Gebroken been

Zo, alle sinterklaasdrukte weer voorbij, op naar de Kerst. Inmiddels heb ik dit blok afgerond op school en krijg ik deze week 2 workshops op de muziekschool, erg leuk. Ik hoop dat het een beetje gaat, ik kan niet zo makkelijk zitten. Ik wilde vanmorgen gaan sporten en stapte dus op mijn fiets, ik kwam niet verder dan de 2e hoek, daar ging ik dus finaal onderuit. M'n been kwam met een gekke draai onder de fiets, dat voelde niet goed. Ik werd weer overeind geholpen, ik had nu wel wat meer steun nodig dan 2 weken terug (toen was ik door de wind omgewaaid met mijn fiets). Al strompelend kwam ik thuis en na een kopje thuis zijn we toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Het was er erg druk, meerderen die onderuit gegaan waren. In eerste instantie dacht de arts dat het zwaar gekneusd was, maar toch maar een foto laten maken. Eerst van voren, toen van de zijkant. Ik hoorde ze smoezen dat er toch nog maar een foto gemaakt moest worden, dan was het beter te zien. Ik mocht mijn broek weer aantrekken en al snel werd er op de deur geklopt, de verpleegkundige vroeg of ze toch maar een rolstoel voor me moest halen, tja, toen kreeg ik toch wel een gevoel dat het niet helemaal goed was en dat klopte. Mijn kuitbeen was wel gebroken, vrij bovenaan, maar het zat nog wel op de goede plaats. Er hoefde geen gips om, wel een drukverband en met 3 weken zou het wel weer genezen zijn. Het is eigenlijk wel pijnlijk, ook omdat mijn heup toch ook wel een tik heeft gehad en ik niet zo makkelijk kan zitten. Ik hang dus maar wat op de bank, dat gaat het beste. Lang staan is ook niet zo prettig, lopen gaat wel een beetje, maar m'n enkel is ook nogal pijnlijk. Nou ja, paracetamol helpt wel een beetje en het zal morgen wel wat beter gaan.

Met Ruben houdt het niet over, hij drinkt ieder weekend veel te veel alcohol waardoor hij niet te genieten is en flink ruzie zoekt, erg ongezellig (zacht uitgedrukt). Tja, en dan komt hij vandaag weer met een bos bloemen aanzetten en "sorry". Het houdt ons erg bezig.

Nu is iedereen weer weg. Wim is nog met de was bezig, ik wil nog proberen wat ballen in de boom te hangen en kerstkaarten schrijven.

Sinterklaas

Het zijn spannende tijden:-) zo met Sinterklaas. Op school is het heel erg rommelig,dan moet er weer gezamenlijk een liedje geleerd worden en komen er kinderen uit groep 8 om een dans erbij te leren, dan is het dus lastig om muziekles te geven. Gelukkig had ik een lekker luisterlesje in de aanbieding, daar werden ze weer heerlijk rustig van! Toch gaat het mij niet in de koude kleren zitten, ik trek die stress niet zo goed, ik word er best moe van, terwijl ik het natuurlijk heel leuk vind.

Van de week had ik werkoverleg met 2 collega's en 2 "deskundigen". In Januari moet ik een module "zang" geven. Nu zing ik best veel met kinderen en een kinderkoor is mij ook niet vreemd, maar ik zou het leuk vinden om wat spelletjes te doen om de zangkwaliteit wat te verhogen. Dit was ook de insteek van mijn collega's en onze verwachtingen lagen dus op het gebied van concreet lesmateriaal. Nu liep dat dus heel anders. Eén van de "deskundigen" probeerde ons te overtuigen om vooral blanco les te geven zodat de kinderen zelf van alles ontdekken. Ze had dus haar spullen niet klaarstaan, wist niet hoe haar eigen computer werkte, had dus wel een idee, maar kon dat totaal niet overbrengen, wat dus opleverde dat we na anderhalf uur nog geen steek verder waren. Ik kan daar op het ogenblik dus gewoon helemaal niet tegen, het irriteert me aardig, mmm en dan word ik dus ook onaardig. Eigenlijk is dit dus iets wat ik niet ken van mijzelf en dat frustreerd me ook nog eens behoorlijk.

