Hechtingen

Dat was weer een bezoekje aan het ziekenhuis.
Wat, hechtingen eruit???!!! Hatseflats, doe er lekker eentje bij:-( Enne..... lekker nat houden met alcohol tot dinsdag!
Weet je hoe koud dat voelt? De hele dag en nacht een natte plek onder je arm, niet je gewone kleren aankunnen, de hele dag met een pyamashirt aan. Nou ja, voor je het weet is het weer dinsdag:-)
Gisteravond was er weer flink wat vocht uitgelopen waardoor m'n oksel er zowaar weer redelijk normaal uitzag. Ik was hier best blij om, zeker omdat de pijn hierdoor echt een stuk minder is. Volgens mij zag het er best goed uit. We hebben in ieder geval lekker geslapen, we hoefden er maar 2 keer uit om de boel te verschonen en het liggen ging ook wat gemakkelijker!
Ik was er dan ook van overtuigd dat de hechtingen er eindelijk uit konden. Maar toen de arts kwam schrok die zich rot, hij vond het er helemaal niet goed uitzien en bovendien was er een stuk van de wond "gerafeld", losgezegen heet dan in de gewone naaitermen. Vandaar dat extra stiksel en niks geen hechtingen verwijderen. Ook pakte hij meteen weer een flinke spuit en haalde toch nog wat vocht weg, nu was het wel troebel, niet zo goed dus. Zijn advies was dus doorgaan met de antibiotica, was ik ook niet van plan om mee te stoppen, en de wond constant nat houden met alcohol. (dure flesjes trouwens) Gelukkig heb ik een hele goede nurse!!!
Nou maar hopen dat we niet aangehouden worden voor alcoholcontrole:-)

Vakantie

We zijn zowaar niet naar het ziekenhuis gegaan!
De wond ziet er vreselijk uit, er komt heel erg veel vocht uit. Het vocht is wel helder en ik hoop echt dat het zo zal blijven, want de kans op een infectie is nu natuurlijk heel groot en daar zitten we echt niet op te wachten. De hechtingen zien er ook niet uit, ik ben heel benieuwd hoe ze die er vrijdag uit gaan halen, eigenlijk zie ik daar best wel tegenop. Het is wel zo dat de huid rond de wond totaal gevoelloos is, dus misschien valt het wel mee.
Het was een lekker rustig dagje, net vakantie:-)

We missen ze zooooo

Ja, we missen zo de mensen in het ziekenhuis, we zijn er vanmorgen toch maar weer naar toe gegaan:-)
De antibiotica slaat goed aan, de koorts is weg en de wond ziet niet meer zo rood. Maar hij is wel heel erg dik en zeer gespannen. Dan maar weer puncteren.
De verpleegkundige van de mammacare ging me prikken, ze kreeg er niet veel uit, het zit in een "pocket" of zoiets noemde ze dat. Toen ze de naald er echter uit haalde begon het wel te lopen en kwam er wat vocht uit. Het luchtte wel op, maar het was niet zo heel veel. Inmiddels beginnen de tennisballen weer aardig toe te nemen, ach ja, we zouden ons eens gaan vervelen:-), anders moeten we pas vrijdag weer naar het ziekenhuis, dat duurt toch wel heeeeel erg lang! Wim moet over mijn schouderblad wrijven van de rechterkant naar links, dit stimuleert de doorstroming van het lymfevocht, soms voel ik het echt wegstromen, gek gevoel is dat, maar het helpt dus wel!
Ik begin er ook aan te wennen om op mijn rug te slapen, dat is de meest ontspannen houding. Wim kan ook goed slapen want ik lig heel erg stil, wordt hij in ieder geval niet meer van mij wakker.

