De oncoloog

Vandaag een bezoek aan de oncoloog gebracht. Ze was erg rustig en nam alle tijd voor ons, dat was in ieder geval wel prettig. Alles was gelukkig goed.
We hebben gesproken over de mammaprint. Voor mij zou dat niets uitgemaakt hebben omdat het bij mij al in de lymfeklieren zat, dan durven ze zeker niet het risico te nemen om geen chemo toe te passen en daar hoort ook de tamoxifen bij. Wat die tamoxifen betreft zal dat wel langer worden dan 5 jaar, daar zijn ze nu erg mee bezig, maar ja, daar hoef ik me dus voorlopig nog niet druk over te maken:-), dat zien we tegen die tijd wel.
Mijn borst zag er ook goed uit, ja, er zit nog veel vocht. Ze legde het als volgt uit: de snelweg is afgesloten en het vocht zoekt nu nog naar de kleine wegen, dat kost wat tijd. De oedeemtherapeut, waar ik 2 keer per week kom, stimuleert het vocht om de juiste wegen te vinden.
Verder is er bloed afgenomen en daar krijg ik donderdag de uitslag van.
Eind januari krijg ik een mammografie, dit gaat allemaal via de chirurg.


Gister wel weer een pittig moment gehad. Het was de laatste zondag van het kerkelijk jaar en dan worden de mensen herdacht die het afgelopen jaar vanuit onze kerk overleden zijn. Na een zeer bemoedigende preek van Sicco werden de overledenen opgenoemd, daarbij werd een foto op de beamer getoond en een kaars aangestoken. Na de bekenden uit onze gemeente konden mensen naar voren gaan om een waxinelichtje aan te steken voor persoonlijke bekenden. Ik moest meteen aan Ans en Esther denken en heb voor hen een lichtje aangestoken.
Zo is ook onze boom uit de achtertuin overleden:-( Afgelopen vrijdag is hij te gronde gegaan. Hij was binnen twee uur met de grond gelijk gemaakt en heeft een heleboel hout voor de open haard achtergelaten. Het is een kaal gezicht, maar het geeft ook een hoop licht meer in huis en ook een hoop ruimte in de tuin.

Every cloud has a silver lining

Daar mochten we vandaag wel heel erg van genieten. Wat een voorrecht om samen thuis te zijn en te kunnen genieten van een prachtige herfstdag!! Zo zie je maar dat, ondanks de donkere tijden, er hele mooie momenten mogen zijn!! Ook in moeilijke tijden kunnen we dankbaar zijn.

We hebben de dinsdag als "uitgaansdag" genomen want voor je het weet is de week weer voorbij met van alles en nog wat. Van de radio-wekker hoorden we vanmorgen om 7.00 uur dat het eerst mistig zou zijn en daarna de zon door zou breken, nou, dat beloofde wat, dus "snel" opgestaan en iedereen de deur uitgewerkt:-).

We kozen voor Elswout, niet volop bos en ook niet heel open. Wim had gelukkig zijn fotocamera meegenomen. Tja, het is wel zo dat als Wim zijn camera mee heeft het wandelen wat minder gaat, 5 minuten lopen, 5 minuten foto maken:-) Maar vandaag was het wel de moeite waard, zie hier wat resultaten.


Mijn haar begint nu echt te "groeien", er komt wat op mijn hoofd te staan. De blonde haren waren maar schijn, er komt nu een donkere gloed op mijn hoofd. Ik heb het geprobeerd te wassen, maar het zijn echt haren, het gaat niet weg. Helaas dus toch niet blond, welke kleur het wel wordt kan ik nog niet zeggen, nog net ff te weinig.
M'n energie gaat wel vooruit, maar is nog erg onberekenbaar.
Onze blikopener had het begeven, tja, soms best wel handig. Gelukkig hebben we een hele leuke winkel in de buurt, Ikea, waar erg handige blikopeners te koop zijn (moeten we nog wel uitproberen). Gister hadden we wel tijd en ik dacht ook wel genoeg energie om een bezoekje te brengen aan deze grote winkel. Om in de winkel te komen moet je eerst naar boven en dan weer naar beneden, dat blijft toch nog zwaar zo'n hoge trap. (Er is ook een lift hoor, maar ja, eigenwijs natuurlijk, van wie heb ik dat???) Zodra je beneden bent liggen daar al de keukenspullen en dus ook de blikopeners, zelfs verschillende. Al snel hadden we onze keuze gemaakt, (zoveel verschillende zijn er nu ook weer niet), nog wat handige keukenspullen bekeken en dan is er nog heel veel te zien. Ik heb nog geprobeerd me staande te houden, maar m'n energie was echt op. Wim is bij de kassa gaan betalen en ik ben op een bankje gaan zitten waar ik in gesprek raakte met twee leuke meiden over het gebruik van paddo's, heel bijzonder!