Gelukkig zijn er genoeg leuke dingen, morgen vieren we Sinterklaas met elkaar. De afgelopen jaren is het door alle omstandigheden niet gelukt. Fijn dat het op maandag is en dat Egbert dus vrij is. Ik heb er veel zin in!

Nog even wat foto's van de keuken, hij is nu bijna klaar en ik kijk er iedere dag nog naar uit om eten te mogen koken. Gister dus lekker appeltaart gebakken. Het moet allemaal nog wel erg wennen, de appeltaart was ook niet helemaal gaar, veel doen, dan komt het zeker goed:-)

Elektra, stopcontact voor de oven, de kookplaat en voor de afwasmachine.

De waterleiding.

Gecensureerde foto van het nieuwe aanrechtblad.

En eindelijk weer een kraan!!

Nu nog planken erin.

En dan dus de voorraad er weer in. Een zeer handige pannenplank, kan helemaal uitgetrokken worden.

Dan nog de deurtjes ervoor, de specialiteit van Ruben.

Oeps, hebben we ons dan toch vergist?? Een blauwe keuken!!??

Nee hoor, hij is geel/wit. Hier zie je dat hij bijna klaar is.

APK

Wim en ik zijn het afgelopen weekend voor een APK gegaan:-) We vertrokken vrijdag rond 13.00 uur naar Hall (ligt bij Apeldoorn). Het was erg druk, maar we hadden genoeg tijd. Aangekomen stond ons een warm welkom te wachten. Het was een eenvoudig huis van de NIVON, maar heel sfeervol aangekleed door het team dat ons het weekend zou begeleiden. Overal hingen en stonden hartjes en op de kamers stond een vaasje met 2 rozen en met 2 chocolaatjes erbij. We begonnen al met koffie en thee met een Tom pouce of een appelflap. Op de tafels in de grote zaal stonden steeds schaaltjes met chocolade hartjes, snoephartjes, salmiakhartjes, hartsnoepjes, drop en carameltoffees. We waren met 19 andere stellen en 4 echtparen als leiding, echt allemaal leuke, bijzondere mensen. We hebben best wel wat echtparen gesproken, maar het was natuurlijk vooral de bedoeling om samen te gaan praten. Er zat een goede opbouw in het programma en er werden goede vragen gegeven als richtlijn voor gesprek. Doordat er toch wel veel gebeurd was in de afgelopen jaren:-) waren er toch ook wel veel onbesproken onderwerpen, er kwam dus wel het één en ander boven water, wat dan ook wel over de wangen stroomde. Het was goed om daarover te kunnen praten. Het is fijn om van elkaar te horen wat je verlangens zijn en wat je zo waardeert in elkaar. Maar het is ook goed om te bespreken waar we moeite mee hebben, wat onze zwakke kanten zijn.

Ook kreeg ieder stel een persoonlijk gesprek met een echtpaar van de leiding, dit gebeurde tijdens een maaltijd. Als het nodig was kon er meer tijd ingeruimd worden. Dat was een prettig gesprek, bemoedigend.

De maaltijden waren echt subliem verzorgd, allemaal door vrijwilligers. Zaterdagavond was er "diner voor 2". In de grote zaal waren allemaal tafeltjes apart gezet voor 2 personen, sfeerlichten aan, kaarsjes aan en een muziekje aan, het was zo echt een restaurant, grappig dat alle klanten tegelijk binnen kwamen:-). We hadden een amuse, een tussengerecht, een hoofdgerecht en een nagerecht en dan nog thee of koffie met lekkere chocolaatjes.

Je snapt, dit was echt een verwenweekend!

