Dat was weer een dagje ziekenhuis!
Eerst moesten we naar de fysiotherapie. Het ziet er allemaal goed uit, ik kan me best nog aardig bewegen. De wond in mijn oksel is erg rood, maar dat is de irritatie van de hechtingen. Er zit wel aardig wat vocht, maar niet zoveel dat het gepuncteerd moet worden en daar ben ik wel erg blij om, maar het doet best wel pijn. Voor de pijn kan ik ibuprofen bij de paracetamol gebruiken, dat is ff wat heftiger spul.
Na de fysio hadden we ff pauze, heerlijk kopje thee:-) en nog een kopje thee:-) enz.
Toen de arts, jammer, het was niet mijn eigen arts, maar deze kon alles wel duidelijk uitleggen. De borstbesparende operatie was goed gegaan, het weefsel eromheen was schoon! Dit was echt een hele opluchting!!!
Ik neem het nu even over omdat Margreet het niet meer trekt. Alles bij elkaar is het heel intensief geweest vandaag en heeft haar lichaam de grens bereikt.
Dan de klieren. Er zijn naast de poortwachtersklier nog 13 andere klieren verwijderd waarvan er nog een positief was. Daarna hebben we gesproken over het vervolg. Het wordt eerst bestraling. Later dit jaar volgt de chemo in 2 fasen, hoe precies hebben we nog niet gehoord maar wel dat er als laatste nog 5 jaar lang chemo pillen geslikt moeten worden op hormonale basis, dit omdat de tumoren ook iets met hormonen van doen hadden.
De arts wilde ook nog even e.e.a. bekijken. De hechtingen in de oksel blijven, ondanks de irritatie voor de zekerheid nog een week zitten. De hechting in de borst is aan de buitenkant verwijderd binnenin lost dit vanzelf op.
Na dit gebeuren zijn een andere kamer ingetrokken waar de afspraak voor 18 maart is gemaakt, de intake van het bestralingstraject. Terwijl we daar zo zaten zag de arts dr. Jansen ons zitten, hij draaide spontaan om op zijn weg om ons toch nog even persoonlijk te spreken. Dat was goed, alles lag nog vers in zijn geheugen, je merkt dan toch dat je geen nummer bent. Dit merk je trouwens aan alles aldaar, men gaat erg prettig met je om, niets is te veel. En hij, het blijft een bijzondere man.
Als laatste zijn we ook nog bij de mamma-care verpleegkundige geweest. Na ook daar nog wat praktische zaken te hebben besproken mochten we naar huis. Inmiddels was het bijna 13:00 uur. Je snapt dan wel dat je klaar bent voor die dag. Aan een kant opgelucht, maar aan de andere kant het bestef dat we samen nog een behoorlijk strijd moeten leveren.
Meer dan waard, maar wel "stap voor stap".
Geen opmerkingen:
Een reactie posten