De open poort naar de nieuwe weg

Blijven zingen

Jaaa, het begint eindelijk te komen!!! Ik krijg weer haar en wel super blond:-) Hoef ik eindelijk mijn ware aard niet meer te verbergen. Het is heel donzig zacht, ik ben benieuwd of het zo blond blijft.

Mijn conditie gaat ook goed vooruit, ik geef mijzelf onderhand een 6,5. Het afgelopen weekend hebben we Egbert z'n verjaardag gevierd en ik ben niet eens brak! Oke, natuurlijk hebben de mannen heel veel gedaan, maar taarten bakken en versieren lukt ze echt nog steeds niet en dat wil ik eigenlijk wel zo houden, dat is mijn talent!!

Vanmorgen weer gesport, ik zit nu zo ongeveer op het startniveau, dat was na de derde kuur, dus ook dat voelt heel goed.
Verder ben ik wel lichtelijk wat labiel, gister een programma op de tv over een vrouw met borstkanker, dat raakt me heel diep. Afgelopen vrijdag las ik in de krant een overlijdensadvertentie van een vrouw die tegelijk met mij de kuren kreeg, we hadden nog wel contact gehad. Ik belde een andere kamergenoot die wat meer wist, het was allemaal heel snel gegaan. Vocht in haar buik, bleken kwaadaardige cellen te zijn, operatie en vlak daarna overleden. Wij krijgen de krant altijd wat later waardoor de begrafenis al achter de rug was. Ik vind het erg moeilijk, het maakt me bedroefd en boos, leeg, bang, weet ik veel!!!! Zij zag er steeds slecht uit, moest ook een aantal keer een bloedtransfusie ondergaan. Ik voel me goed, maar m'n borst ziet er erg rood uit, kan door de bestraling komen zeggen ze, maar hij is ook wel pijnlijk en warm, kan van het vocht zijn, ja, het kan ook wat anders zijn.

Ik houd me vast aan Psalm 42:
Zoals een hinde smacht naar stromend water,
zo smacht mijn ziel naar U, o, God.
Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God,
wanneer mag ik nader komen en Gods gelaat aanschouwen?
Weemoed vervult mijn ziel nu ik mij herinner hoe
ik meeliep in een dichte stoet en optrok naar het huis van God-
een feestende menigte, juichend en lovend.
Wat ben je bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij.
Vestig je hoop op God, eens zal ik hem weer loven,
mijn God die mij ziet en redt!

Ook het volgende lied geeft me houvast:
U heft mij op, zodat ik sta op bergen.
U heft mij op, ja dwars door stormen heen.
Ik ben sterk, Gij draagt mij op uw schouders.
U heft mij op, ik voel me niet alleen!

Rust??!!??

Rust, waar kan je dat vinden? In het woordenboek! "toestand die intreedt bij het ophouden van vermoeienis of inspanning", "Slaap", "Stilte", "Pauze".
Gelukkig is er dus nog rust te vinden, want slapen, dat doe ik wel! Verder is het lastig om rust te vinden, er gebeurt veel.



Wim en Ruben hebben een schitterend staaltje werk in de keuken laten zien. We hebben een ander fornuis, dat hebben ze heel mooi ingebouwd, echt heel erg mooi!!!
Dinsdagmiddag kreeg ik een telefoontje van de Rijp dat het met mijn moeder niet heel goed ging, zij moet overgeplaatst worden naar het verpleeghuis en wel a.s. donderdag. Dus dat is even een hoop geregel. 's Middags met mijn zus kennismaken in Overspaarne. Gister wat spulletjes bij elkaar gezocht die als eerste mee moeten en dan vandaag mijn moeder begeleid naar Overspaarne. In het weekend zullen we haar spullen verhuizen.