Thuis is alles goed gegaan. Helaas gaat het met Ruben weer de verkeerde kant op, hij valt weer helemaal terug in zijn oude doen en gaat weer flink aan de drank en de drugs, dat is dus weer heel goed te merken aan zijn gedrag. We hebben de afgelopen tijd veel geleerd en hebben dan ook een gesprek met hem gehad wat goed en rustig verliep. Hoe dat verder uitpakt weten we natuurlijk niet, dat is afwachten.

Oorarts

Ik voel me gelukkig toch steeds nog een stukje beter. M'n lichaam wordt weer een beetje strakker, niet dat ik slanker word, ik kan nog steeds m'n leuke rokjes niet aan, maar ik voel me geen plumppudding meer. Komt denk ik ook wel omdat ik elke ochtend 10-15 minuten wat buikspieroefeningen doe en dan nog eens 2 keer in de week sport(meestal). Het vocht dat ik nog vasthield trekt ook wat weg, nu nog een paar kilootjes afvallen:-), maar dat valt niet mee in deze tijd met "pepernoot taai-taai chocola" (liedje dat ik deze week aan de kinderen heb geleerd).

Stress voelt nog helemaal niet prettig, maar ik kan wel wat meer aan. Gister weer gewerkt op kantoor, even thuis rustig aan doen, vervolgens met Ruben naar de oorarts in het ziekenhuis in Hoofddorp. Daar moesten we erg lang wachten, toen een hoortest en weer wachten. Toen een gesprek met de arts, 2 artsen zelfs. Het ziet er niet zo goed uit. Hij krijgt steeds velletjes(ik ben de naam weer kwijt) in zijn oor. In Haarlem is hij al vaak geopereerd waarbij de arts de laatste paar keer zei dat hij zijn gehoor zou verbeteren, maar iedere keer zaten er weer "velletjes" en dat moest eerst weggehaald worden. Dit zijn celletjes die daar explosief groeien en dan dus de ruimte in beslag nemen waardoor de gehoorbeentjes stuk zijn gegaan. Deze "velletjes" worden dan d.m.v. een operatie weggehaald, waarbij zijn oor helemaal opengeklapt wordt. Als er ook maar één celletje blijft zitten gaat dat weer groeien en kan alles weer van voren af aan beginnen en kan er nog steeds niet aan gehoorverbetering gewerkt worden. Ruben is er al 16 jaar zoet mee en al 10 keer geopereerd, nu heeft hij in het Spaarneziekenhuis een second opinion aangevraagd. Over 3 weken krijgt hij een CT-scan, hebben ze hier in Noord nog nooit gedaan, en dan in januari horen we daar de uitslag van. Voorlopig is hij er nog niet mee klaar en zal hij nog een aantal keer geopereerd moeten worden.

Omdat het nogal lang duurde allemaal was ik rijkelijk laat voor de volgende opdracht. Matthijs en ik moesten de trein van 17.53 uur halen om naar zijn school te gaan. Het was inmiddels 17.15 uur, Matthijs moest tot 17.30 uur werken en we moesten nog eten, dat werd dus een bak sla van de AH togo, best wel lekker hoor:-) Matthijs ging voor wat sterkers, broodje kebab. Op school kregen we zijn werkstukken te zien en er was een officiele uitreiking van een certificaat voor het behalen van zijn "proeftijd". Hij heeft het goed doorstaan en kreeg 3 voldoendes voor zijn werkhouding, zelfstandigheid en inzet. Super trots zijn we op hem! Hij heeft nu nog maar wat kleine dingen gemaakt, vanaf nu komt het grotere werk! Hij begint met een soort dekenkist voor in de gang! Hij is heel enthousiast en heeft er veel zin in!

Vanmorgen maar lekker rustig aan gedaan en vanmiddag weer op school. Ze waren vergeten te zeggen dat er een zwarte Piet pepernoten kwam strooien, tja, je snapt natuurlijk wel dat de lessen niet zo heel rustig waren. Maar wel heel gezellig!!

Vanavond zelfs nog wat verstelwerk gedaan!! Ik sta versteld:-) dat ik daar nog moed voor heb. Verder ook nadenken over het komende weekend, Wim en ik gaan naar een relatie-weekend, heel spannend en heerlijk om er even een paar dagen tussenuit te gaan.

