Leven en sterven

Het gaat niet goed met mijn moeder, ze ligt nu al 4 dagen op bed en eet en drinkt niet meer, haar leven is bijna ten einde.
Ik ben er veel, het is goed om veel te praten met mijn broers en zussen en er is ook heel veel rust. Ik volg evengoed het programma van herstel en balans, maar mijn gedachten gaan heel erg veel naar mijn moeder, het leven dat zij geleefd heeft en de waarde die zij heeft gehad in ons leven.
Het is heel veel, want wat deed mijn moeder veel in ons gezin, fijne dingen en minder fijne dingen, het heeft veel invloed op mijn leven gehad en nu nog. Het besef wat ik als moeder beteken voor mijn kinderen, ik vind dat niet makkelijk, want wat kan er veel scheef groeien. Met onze jongens gaat het ook niet allemaal vanzelf, maar ik wil zeker niet dat ik zo doe als mijn moeder.
Het kost veel energie, maar gelukkig is er genoeg ruimte voor en het is mooi om alles rustig te kunnen overdenken. Geen werkdruk, dat is echt fijn.
Ook zijn we gister nog naar de huisarts geweest. Wim had een dikke bobbel in zijn nek, het blijkt een opgezette schildklier te zijn, struma. Hij is doorverwezen naar de internist/endocrinoloog. Uit zijn bloed blijkt dat de waarden normaal zijn, dus we hoeven ons geen zorgen te maken, maar we zullen bij de internist verder horen wat er aan de hand is.