Tja, en dan heb je ook nog eens Egbert!:-) Hij en zijn vriend gingen naar de Cruquis en hadden een paar films gekocht. Op de terugweg, nat wegdek, scherpe bocht, tja, toen namen ze een duik en kwamen in de sloot terecht. Niet echt een handige manier om te gaan zwemmen:-). Gelukkig is het met de jongens goed afgelopen, een natte broek en natte schoenen, maar voor de auto was dit niet zo goed:-(. De auto was van de ouders van Egberts vriend, echt heel vervelend.

Nu, na de fysio/sport/massage lig ik gestrekt en dat zal ik de rest van deze dag volhouden! Denk ik:-)

5 op de schaal van energie

Als eerste wil ik even kwijt dat Ina, mijn zus, bevallen is van een prachtig knulletje!! Vader en zoon maken het goed, moeder moet nog een beetje opknappen. Een datum om nooit meer te vergeten, 20-10-2010.
De tijd vliegt echt voorbij, maar dat komt ook omdat ik alles in een heeeeel rustig tempo doe. Op deze manier is het allemaal best te doen, het gaat steeds beter. Traplopen kost erg veel energie, had ik niet gedacht, maar vanmorgen was ik even in de stad en dat gaat best goed, daar loop je natuurlijk ook niet echt snel:-)
Ik probeer weer netjes m'n dagelijkse loopje te doen, maar dat zit er nog niet echt in. 's Avonds is het wel erg donker en 's morgens is er altijd wel wat. Natuurlijk al 2 x fysio om 8.30 uur. Van de week had ik mijn schoenen aan en had het idee dat één voet wat dik was, maar goed, toch gewoon lekker gelopen. De volgende dag ontdekte ik dat het zooltje van mijn schoen naar voren was geschoven en dus in een prop voorin zat. Ik moet daar wel goed op letten, want ik heb geen gevoel in het voorste deel van mijn voet, dus ik voel het niet als mijn tenen bekneld zitten. De arts raadde mij ook aan om een paar keer in de week mijn voeten goed te inspecteren, en dus ook even mijn schoenen. Die ongevoeligheid kan wel een jaar duren.
Donderdag was een erg drukke en intensieve dag, ik heb die goed doorstaan en kan dus mijn energiepeil dus wel opvoeren. Op dit moment staat hij op 5. Donderdag was het eerst fysio, douchen en daarna een pittig gesprek met Matthijs op zijn school. 's Middags eerst eten gekookt, want Matthijs moest vroeg eten, daarna hadden we een bruiloft van de oudste zoon van vrienden van ons. Gelukkig wel in de buurt, ik ben er zelfs op de fiets heen gegaan, en dat met behoorlijke wind, dankzij de sterke arm van Wim:-) kwamen we goed aan. Vervolgens snel gegeten en naar Nieuwegein om onze nieuwe neef te bewonderen! Wat is dat toch weer klein!!! En wat een wonder zo'n klein ventje!!!
Inmiddels slik ik al een week de Tamoxifen, het anti-hormoon. Ik kan er nog niet veel van zeggen. Af en toe heb ik het behoorlijk warm, of dat dan een opvlieger is weet ik niet, maar ik ben er in ieder geval niet misselijk van.
M'n smaak is nu wel terug, maar de nasmaak van de meeste dingen is nog niet echt prettig. In het begin ging ik dan maar weet wat anders eten om die vieze smaak weg te krijgen, maar ja, dat is niet zo'n goed idee, dus dan maar weer vaker de tanden poetsen en niet steeds maar snoepen:-)
Gister was het voor Wim de laatste dag op zijn werk. Hij is nu thuis totdat hij een andere baan heeft gevonden. Het is natuurlijk heel dubbel, lekker dat hij thuis is en een handje mee kan helpen, maar het zal wel erg wennen zijn. Hij zal ook veel weg moeten voor de out-placement-begeleiding, maar dat moet nog opgestart worden. Hij begint in ieder geval met wat kleine klusjes in huis, wat zal het netjes worden bij ons:-)
M'n haar wil nog niet zo erg, het voelt allemaal nog erg bloot en kaal. Ik voel wel soms wat stoppeltjes, maar het zet nog geen zoden aan de dijk(op mijn hoofd in dit geval). Ik vind het nu niet heel erg meer om naar die kale kop te kijken omdat ik weet dat er spoedig nieuwe haren op zullen groeien.