Ik ga nog even verder met de terugblik:

Ik kan ook "meidentaarten" maken!! Deze taart had ik gemaakt voor Aquene, de dochter van Stefanie.

Ik heb best wel leuke krullen, maar ik denk dat dat niet zo lang meer zal duren, ze groeien er aardig uit, jammer hoor.

Tegelen

Tegels snijden, wat een lekker koppie:-)

Vervolg

Vandaag naar de crematie van Gijs van Seters geweest, heftig. Hij was onze directeur, 51 jaar oud, 2 maanden jonger dan ik. 2 jaar geleden werd hij onze directeur, hij heeft de hele fusie met de VolksUniversiteit Haarlem en H'art geregeld wat in juli eindelijk een feit was. Een week later kreeg hij te horen dat hij ongeneeslijk ziek was, maagkanker. Je snapt wel dat er van alles door mij heen gaat. Heel moeilijk voor zijn vrouw en 2 jonge kinderen, hij was er voor zijn gezin. Ik voel me dan wel heel dankbaar dat ik er nog mag zijn! Wat betekent het veel dat je samen de kinderen op kunt voeden in leuke en minder leuke tijden.

Gister had ik een gesprek met een arbeidsdeskundige. De Arbo-arts vond het raadzaam om een WIA aan te vragen voor het geval ik na 16 januari nog niet helemaal hersteld zou zijn. Dit houdt in dat je dan een gesprek krijgt met een arts van het UWV en dus ook met een arbeidsdeskundige. Beide waren zeer prettige personen, de arts was een man van Wim z'n leeftijd en zat zelf in de muziek waardoor hij precies begreep wat mijn functie inhoudt, dat was wel zo prettig. De Arbo-arts begreep er tenslotte helemaal niets van en daar was dan ook niet mee te praten, de laatste keer dat ik bij hem was stond ik binnen 5 minuten alweer buiten en ik hoef ook niet meer terug te komen, we gaan ervan uit dat ik mij per 1 januari weer volledig beter meld. Nu kom ik niet voor een uitkering in aanmerking omdat ik al voor 65% werk, maar ik krijg wel een Amber-status wat inhoudt dat als ik weer ziek word, ook al is dat een griepje, mijn baas meteen bij het UWV kan aankloppen, dus vooral prettig voor mijn baas. Maar stel dat ik ander werk ga zoeken dan is dit aantrekkelijk voor de nieuwe baas, hij loopt dan geen risico bij ziekte.

Ik hoop mij inderdaad per 1 januari beter te melden, ik krijg er dan nog een school bij waar ik 4 uur les ga geven. Dan geef ik 7 uur muziekles en het is dan de bedoeling dat ik nog een kleine 3 uur op kantoor ga werken. Ik wil dit proberen over 4 dagen te verdelen, elke dag 1,5 - 2 uur muziekles op school en één van de dagen nog extra op kantoor, de vrije dag is dan voor de lesvoorbereidingen en huishoudelijke klussen:-( Nou ja, nog maar even niet te veel aan denken. Ik wil vanaf nu nog wat extra uren draaien op kantoor om weer wat meer hooi op mijn vork te nemen.

Activiteiten op de avond bevallen me nog steeds niet erg. Afgelopen zondag was er een herdenkingsdienst in Bloemendaal van de mensen die in de gemeente overleden zijn, "de laatste keer dat de naam van mijn moeder, en anderen, genoemd werd in de gemeente" zoals de dominee dat verwoordde. 's Morgens in de PKN-gemeente en 's avonds bij Kerk Zonder Grenzen, beide kerken waren mijn ouders altijd actief bij betrokken. Het waren mooie diensten en het was goed om nog weer even stil te staan bij mijn moeder. Ik vind het moeilijk dat ik het laatste jaar van haar leven ziek was, maar ik vind het ook moeilijk dat zij zo onbereikbaar werd in haar laatste jaren, zeker na het overlijden van mijn vader, maar eigenlijk ook wel in de jaren daarvoor. Nu is dat alles voorbij en het is best gek om geen vader en moeder meer te hebben.

