kon doen, waarop mijn baas meteen reageerde dat ik dus weer aan het werk zou kunnen, weliswaar vanaf 29 maart, maar als ik erover denk schiet de stress dus behoorlijk in de benen. Het gaat maar over 2 groepen van 3 kwartier, aan het einde van de dag en dan ook nog op dinsdag, mijn theaterdag. Ik denk er maar niet teveel over, dinsdag ga ik naar mijn werk om erover te praten. En ja, misschien gaat het ook allemaal wel hoor, maar dan MOET ik echt elke week op tijd daar zijn enzo, pff, dat is wel heel wat.
Van de week had ik 's morgens gedouchet en daarna 3 kwartier gestreken, tja, dan moet ik toch echt wel minstens een uur bijkomen. Dat is dan nog maar een strijk die niet veel zegt of tegengas geeft, hoe moet dat dan met een klas kinderen??? En dan ook nog lesgeven! Nou ja, we zien wel, rustig aan!!!
Ik durf nu in ieder geval verhalen te lezen over (ex) kankerpatiënten. Ik had een boek uit de bib "Helden", hier staan een aantal verhalen in, maar ook een aantal internetsites van deze mensen. Het is toch wel fijn om over lotgenoten te lezen, een stuk herkenning, confrontatie, maar ook een stukje toekomstbeeld wat ik zou kunnen verwachten.

Joepie!

Ja, we hebben net heerlijk taart gegeten want alles is goed!! Over een half jaar hoef ik pas terug te komen, dus het is nu echt weer gaan genieten van een gezond lijf.
Het lukt niet om meer te schrijven, m'n hoofd is denk ik te vol, of juist te leeg:-)

Lente

Het is nog vroeg in de morgen, ik ben 's nachts vaak wakker, kan door de medicijnen komen. Ach, het geeft niet, als ik moe ben slaap ik gewoon weer een nacht heel erg vast, dan kan ik er weer tegen:-) Het kan ook zijn omdat er zoveel dingen gebeuren.
Vandaag is mijn moeder jarig, 76 is ze geworden. Ik was gister even bij haar, het was fijn want ze was heel erg helder!
"Tussenland" verdwijnt steeds verder, er komt een schitterende, heldere blauwe lucht, met af en toe nog wat wolken:-) Het is zoals we in de "elfjes" op de kerstkaart schreven: "puur licht, puur wit, puur leven, een nieuw begin!" LENTE!!
We zijn hier met z'n allen alles aan het verwerken. Morgen krijg ik de eerste onderzoeken, het brengt veel herinneringen aan vorig jaar naar boven: onderzoeken, wachten, uitslag. Ik ben niet heel zenuwachtig, maar het is wel spannend. Wim krijgt steeds meer energie en idee om te solliciteren, ook dat is best erg spannend. Egbert is wel onze stabiele factor in het gezin, wow, dat is echt bijzonder! Stevig, letterlijk en figuurlijk:-) Hij krijgt in maart weer een contract bij Joop v.d. Ende, helemaal te gek voor hem. Hij maakt evengoed dit jaar van zijn studie af, maar daarna stopt hij en gaat zelf verder studeren d.m.v. het behalen certificaten in de ICT. Ruben gaat voor zijn examen op het hout en meubileringscollege en krabbelt steeds verder omhoog! Matthijs is gestopt met school, hij gaat zijn examen niet halen. Hij loopt 4 dagen in de week stage en gaat nog 1 dag naar school, hij is tenslotte nog leerplichtig. Een goede oplossing voor hem, even tot rust komen en dan over een paar weken kijken wat hij het volgende schooljaar gaat doen.
In dit alles is het gaaf dat we thuis zijn en ervaren we rust en balans.
Dat brengt me weer bij vandaag, straks naar "herstel en balans"! Het is erg leuk en goed om te doen, ik zal proberen om daar vanmiddag nog wat over te schrijven. Nog even m'n bed in voordat het ochtendritueel weer gaat beginnen:-)

Ik wil dat ik het kan!!!

Wat kan ik mijzelf toch in de weg zitten, ik wist niet dat mijn wil zo sterk was:-), ik moet hem steeds manen tot rust. Was toch ietwat te enthousiast, voel me nu al dagen niet zo lekker, een steen op mijn maag (helpt goed voor de overtollige kilootjes). Mijn psycholoog zei: "als je langer dan 2 dagen last hebt ben je te ver gegaan." Ik vind het heel moeilijk om daaraan toe te geven. Morgen wel weer het programma van "herstel en balans", zal de rest van de dag maar weer rustig aan doen.
Ik heb gister wel voor het eerst weer mijn muziekspullen bekeken, ik wil een lesprogramma maken voor 12 weken. Dit is voor mijn werk, er komt een nieuwe werkwijze, we gaan werken met projecten van 12 weken. Ik kan het zittend doen, dus dat is best rustig, alleen nog kijken of mijn hoofd dat ook aankan.
Ik zal nog wat schrijven over "herstel en balans", ik kort het af tot HenB.
Afgelopen maandag was dan de eerste keer. We kregen eerst een uur uitleg over de verschillende apparaten die we gaan gebruiken en hoe we die moeten gebruiken. Vervolgens een half uurtje pauze en daarna nog wat eenvoudige oefeningen, een beetje lummelen met de bal en nog wat overgooi spelletjes. Ik was dus 's middags behoorlijk moe, viel me echt heel erg tegen. Toch 's avonds met mijn zus nog naar Overspaarne gegaan waar een lezing werd gehouden over dementie. Was wel erg interessant, mijn conclusie is dat demente bejaarden erg op pubers lijken:-), je moet ze vooral niet dwingen, ze vinden het heerlijk als je bij ze zit en vooral niks zegt en ze lopen vanzelf weg als het ze niet zint. Ze maken vaak vreemde geluiden en zitten te boeren aan tafel, kortom het was best een leuke avond:-)