Tamoxifen

Wat smaakt dat fruit toch onwijs lekker!!!!!!! Het is echt helemaal smullen, vooral ook die fruitmoesjes bij de groentenman vandaan, mmmmm. Daar kan ik op het ogenblik dus echt van genieten. Vandaag voor het eerst mandarijntjes geprobeerd. Vooral citrusfruit is een overwinning, dat smaakte het ergste. Eigenlijk dus best snel dat mijn smaak weer beter wordt, zelfs thee krijg ik weer redelijk naar binnen:-) Met nog een weekje zal dat dan allemaal weer helemaal het oude zijn. Als de rest dan ook zo snel gaat:-), oke, het komt goed!
Ik heb op diverse plaatsen nog erg veel vocht in mijn lijf. Ook mijn geopereerde arm wordt wat pijnlijk en stijf, daar gaan ze maandag even naar kijken, een oedeemtherapeut. Zo leer je wel heel wat mensen en beroepen kennen.
Afgelopen dinsdag was er een programma op tv, labyrint, waarin de chemotherapie en het medicijn Tamoxifen werd besproken. Tijdens het programma werden we steeds gestoord door van alles, dus ik moet het nog even goed bekijken. Maar ze kunnen dus een mammaprint maken van de tumor, waarin ze kunnen zien of een chemokuur zin heeft of niet. Ook van het gebruik van Tamoxifen kunnen ze bepalen of het zal aanslaan of niet. Hoe, daarvoor moet ik het programma nog eens bekijken, maar het zal voor mij de moeite waard zijn om te kijken of ik Tamoxifen moet blijven slikken of niet.
Tamoxifen is een middel dat ervoor zorgt dat het oestrogeen dat mijn lichaam produceert zijn werk niet meer doet. Door dit medicijn te slikken raak ik vervroegd in de overgang. Dus als jullie denken mij aan het blozen te krijgen is dat dus gewoon een opvlieger:-) Dit medicijn moet ik zo'n 5 jaar slikken.
Na deze uitzending is er al 1 zorgverzekeraar die de mammaprint, zo'n 3000 euro, vergoedt.
Vanmorgen na het sporten, douchen en Koffietijd alle moed verzameld en naar de markt gefietst. Het fietsen en de andere omgeving deden me heel erg goed en ben dus ook naar de groentenman gefietst om een fruitmoesje te kopen. Ik lig nog niet op apegapen en geeft dus een goed gevoel.

Rust

Ik was begonnen en weer gestopt, eigenlijk ben ik klaar voor deze dag. Aardig wat was gedaan, natuurlijk buiten gehangen met dit mooie weer wat dan ook extra traplopen inhoudt. Dat is toch erg vermoeiend, voorheen had ik daar geen erg in, maar nu probeer ik van alles te combineren zodat ik niet meer dan nodig de trap op en af ga. Mijn energie-pijl is laag, in het ziekenhuis moet je overal een cijfer aan geven van 0-10, ik zou nu het cijfer 2 geven, dat houdt in dat het dus al omhoog is gegaan:-)!!!!
Wij hebben een scheurkalender hangen met elke dag een tekst, als ik achter mijn laptop zit en ik kijk even voor mij uit zie ik de tekst, nou ja, als mijn ogen beter waren kon ik hem lezen, ik word er aan herinnerd en weet 's avonds meestal nog wel wat er staat.
Goed, ik was klaar voor deze dag, sloot mijn laptop af en zag de tekst van vandaag. Ineens schoot het door mij heen, hmm, wel toepasselijk, ik wil hem eigenlijk wel met jullie delen, er staat:
"God geeft rust na de strijd"
De strijd is geweest, ik vind het nog erg moeilijk om de rust te vinden, maar deze is wel heel belangrijk om toch weer nieuwe krachten op te doen en om alles een plek te kunnen geven. De behandelingen zijn nu achter de rug, maar er zal nog genoeg gebeuren en ik zal voorlopig nog blijven schrijven.