Oké, het waren allemaal geen alledaagse dingen, maar het was ook leuk om weer eens in Bloemendaal te zijn, veel bekenden die we lang niet gezien hadden. Het Requim van Faurer werd gespeeld door Cees Verschoor met als registrant Wil, mijn zus en werd gezongen door een koor onder leiding van een collega van mij, dit was heel erg mooi! Maandag was ik wel erg moe, gewoon dus 's avonds nog maar even rustig aan doen.

Dit was alweer een heel verhaal en dan was dat nog maar van 3 dagen:-)

Nog even een stukje van de keuken:

Gaten voor de stopcontacten, gemaakt door Ruben met gereedschap van Boels, zijn zaterdagbaan

Vervolgens de stucadoor, die was er al vrij snel bij, na de sloop. Dit is de vader van Dion, hij heeft het werkelijk heel erg mooi gemaakt!

Ook het houtwerk maar even geschilderd, wat is dat toch leuk werk, heerlijk rustgevend:-)

Nog een meubel in elkaar zetten door de aanstaande meubelmaker:

Het leggen van een egale stevige vloer, Egbert is bekend met en op "de planken":

Overleg over het plaatsen van de afwasmachine:

Toen de onderkastjes neergezet waren kon het aanrechtblad goed opgemeten en besteld worden. Het duurde 3 weken voordat het geleverd werd, tot die tijd hadden we een "noodblad" zodat we toch enigszins konden "werken".

Zo kon ik weer koken....

ook met een wasbak, maar zonder kraan....

Dus boven handen wassen, groente schoonmaken en zo. Wat is het dan heerlijk dat er na 4 weken weer een kraan is!!

Wordt vervolgd:-)

Ingrijpende veranderingen

Alweer zo'n 5 weken geleden, er waren wat strubbelingen. Nu heb ik dus heeeeel veel te schrijven, niet alles tegelijk maar.

Eén van de ingrijpende dingen is dat Ruben weer thuis is, nu alweer 3 weken, terwijl ik het neerschrijf lijkt het eigenlijk of hij alweer veel langer thuis is. We hebben er allemaal veel van geleerd, Ruben wel heel erg veel. Hij weet nu dat het niet makkelijk is om kinderen op te voeden, dat het niet vanzelfsprekend is dat het eten steeds klaar staat en dat de was zonder problemen gedaan wordt en ga zo maar door. Hij is weer helemaal aan het terugkomen in ons gezin en heeft nu waardering voor ons allemaal, wat een enorme, heerlijke verandering!

Hij trekt wel weer op met een paar oude vrienden en dan vind ik het wel spannend of hij van de drugs af kan blijven. Het is wel weer heel bijzonder dat we de laatste paar dagen weer steeds horen of lezen dat bekende stuk uit de Bijbel: "Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank Hem in al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren." Fillippenzen 4:6,7 .

Op vrijdag, zoals vandaag dus, zijn we met eten met z'n drietjes. Hij geniet dan van de aandacht en kan dan heerlijk praten over van alles. Het is fijn dat het goed met hem gaat!

Wat verder nog ingrijpend is is de nieuwe keuken. We zijn nu 5 weken verder en hij is bijna klaar!!! Wim is echt heeeeeel erg knap, wat kan hij veel!! Even een paar foto's van het verloop:

Voorbereidingen van het elektra.

Extra groepen voor de inductiekookplaat.

Het demonteren van de keuken.

Onze expert op het gebied van verbouwen. Onder toezicht van Egbert en Tom.

Wat heerlijk zulke handige zonen!

Het was een week behelpen met de beschikbare ruimte:-(

Ook onder de grond moest het nodige gebeuren.

Kastjes in elkaar zetten.

Broer Jan heeft geholpen met het plaatsen van de keuken.

We hebben nu een AFWASMACHINE!!!

