De dames HenB

Nu dan eindelijk eens iets over "herstel en balans", HenB had ik het afgekort. Ik heb er alweer 3 weken opzitten, het is een heel goed programma. Gelukkig had ik al een ondergrond met fitness, dat scheelt heel erg in de vermoeidheid. De eerste twee weken waren zeer vermoeiend, nu kan ik het wel aardig aan. Misschien dat het ook scheelt dat ik dus verder niks plan op de maandag en donderdag, dan rust ik verder lekker uit. Dat is echt wel nodig, want het vergt best heel veel van me. Ik moet zeggen dat ik in het uurtje sport en spel zeer fanatiek ben, wist ik niet van mezelf, echt erg fanatiek:-), heb dan ook na afloop een zeer rood hoofd. Het is een erg leuke groep, we zijn met 10 vrouwen, lieve vrouwen. Het is wel zo dat ik de dikste ben, in de zaal met de spiegels zoek ik het plekje waarin ik niet naar mijzelf hoef te kijken. We praten over van alles, vooral over "haar" en vermoeidheid, over gewicht pas de laatste keer, dit is ook voor de meesten niet interessant, zij zijn juist afgevallen of konden de paar kilo's extra wel gebruiken. 1 keer in de week hebben we ook gesprekstijd, anderhalf uur. De eerste keer was het kennismaken en inventariseren wat de verwachtingen zijn. De tweede keer ging over inspanningsfysiologie, handig om er een beetje vanaf te weten zodat je weet wat je doet bij fitness. De afgelopen keer ging over stress. Een lastig fenomeen, moeilijk mee om te gaan na alle behandelingen. Dat merk ik ook wel heel sterk. Zolang ik me rustig hou en niet te veel dingen doe, vooral niet "moet", dan gaat het goed. Maar zodra er iets moet, schiet de paniek toe. Ik was woensdag bij de arbo-arts, hij constateerde dat ik thuis dus al wat voorbereidende werkzaamheden deed en vond dus dat ik al werkte. Hij omschreef dat naar mijn werk, dat ik thuis wat voorbereidende werkzaamheden kon doen, waarop mijn baas meteen reageerde dat ik dus weer aan het werk zou kunnen, weliswaar vanaf 29 maart, maar als ik erover denk schiet de stress dus behoorlijk in de benen. Het gaat maar over 2 groepen van 3 kwartier, aan het einde van de dag en dan ook nog op dinsdag, mijn theaterdag. Ik denk er maar niet teveel over, dinsdag ga ik naar mijn werk om erover te praten. En ja, misschien gaat het ook allemaal wel hoor, maar dan MOET ik echt elke week op tijd daar zijn enzo, pff, dat is wel heel wat.
Van de week had ik 's morgens gedouchet en daarna 3 kwartier gestreken, tja, dan moet ik toch echt wel minstens een uur bijkomen. Dat is dan nog maar een strijk die niet veel zegt of tegengas geeft, hoe moet dat dan met een klas kinderen??? En dan ook nog lesgeven! Nou ja, we zien wel, rustig aan!!!
Ik durf nu in ieder geval verhalen te lezen over (ex) kankerpatiënten. Ik had een boek uit de bib "Helden", hier staan een aantal verhalen in, maar ook een aantal internetsites van deze mensen. Het is toch wel fijn om over lotgenoten te lezen, een stuk herkenning, confrontatie, maar ook een stukje toekomstbeeld wat ik zou kunnen verwachten.