De stijgende lijn

Het is nu te lang geleden, de rest van het ziekenhuisverhaal zal ik jullie sparen, verder ging het eigenlijk vrij rustig en ik mocht heerlijk woensdag weer naar huis. Het lekkerste was om in mijn eigen bed te slapen en zonder infuus!
Ik knap ook weer een beetje op, kan nu typen zonder verbandje om mijn vinger. Het voelt nog wel een beetje raar, hij is nog wat dik, maar iedere keer terug fouten herstellen door het verband is ook niks. Straks even naar het ziekenhuis voor controle van de vinger.
Vrijdag ben ik alweer even naar de Deka gegaan, ik stond wel te bibberen op mijn benen, maar het ging beter dan de vorige keer. Zaterdag ook al een klein rondje gelopen, fijn dat het weer wat beter gaat.
Wat heel fijn is is het gevoel dat ik donderdag niet weer hoef!!!!! Dat is echt zo'n opluchting! M'n smaak komt ook weer een heel klein beetje terug en dat wordt alleen maar beter! Ik kan weer van alles gaan proberen, dan moet ik ook wel meer gaan bewegen anders vliegen de kilo's er aan.

Weer thuis 2

Ik zou verder gaan met maandag, maandag was een rare dag, alles ging mis.
M'n mond was nog steeds vreselijk, inmiddels had ik 2 verschillende soorten spoelmiddel, één was om te spoelen en moest ik daarna uitspugen, dat voelde net als de reclame van listerine, de andere was een amandelachtig spul dat moest ik spoelen en dan doorslikken, gelukkig smaakte het best lekker, zelfs met mijn maatstaven. Dit was een medicijn tegen een schimmel. Verder had ik kamillosan gekregen en nog lidocaïne, dat mocht ik absoluut niet doorslikken en mocht ik alleen een heel klein beetje op de zere plekken doen. Dat hielp heel goed, het is een verdovend middel. Ik was dus zo ongeveer de hele dag met spoelen bezig:-) De andere blaartjes op mijn hand en vinger zagen er nog steeds raar uit.
's Morgens om 6 uur begint de dag al in het ziekenhuis, de verpleegsters komen dat temperaturen en bloeddruk meten. Ze doen dat erg zachtjes en nog in redelijk donker, dus we konden nog lekker verder slapen, om 8 uur komen ze pas met het ontbijt. Er kwam deze ochtend een verrassing, ze wilden mijn anti-biotica spiegel meten. Dat hield in dat er voor en na de anti-biotica bloed afgenomen moest worden. Eerst in de arm geprikt, rechts mag niet meer i.v.m. de klieren die zijn weggehaald, wat niet lukte. O, nog vergeten te melden, maar gister werd mijn infuus afgekoppeld om te douchen, zonder infuus is het makkelijker, dan staat die paal niet in de weg. Dat deden ze wel vaker en dan gewoon na het douchen weer aankoppelen. Het was druk dus ik een hele poos zonder infuus gelopen, is verder niet erg want het infuus was alleen belangrijk voor de anti-biotica. De verpleegster deed het verband er weer om en dat was pijnlijk, het verband dan maar iets losser. Goed, ik weer lekker ingedommeld, schoon bed, zelf schoon, lekker. Na een poosje werd ik wakker en voelden mijn vingers een beetje raar aan, ik keek en schrok me wild. M'n hand en arm waren helemaal dik geworden, de vloeistof was onder mijn huid gelopen, helaas er moest een nieuw infuus gezet worden.
Maandag was mijn arm niet heel dik meer dus de verpleegster wilde me gewoon in mijn arm prikken, maar door het vocht dat er nog zat lukte het niet. Dan zijn er nog meer mogelijkheden hoor, gewoon in mijn voeten. Dus, stuwband om en prikken, oeps, verkeerde naald, op zoek naar een betere. De bloedvaten zijn was lastiger in de voeten, het bloed loopt wat lastiger, maar uiteindelijk is het goed gelukt, ook na de anti-biotica. Maar helaas, later op de dag blijkt dat ze bij het lab de potjes hebben verwisseld en ze niet meer wisten welke nu welke was, dus dit moest de volgende opnieuw gedaan worden. Nu moesten de bloedwaarden ook nog geprikt worden, dus een uurtje later weer een bloedafname uit mijn voeten.
Bij Ans moest ook geprikt worden maar dat waren ze vergeten. Die kwamen aan het einde van de ochtend prikken. Ook hier ging het niet goed, ze waren vergeten de stickers er op te plakken dus dit moest ook over.
Als we ergens om vroegen waren de verpleegsters het vergeten, we moesten het dan nog een keer vragen. Of als er iets was en we belden voor een zuster dan duurde het echt erg lang voordat er iemand kwam.
We konden niet naar het toilet want die was helemaal vies.