Volgende keer verder:-)

Een spannend boek

Het werk gaat wel redelijk, het valt niet echt mee, ik ben na anderhalf uur voor de klas echt heel moe. Voor alle zekerheid heb ik toch een WIA-aanvraag ingevuld op aanraden van de Arbo-arts. In principe wil ik me uiterlijk per 1 januari weer beter melden, maar dan moet er nog wel even wat gebeuren. Over 2 weken mag ik weer bij de oncoloog langs, maar dat is niet zo bijzonder, dat is alleen maar even praten over hoe het gaat.

Hier in huis is het elke dag weer een verrassing wat er gaat gebeuren:-) Tegenwoordig beginnen we de dag met: "wat zal er vandaag weer gaan gebeuren?" Het is ook werkelijk van alles!! Wim heeft af en toe, meer "af" dan "toe", een sollicitatiegesprek, is toch altijd weer spannend. We zijn druk met de voorbereiding voor de verbouwing van onze keuken, die wordt vrijdag gesloopt! Daar komt ook best veel voor kijken, maar we doen het rustig aan, maar ja, vrijdag gaat het echt worden! Egbert gaat gewoon heerlijk zijn gang. Ruben woont nog steeds bij Stefanie met de nodige strubbelingen, ik kan er een boek over schrijven, het lijkt net een stuk uit een soapserie. Maar waar we onwijs blij mee zijn is dat hij nog steeds geen drugs en weinig drank gebruikt!!!! Echt helemaal top!! Het is ook echt heel erg te merken, hij is weer Ruben geworden! Hij merkt het zelf ook en is er ook best heel blij mee. Morgen gaan we naar zijn diploma-uitreiking, nu de echte! In juli had hij zijn presentatie en moest hij zijn stage nog afmaken omdat hij er een paar weken uit was geweest i.v.m. zijn gebroken been. Ook voor ons is het toch wel een hele opluchting dat hij nu zijn papiertje op zak heeft!!

Dan denk je dat het een stuk rustiger is thuis, nou ja, wel een stuk meer ontspanning, dat wel, maar we hebben op het ogenblik alweer een week een jongen in huis voor een time-out, dus toch nog 3 jongens. We houden het voortaan maar bij jongens, meiden kunnen we niet zo goed aan:-)

Mevrouw Stefanie wenste 2 taarten voor komende zondag, Aquene is dan jarig en wordt 5 jaar. Ze vind het toch maar heel raar en vervelend dat ik er maar 1 wil maken.

Het is net of ik een spannend boek aan het lezen ben.

Werken

Ik ben alweer aardig aan het werk. Dinsdagochtend heb ik 2 uurtjes voor de klas gestaan, woensdagochtend op kantoor en donderdagmiddag weer 1,5 uur voor de klas. Eigenlijk is het me niet zo goed bevallen, ik sleep mezelf vooruit. Het is nu 16.00 uur en ik begin weer een beetje energie te krijgen, vandaar dat ik even schrijf. Het voelt heel vervelend, ik wil van alles doen, badkamer en toiletten schoonmaken, de tuinen moeten nodig gedaan worden, dat was mijn doel voor vandaag, maar dat lukt dus al niet meer:-( Morgen mag ik weer een taart maken en op verjaarsvisite bij de broer van Stefanie, het huis waar Ruben nu woont.

Even een dipje:-(

Afscheid

Dit keer weer wat meer schrijftijd nodig.

We kunnen het niet meer bijbenen, sommige dingen gaan wel heel erg snel. 6 weken terug was er nog geen sprake van verandering, nu hebben we een schoondochter met 2 kinderen van 2 en 4 jaar en Ruben is het huis uit. Ik denk dat ik wel een paar weken nodig heb om dit te verwerken.

Ruben was aardig verslaafd aan drank en drugs, maar was wel op een punt gekomen dat hij wilde stoppen. Hij heeft begeleiding gezocht bij de Brijderstichting, maar het lukte nog niet echt.

12 augustus was Matthijs jarig en had een aantal collega's van de Action uitgenodigd, het was een gezellige boel.