Weer terug

Gelukkig, ik ben er weer!
Gisteren nog de medicijnen tegen de misselijkheid, vandaag mocht ik dan beginnen met de anti-biotica. Deze slaan wel goed aan. Ik heb nog wel veel pijn aan mijn arm, de oefeningen lukken niet meer zo goed, hopelijk komt dat wel weer gauw terug, het ging tenslotte zo goed. Morgen moeten we nog even terug komen bij dr. Brom, wat ik je brom:-)
Wim steekt zo de open haard aan, we maken er een gezellige middag van!

Nu is "later"

Een bank is lekker maar een goed gevulde tafel is ook noodzakelijk, zeg maar eerste hulp bij bankliggen.
Nou de dag is inderdaad goed gevuld. Matthijs heeft een ontstoken oog opgelopen, hij zegt bij Linkz? Die werden niet uitgedeeld toen wij er even waren, je hoeft tenslotte ook niet alles te hebben. Maar goed de huisarts had het eerst geparkeerd, met "trekt wel weg". Tot nu. Er moet naar gekeken worden. Om 9:50 uur melden we ons in Noord. Een paar pilletjes en druppels moeten het probleem oplossen. Deze hebben we direct maar gehaald. Dat was een score van 1x ziekenhuis en 1x apotheek. Thuis gekomen heeft Margreet een afspraak gemaakt voor Noord omdat zij veel pijn en koorts had. De arts heeft wat vocht afgezogen, 10 cc, toen anti biotica voorgeschreven. Ook maar ophalen 2x Zkh en 2x Ap. Thuis gekomen direct een tablet nemen. Daar ging het even mis. Margreet reageerde er allergisch op. Ze is er heel erg ziek van geworden. Niet fijn om te zien, en help wat moet je nu doen. Weer het ziekenhuis gebeld, een andere anti-b. voorgeschreven. 2x zkh om 3x ap. Het is dan leuk andere pillen te hebben maar dan moet je ze wel kunnen innemen en dat lukte mooi niet. Wachten en hopen dat Margreet wat beter wordt maar dat gebeurde niet. Weer het ziekenhuis bellen. Na overleg kregen we een uitnodiging voor Zuid. Zo beroerd als ze was toch de auto in inclusief wat hulp van Yvonne, die voor mij even welkom was. Gelukkig viel het mee ook het ritje naar zuid toe. Margreet daar naar de wachtkamer gebracht tussen diverse mensen, daar zit je dan ziek te zijn. Gelukkig waren we binnen een paar minuten aan de beurt. Er was op ons gerekend. Snel een onderzoekje door een arts. Toch wel puncteren om de druk weg te halen. Vrij snel verliep dit, zo'n 200 cc vocht is er weggezogen wat uiteindelijk een enorme verlichting gaf. Gelukkig. Weer een recept met anti-b. en anti-braak. Op weg naar de apotheek. Dat kostte enorm veel tijd. Margreet zat te wachten in de auto en bij terugkomst was ze een heel eind opgeknapt. Super is dat om te zien. O ja, de score is vandaag geworden 3x zkh om 4x ap. Als dat geen goede dagbesteding is. En nu ligt ze voor oud vuil op de bank. Want zo'n dag gaat je niet in de koude kleren zitten.

O wat een nacht

Nog even terugkomen op gisteren. Om een uur of 18:30 uur kreeg Margreet plotseling enorm last van een plek in de rug. Dit deed zo verschrikkelijk pijn, dat als je er een cijfer aanhangt het een 8 zou zijn. Geprobeerd met paracetamol en later ook ibuprofen. Helaas nagenoeg geen resultaat. Met worstelen tegen de pijn hebben we gebeld en zijn bij de huisartsenpost in Noord terecht gekomen. De arts vond het vreemd, hij gaf aan dat als hij op de pijn afging het een gekneusde rib leek maar dit past natuurlijk niet in het beeld. Na wat overleg, hoe om te gaan met pijnstillers, zijn we naar huis gegaan. De pijn varieerde zelfs zo dat er een 10 werd gegeven. Gelukkig hielp het koelen van de oksel waardoor de pijn min of meer zakte, een 2. Zo zijn we de nacht door geworsteld. Straks gaan we contact leggen met het ziekenhuis om te kijken wat zij hiermee kunnen. Eerst Matthijs op weg naar zijn werk dan een uur later Dion.
Ik denk dat we toch weer een redelijk dagvulling voor de boeg hebben.
Later!

Uitslagen

Dat was weer een dagje ziekenhuis!

Eerst moesten we naar de fysiotherapie. Het ziet er allemaal goed uit, ik kan me best nog aardig bewegen. De wond in mijn oksel is erg rood, maar dat is de irritatie van de hechtingen. Er zit wel aardig wat vocht, maar niet zoveel dat het gepuncteerd moet worden en daar ben ik wel erg blij om, maar het doet best wel pijn. Voor de pijn kan ik ibuprofen bij de paracetamol gebruiken, dat is ff wat heftiger spul.

Na de fysio hadden we ff pauze, heerlijk kopje thee:-) en nog een kopje thee:-) enz.

Toen de arts, jammer, het was niet mijn eigen arts, maar deze kon alles wel duidelijk uitleggen. De borstbesparende operatie was goed gegaan, het weefsel eromheen was schoon! Dit was echt een hele opluchting!!!
Ik neem het nu even over omdat Margreet het niet meer trekt. Alles bij elkaar is het heel intensief geweest vandaag en heeft haar lichaam de grens bereikt.
Dan de klieren. Er zijn naast de poortwachtersklier nog 13 andere klieren verwijderd waarvan er nog een positief was. Daarna hebben we gesproken over het vervolg. Het wordt eerst bestraling. Later dit jaar volgt de chemo in 2 fasen, hoe precies hebben we nog niet gehoord maar wel dat er als laatste nog 5 jaar lang chemo pillen geslikt moeten worden op hormonale basis, dit omdat de tumoren ook iets met hormonen van doen hadden.
De arts wilde ook nog even e.e.a. bekijken. De hechtingen in de oksel blijven, ondanks de irritatie voor de zekerheid nog een week zitten. De hechting in de borst is aan de buitenkant verwijderd binnenin lost dit vanzelf op.
Na dit gebeuren zijn een andere kamer ingetrokken waar de afspraak voor 18 maart is gemaakt, de intake van het bestralingstraject. Terwijl we daar zo zaten zag de arts dr. Jansen ons zitten, hij draaide spontaan om op zijn weg om ons toch nog even persoonlijk te spreken. Dat was goed, alles lag nog vers in zijn geheugen, je merkt dan toch dat je geen nummer bent. Dit merk je trouwens aan alles aldaar, men gaat erg prettig met je om, niets is te veel. En hij, het blijft een bijzondere man.
Als laatste zijn we ook nog bij de mamma-care verpleegkundige geweest. Na ook daar nog wat praktische zaken te hebben besproken mochten we naar huis. Inmiddels was het bijna 13:00 uur. Je snapt dan wel dat je klaar bent voor die dag. Aan een kant opgelucht, maar aan de andere kant het bestef dat we samen nog een behoorlijk strijd moeten leveren.
Meer dan waard, maar wel "stap voor stap".

Linkz

Dat viel dus toch wel even tegen. Ik was zeker van plan om naar Linkz toe te gaan, Egbert speelde in de band en Matthijs zorgde voor het licht. Wij komen graag bij deze jeugdgroep ook al vallen we niet meer in deze catagorie:-( Maar er is altijd wel wat te doen, b.v. eten koken:-) Maar ja, ik wilde heel graag een stuk muziek meemaken. Al na een eerste gesprekje werd ik toch wel wat zweterig. Nou ja, na twee liederen zijn we toch maar weer naar huis gegaan. Het was fijn om er even te zijn, maar.... de volgende keer beter!!!

Als ik thuis ben voel ik me heel wat, maar ik moet dus nog wel rustig aan doen, dat is wel heeeeel erg moeilijk voor mij. Maar je bent nooit te oud om te leren:-) Het wordt nog wel eens wat met mij.

Ik houd me maar vast aan de volgende kaart die we kregen:

Controle bij de mammacare

Tja, het gaat me een beetje te ver om een foto te plaatsen, maar als je mijn borst ziet kom je niet meer bij, hij heeft alle kleuren van de regenboog!
Ik voel me alweer een stuk sterker geworden, ben ook weer even "lekker" naar buiten geweest. Hadden jullie niet voor wat warmer weer kunnen zorgen??!! Oké, daardoor smaakt de erwtensoep wel extra lekker.
Vanmiddag waren we naar de mammacare. Eerst even terugkomen op de operatie, de tijd erna en dan doornemen hoe de volgende stap gepland is. Alles wordt heel duidelijk doorgenomen zodat er geen misverstanden kunnen ontstaan. We kunnen ook al onze vragen stellen en uiteindelijk nog even een controle van de wonden.
De wonden zien er op zich goed uit. Onder de oksel zit geen vocht, bij mijn borst wel. Het is de bedoeling dat dat vocht vanzelf weer wegtrekt, maar dat is afwachten. De buitenkant van mijn arm voelt verdoofd, dat komt omdat de zenuwen bewerkt zijn tijdens de operatie. Dat komt vanzelf weer goed, wat zit een lichaam toch wonderlijk in elkaar!!
Alle okselklieren en borstweefsels zijn op kweek gezet, volgende week vrijdag krijgen we hier dan de uitslag van, nog een weekje geduld, eerst maar lekker opknappen en mij goed laten verwennen door mijn mannen. Ze doen het voortreffelijk! Ik hoef me echt nergens zorgen om te maken, het loopt op rolletjes. Wel ziet Wim er erg vermoeid uit, ik ben vast erg lastig:-) Maar ik waardeer het enorm!!!!!

Daar ben ik weer

Zo, weer een bericht uit mijn eigen hand.
Dat was een pittige klus! Ik was maandag echt heel erg rustig, ik kon zelfs nog grapjes maken met de arts. De arts kwam mij persoonlijk halen voor de OK. Dit niet helemaal tot tevredenheid van zijn collega's, de operatietafel reageerde meteen niet meer:-) Het was wel een lastige voorbereiding, het markeren van de tumoren ging niet helemaal vanzelf, in plaats van een half uur zijn ze daar 2 uur mee bezig geweest. Ook het infuus prikken lukte pas bij de derde keer, lekker hé! Maar goed, de operatie is goed verlopen en ik heb vernomen dat de arts persoonlijk naar Wim heeft gebeld om te vertellen wat er gedaan was bij de operatie. Dit was natuurlijk ook wel even wat anders dan verwacht, toch ook de okselklieren verwijderd. (zou ik dan geen deodorant meer hoeven te gebruiken?)
Het eerste waar ik aan dacht na de operatie: "hoe laat is het" en "zit mijn borst er nog aan?" Dat laatste kon ik zelf voelen, dat gaf me een goed gevoel.
Na de operatie was ik behoorlijk moe en nadat de ergste vermoeidheid weggeslapen was toch behoorlijk misselijk. Toen drong het ook tot me door dat ook de poortwachtersklier niet schoon was. Al met al gaf dat genoeg aanleiding om zeer slecht te slapen, dan kruipen de minuten voorbij. Wat kan je dan beroerd zijn:-( en toch ook best wel paniekgevoelens.
Maar gelukkig, vandaag heb ik weer een beetje normaal kunnen eten. Moe, ja dat ben ik nog steeds, maar dat zal nog wel even duren, de misselijkheid is gelukkig weer weg. En de paniekgevoelens zijn er bijna niet meer. Af en toe vliegt alles me nog aan, maar dan denk ik, of Wim wijst me daar dan op: Stapje voor stapje! Deze dag heeft genoeg aan zijn eigen zorgen!
Ik ben blij dat de operatie achter de rug is. Volgende week vrijdag krijgen we de definitieve uitslag van al het onderzochte weefsel.