De dochter van Ans kwam even langs om wat te laten zien en net toen zij kwam was er een hele kattige verpleegster, van een andere kamer, die even duidelijk maakte dat het niet de bedoeling was dat ze hier mocht zijn.
We kregen onze lunch en zaten lekker te eten toen meneer Teske misselijk werd, ik kon hem nog net een spuugbakje geven, maar hij kon dat niet zo goed hanteren en het kwam in zijn bed enzo. Onze stoere bink kon dit niet verdragen en was ineens vertrokken:-) De zuster liet weer erg lang op zich wachten en meneer Teske was inmiddels behoorlijk bevuild, zielig.
De afstandsbediening van de tv bij Ans deed het niet. De technische dienst kwam de tv verwisselen, Ans en ik hadden het zelfde idee, het zou vandaag passen als de tv op het bed zou vallen, maar gelukkig is dat niet gebeurd. Wel was het niet de oplossing, want het probleem was er nog steeds. Het plafond ging open, de koof achter het bed ging open, maar nog steeds werkte de afstandsbediening niet. Ze zijn maar weg gegaan en zouden een andere keer verder zoeken.
De zaal-arts kwam langs. Mijn vinger zag er nog steeds niet goed uit en de arts wist weer niet wat ze er mee aan moest. "Ik zal erover denken" zei ze, maar dat zeiden ze iedere dag al. En ja hoor, na een paar uur kwam ze terug, er moest toch maar een chirurg naar kijken. In de loop van de middag kwam deze langs en vond het er niet zo goed uit zien, nog een arts erbij gehaald. Het kon zijn dat dit de bron van de koorts was en aangezien ze geen risico wilden nemen was het toch maar beter om het plekje open te snijden en aangezien het hele topje dik en rood was moest ook mijn nagel eraf zodat het vuil makkelijker weg kon. Voordat ik hierover na kon denken stond het pakket met gereedschap al klaar en kon de "operatie" beginnen. O ja, natuurlijk, bij het openmaken van het pakket bleek er geen mesje en geen pincet in te zitten, was wel nodig. Flinke verdoving, m'n vinger werd echt heel dik, en binnen een paar tellen was het gebeurd. Ik heb niet gekeken, kan daar niet zo goed tegen. Wel deed ik mijn ogen stijf dicht. De verpleegster vroeg of het zeer deed, dat niet, ik voelde helemaal niks, maar ik vond het een kriebelig idee.
Al snel was alles weer opgeruimd en netjes.
Ineens werd Ans niet lekker, ze trok wit weg, had vreselijke pijnen in haar buik en lag helemaal te shaken. Weer duurde het lang voordat er gereageerd werd. De verpleegsters kwamen, gingen eerst tempen en bloeddruk meten. De automatische bloeddrukmeter deed het niet dus moest het met de "ouderwetse", het duurde allemaal maar. Er moest dan maar bloed afgenomen worden, zusters weer weg. En Ans lag maar te schudden in haar bed. Ze kwamen weer terug en stonden er maar een beetje bij, ze waren allebei in opleiding. Ik zei dat ze er maar een dokter bij moesten halen, dat deden ze dan maar. Het duurde maar en het duurde maar. Ik ben toen bij Ans gaan zitten heb haar ondersteund, haar vastgehouden en met haar gepraat, als het ging. Uiteindelijk kwam er een dokter bij en werd ze onderzocht. Waarschijnlijk een darmperforatie, maar gezien haar achtergrond wilden ze geen operatie meer doen. Ook Ans wilde dit niet meer en besloten ze dat ze aan de morfine gaan beginnen. Het begin van het einde. Ik had het niet meer.
Ans heeft sms-jes verstuurd en na een poosje kwam de hele familie, dikke tranen. Wat was dit moeilijk!!!!! Tijdens het bezoekuur werd Ans naar een eenpersoonskamer gebracht, dit was veel beter. Wim snapte het niet helemaal en toen ze weg waren heb ik eerst een flink portie zitten huilen, ik kon niks zeggen.
De avond verliep ook niet heel rustig, er was een wat minder prettige verpleegster die absoluut geen tijd had voor ons. Toen kreeg ik nog de laatste anti-biortica van deze dag. Ze zette hem aan en ik voelde hem meteen lopen en zei dat ook, ze reageerde niet. Na zo'n 5 minuten zeg ik dat het echt niet goed aanvoelde, ze kwam er dan toch even naar kijken en ja hoor, ze had hem veel te snel gezet waardoor het dus niet goed liep, het infuus moest er uit volgens haar. Ik weer janken en zei dat ze hem maar langzamer moest zetten. Dat deed ze dan maar. Maar toen alles erin zat bleek hij toch niet goed te zitten en moest het infuus er alsnog uit. Zo eindigde deze dramatische dag.
Het verhaal is nu lang genoeg dus ik stop er maar weer mee voor vandaag.