Naast Mw. Funcke (roze vest) zit Stefanie, een ex-collega van Matthijs. Ze is erg stil en zei niet veel, later bleek dat zij problemen had met haar partner. 2 dagen later waren Ruben en Matthijs bij haar, op dat moment ging er iets helemaal fout er was paniek in de tent en Ruben bekommerde zich om Stefanie en vroeg of ze bij ons kon slapen ('s nachts om half 12). Dat gebeurde en de volgende dag hebben we daar afspraken over gemaakt. Het was maar voor 1 nacht, ze zou bij haar broer gaan wonen. Die ene nacht is uiteindelijk uitgelopen tot 6 weken. In die weken kwam er steeds wat bij, onze grenzen werden aardig op de proef gesteld, het werd ook steeds lastiger om nog in gesprek te blijven met Stefanie. Met Ruben ging dat eigenlijk des te beter. Hij is sinds die tijd, nu al 6 weken, van zijn verslaving af en het is duidelijk te merken dat hij weer helderder kan denken. We zijn onwijs blij dat het zover gekomen is.

De afgelopen week kwam de vraag of de kinderen voor 1 nacht bij ons konden slapen. In eerste instantie hadden we duidelijk nee gezegd, maar dat was toch wel een probleem. Ruben kwam bij me en vertelde dat Stefanie het hier zo gezellig vond (daar merkten wijoverigens zeer weinig van) dat ze het fijn zou vinden als ze toch 1 nachtje mochten komen. Ik liet mij ompraten en gaf toe. En natuurlijk, wat ook onze verwachting was kwam dus meteen de vraag of ze toch nog een nachtje konden blijven. Dat was toch echt de grens, want ja, je snapt wel wat er dan allemaal nog achteraan gaat komen, en dat zou echt niet gaan. Dus ons standpunt was duidelijk. Dat was toch wel tegen het zere been en toen kon ineens wel geregeld worden dat ze nu bij de broer van Stefanie gaan wonen. Het is wel zo dat Ruben en Stefanie vannacht nog bij ons hebben geslapen, er was nog geen andere mogelijkheid. Maar nu is het er dan toch van gekomen, Ruben is met Stefanie mee gegaan naar haar broer en woont dus niet meer thuis.

We zijn heel blij dat we in goede harmonie uit elkaar zijn gegaan, dat was voor 6 weken terug niet mogelijk geweest. Het waren 6 lastige weken, maar het heeft weer een goede relatie met Ruben opgeleverd en dat is heeeeeel erg veel waard.

We hebben een letterlijk ijkpunt neergezet: onze meetlat.

Het was een moeilijk moment voor ons alle 3. Ook Ruben kon maar niet stoppen met afscheid nemen, iedere keer weer moest hij nog even knuffelen en kon hij maar niet weggaan, we hadden gelukkig genoeg tissues. Uiteindelijk is hij op zijn fiets gestapt en weggegaan. Het is goed en we zijn heel benieuwd hoe het verder gaat.

Een paar blogs terug had ik nog wat foto's beloofd, hieronder dan een paar.

Expositie van Ruben op 14 juli:

Met Jan en Marleen bij "We will rock you", backstage:

en op het podium:

Ruben met z'n stiefdochters Aquene en Daelynn:

Laat de storm maar waaien, ik ben niet bang want God is bij mij, Hij is mijn rots, mijn houvast, Hij draagt mij door alles heen!

We beleven weer veel

Het is erg druk. We hebben veel te stellen met Stefanie. Ze woont nu 6 weken bij ons, wat voor beide partijen niet gemakkelijk is. Het is ook best moeilijk voor haar omdat haar kinderen bij haar ex zijn. Zij gaat dan overdag wel altijd naar ze toe, maar het is niet eenvoudig. Hier in huis is het natuurlijk ook erg vol en het is onmogelijk om ook de kinderen in huis te nemen. De spanningen zijn niet echt bevorderlijk voor ons allemaal, voor mij is het ook niet zo handig.

