Daar ben ik weer

Zo, weer een bericht uit mijn eigen hand.
Dat was een pittige klus! Ik was maandag echt heel erg rustig, ik kon zelfs nog grapjes maken met de arts. De arts kwam mij persoonlijk halen voor de OK. Dit niet helemaal tot tevredenheid van zijn collega's, de operatietafel reageerde meteen niet meer:-) Het was wel een lastige voorbereiding, het markeren van de tumoren ging niet helemaal vanzelf, in plaats van een half uur zijn ze daar 2 uur mee bezig geweest. Ook het infuus prikken lukte pas bij de derde keer, lekker hé! Maar goed, de operatie is goed verlopen en ik heb vernomen dat de arts persoonlijk naar Wim heeft gebeld om te vertellen wat er gedaan was bij de operatie. Dit was natuurlijk ook wel even wat anders dan verwacht, toch ook de okselklieren verwijderd. (zou ik dan geen deodorant meer hoeven te gebruiken?)
Het eerste waar ik aan dacht na de operatie: "hoe laat is het" en "zit mijn borst er nog aan?" Dat laatste kon ik zelf voelen, dat gaf me een goed gevoel.
Na de operatie was ik behoorlijk moe en nadat de ergste vermoeidheid weggeslapen was toch behoorlijk misselijk. Toen drong het ook tot me door dat ook de poortwachtersklier niet schoon was. Al met al gaf dat genoeg aanleiding om zeer slecht te slapen, dan kruipen de minuten voorbij. Wat kan je dan beroerd zijn:-( en toch ook best wel paniekgevoelens.
Maar gelukkig, vandaag heb ik weer een beetje normaal kunnen eten. Moe, ja dat ben ik nog steeds, maar dat zal nog wel even duren, de misselijkheid is gelukkig weer weg. En de paniekgevoelens zijn er bijna niet meer. Af en toe vliegt alles me nog aan, maar dan denk ik, of Wim wijst me daar dan op: Stapje voor stapje! Deze dag heeft genoeg aan zijn eigen zorgen!
Ik ben blij dat de operatie achter de rug is. Volgende week vrijdag krijgen we de definitieve uitslag van al het onderzochte weefsel.