Weer thuis

Jippie!!! Ik ben weer thuis!!!

De koorts was gezakt en m'n bloedwaarden waren dusdanig dat ik naar huis mocht. Voor de kenners, ik werd opgenomen met een leucocytenwaarde van 0,2, gisteren was hij nog 0,3 en vandaag was hij 0,5 en dat moest hij zijn om naar huis te mogen. Het is nog erg zwak, maar de lijn is stijgend en als hij eenmaal gaat stijgen, dan gaat het wel redelijk snel.

Het was inderdaad wel een tegenvaller, maar ik moet toegeven:-( dat ik nu wel echt uit kon rusten en dat heeft me ook echt wel heel erg goed gedaan, ik voel me echt een stuk beter!! Het was voor mij wel een moment dat de vlag uit kon. En nu.... slow and steady!!!!

Het waren wel roerige dagen met een lach en een traan.

Zaterdagnacht ging ik eerst naar de opnameafdeling. Hier kwam ik op een tweepersoonskamer te liggen met een oudere dame, in de 80. Ze was aardig doof en erg lastig om een gesprek mee te voeren, maar ze was wel handig met haar mobieltje, echt grappig was dat om te zien. Voor mij wel lekker rustig. 's middags werd ik naar mijn vaste plek gebracht, even crossen door de gangen van het ziekenhuis, want we gingen van de ene kant naar de andere kant van het ziekenhuis en van afd. 3 naar 8. Op mijn kamer lagen meneer Teske, 87 jaar en Ans, 53 jaar. Meneer Teske was erg ziek, last van diarree en erg benauwd, hij lag erg veel te soezen, hij was heel stil, we hebben hem weinig gehoord en veel geroken:-), soms ging hij zelf naar het toilet, meestal moest het toilet daarna grondig gereinigd worden. Zondag kwam er nog een man van 47 bij ons liggen, die kon daar niet zo goed tegen, en helemaal niet toen, o nee, dat komt later wel:-)

Ans is een hele lieve vrouw. 10 jaar geleden is bij haar borstkanker geconstateerd. Er gebeurde van alles en alles liep tegen. Nu had ze weer veel vocht in haar buik, ruim 5 liter, via een drain liep dat allemaal weg en als alles eruit was zou ze weer naar huis gaan. Ze kon niet veel eten want haar maag en darmen werkten niet zo goed meer, het vocht had veel afgekneld en dat moest nu weer een beetje op gang komen. We konden veel praten, maar hebben zaterdag ook heel veel geslapen, dat deed ons allebei heel erg goed.

Zondag rustig begonnen, weer veel geslapen totdat we er nog een kamergenoot bijkregen, we zijn zijn naam niet te weten gekomen, alleen z'n achternaam, maar die ben ik vergeten. Hij was duidelijk aanwezig:-), heel gezellig, dat zeker, maar voor ons dames zeer vermoeiend. Hij was toch wel redelijk gespannen. Hij had gevochen met de alkaida, o nee, een schildklieroperatie ondergaan, een flinke jaap hoor!!! Maar het spannende was dat de medium care, waar hij vandaan kwam, een scalpel op zijn bed had geplakt met de mededeling dat als hij het benauwd kreeg en de wond zou gaan opzetten het verplegend personeel dan zijn wond met spoed moest opensnijden anders kon hij stikken. Nou ja, lekker als je dat bericht mee krijgt, hij liep dus constant naar de badkamer om te kijken of zijn nek al dik werd, arme jongen. We hebben de verpleging er maar bij gehaald, zij zijn het gaan onderzoeken en het was toch niet zo bedoeld. Dus dat viel gelukkig allemaal mee en daarmee was hij wel weer wat tot rust gekomen.

Maandag ging echt werkelijk van alles mis, maar dat schrijf ik morgen verder. Ik ben nu toch wel erg moe en het is best lastig om met een verband om je vinger te typen.