Ik ben de afgelopen week voor het eerst naar mijn nieuwe school geweest. Eigenlijk moest ik dinsdag al beginnen, maar de kinderen waren op schoolreis, dus het werd donderdag. Heel spannend weer zo'n eerste ontmoeting, maar wel weer heel erg leuk. Ik merk dat ik het op dat moment heel goed trek, maar thuisgekomen ben ik dan wel moe, logisch toch? Toch kom ik er ook wel weer snel overheen.

Ik probeer wel de rustmomenten te houden, zeker nu ik weer voor de klas sta.

Gister, vrijdag, was een dag met grote tegenstellingen. We gingen 's morgens naar Wormerveer waar de man van mijn nicht begraven werd. Hij was vorige week plotseling aan een hersenbloeding overleden, 52 jaar. Echt heel heftig, ik realiseer me dan nog meer dat het bijzonder is dat ik er nog mag zijn! Wim en ik zijn alleen bij de plechtigheid geweest, we waren al eerder in de week wezen condoleren, ik wilde mijn nicht toch even rustig spreken. We hebben vroeger veel met elkaar opgetrokken. De plechtigheid was in een theaterzaal. 's Avonds zaten we weer in een theater, maar dan wel even heel wat anders...

We waren bij de premiére van Miss Saigon!! We waren lekker vroeg weggegaan om ook even tijd te nemen voor elkaar, dat hadden we wel even nodig. Tja, en daar in Utrecht....... helemaal geweldig!!!! Ik had vorige week tegen Egbert gezegd dat hij nu eigenlijk wel een overhemd aan moest trekken bij de premiére. Gelukkig vond hij dat ook wel en zo zijn we donderdagochtend, voordat ik naar m'n werk ging, naar de stad gegaan voor een overhemd. In de stad aangekomen wilde hij eigenlijk ook wel een jasje!! Ik al helemaal blij!!! En ja, mijn mannen zijn best wel makkelijk dus hadden we al heel snel een leuk jasje gevonden en ook een overhemd erbij. Nu zat er bij dat overhemd standaard een stropdas, "nee, dat doe ik niet hoor, dat is te netjes"! Maar goed, hij ging wel mee naar huis. Tja en wat doet die stiekemerd, hij had de stropdas in zijn tas gestopt en toen het moment supreme kwam......had hij zijn stropdas om!!!!

Mooi he, zo'n jongen in pak! Nou ja, hij had er wel een spijkerbroek onder, maar oei, wat was ik trots!!! Dat zie je wel op de foto.

Weet je, het is zo ontzettend leuk om bij een premiere te zijn!! Zoveel mensen, zoveel pers, zoveel belangstelling. Eerst de rode loper over, dat is zo leuk! Tussen de dranghekken door waar allemaal nieuwsgierige mensen staan.

Ze keken alleen niet naar ons:-( ik snap niet waarom niet:-)

Dan word je daar enorm verwend met drinken en lekkere hapjes. Dan de musical, wat een heftig verhaal, dat was af en toe wel even slikken. Het speelt zich voor een gedeelte af in een hoerenclub, dat ziet er dan mmmm beetje ranzig uit. Maar het wordt echt zo goed gespeeld en het verhaal is zo mooi. Je moet maar eens kijken, met een beetje mazzel kun je bij Egbert redelijk goedkope kaartjes krijgen, in het begin nog niet, maar wat later vast wel.

En dan aan het einde de trapscene, die is heel belangrijk en heel officieel! Alle cast en crew hebben zich dan helemaal opgedoft en zijn klaar voor de pers.

Ook Egbert hoort daar dus bij.....

Eigenlijk mag het niet bij een premiére, maar we zijn na het feest toch nog even backstage geweest, we moesten alle toitoitoi-spulletjes van Egbert nog halen. Toitoitoi-spulletjes geven de diverse groepen aan elkaar bij de premiére, b.v. techniek, kap en griem, licht enz. dat is dan een tas vol bij elkaar. Ik zal er één foto van bij doen, dan ga ik slapen, het is de hoogste tijd:-)