Zekeren voor het onzekere

Oei, dat is wel een beetje te lang geleden.

Afgelopen donderdag zijn we nog weer even op stap geweest, het was zonnig weer. Ad en Sjani kwamen ons halen, samen zijn we naar het plekje in Spaarnwoude gegaan en daar hebben we een heerlijke tijd gehad, kletsen, lachen, eten en een lekker bakkie.....thee. Dat geeft weer nieuwe kracht!

Vrijdag waren we weer eens in het ziekenhuis, nu bij de fysiotherapeut. De beweeglijkheid is wel minder dan de vorige keer dat ik bij haar was, maar dat was ook alweer twee weken terug, voordat de ontsteking begon. De wond ziet er redelijk uit. Er is niet veel vocht bij gekomen, maar wat er nu zit is wel aardig hard en pijnlijk aan het worden. Dit is niet zo goed, maar we krijgen oefeningen mee waardoor het hopenlijk wel weg zal trekken. Ik moet vooral rustig aan doen:-) en de andere oefeningen die ik al had even wat minderen, maar wel blijven bewegen.......?

Ik begin me echt een stuk beter te voelen, zelfs zo erg dat ik besloot om zondag naar de kerk te gaan. Dit ging ook erg goed en dat geeft wel een heel voldaan gevoel, het gaat echt weer helemaal de goede kant op.

Alles bij elkaar geeft het me wel een kwetsbaar gevoel, het kan zomaar weer instorten. Ik moest erg denken aan onze afgelopen vakantie in Epe. Ik ben daar met Matthijs in het klimbos geweest. Dat was best pittig, zeker voor een niet getraind persoon als ik:-), maar wel heel erg leuk. Ik moest vooral denken aan het touw waar je op moest lopen, dat loopt heel wiebelig en je moet voorzichtig vooruit, goed kijken waar je je voeten zet. Er loopt dan nog 1 extra touw, je kunt je hieraan vasthouden en nog één hele belangrijke reden n.l. je bent hieraan gezekerd. Het loopt heel wiebelig en het is best spannend, griezelig, maar je weet dat je gezekerd bent, dus eigenlijk kan je helemaal niks/niets:-) gebeuren als je valt. Zo voel ik me nu ook, het lijkt of ik op een smal koord loop, wankel, uit je evenwicht, bang om te vallen. Het geeft me dan steun dat ik weet dat ik gezekerd ben en als ik dan val, dan blijf ik toch hangen:-) (zie je me al hangen?), toch blijft het spannend. Ook is het dan wel fijn om te kunnen kijken naar het eindpunt, de plank waar je weer stevig kunt staan, maar in het geval van deze ziekte is het eindpunt nog niet zo zichtbaar.