Dan is het zover 8 februari. Margreet heeft geslapen als een blok, helaas ik iets minder. Alles was goed voorbereid waardoor we "ontspannen" de deur uitgingen. Eerst naar het Spaarneziekenhuis in Hoofddorp. Even een prikje, dan een uur wachten om vervolgens de poortwachtersklier te kunnen localiseren.
Dan op weg naar Haarlem noord. Snel werden we aldaar naar de afdeling toegebracht waar Margreet zich kon voorbereiden. Daar lag ze dan in een ziekenhuisbed maar nog niet echt ziek. Ciska begeleidde haar (ons) bij de voorbereidingen. De bloeddruk en hartslag werden gemeten. Die bevestigde de merkbare rust die Margreet uitstraalde. Een hartslag van 58 met dat voor de deur is toch wel bijzonder te noemen. De volgende stap was het markeren van de tumoren, dit gebeurd normaal met de echo. Met 1 ging dat goed maar de andere wilde niet waardoor men is overgestapt op andere apparatuur. Hierdoor duurde het enorm lang, bijna 2 uur. Heel erg intensief. Terwijl ik buiten de behandelkamer moest wachten werd ik een aantal keer geinformeerd door Ciska, wat erg fijn was.
Dan weer naar boven in afwachting van... Om de gang er in te houden was een andere patient voorgegaan. We kregen nog wel even wat extra tijd om nog wat te praten en de hand vast te houden, wat soms meer verteld dan woorden.
Om 14:58 uur komen Ciska en een collega Margreet halen. Slik! Daar gaat ze, een moment waar ik erg tegenop zag. Het viel mee. Rustig ging ze mee en wordt op dit moment geholpen. Dat is wat we zien. Maar we weten en hebben tot nu toe ervaren dat het veel verder gaat. Over de hele wereld zijn er mensen die aan ons denken. Ieder op zijn of haar wijze. Veel mensen bidden voor ons, dat is merkbaar, want zo'n weg moet je niet alleen gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten