Hilarisch

Ja, dat kan je wel zeggen!!
We reden gister met z'n vieren door de waardepolder, Wim, Matthijs, Emiel en ik. We zaten te kletsen over alles wat kapot ging, allerlei kleine dingen, en ook wat grotere:-) Nu had ik een klein wondje aan mijn middelvinger en meldde ik dus dat mijn vinger ook kapot was, waarop Matthijs zei dat ook zijn vinger kapot was. Ik dus met mijn middelvinger omhoog en draai me naar Matthijs, die hetzelfde deed. En met dat ik naar Matthijs kijk, kijk ik enigszins langs hem heen en kijk recht in de ogen van de......politie! (echt niet verzonnen), roep dat dus ook waarop Matthijs zich een beetje draait, met zijn middelvinger omhoog, oeioeioei, ze keken niet blij en bleven eerst een poos naast ons rijden en vervolgens nog een hele poos achter ons. Wim reed gelukkig heel netjes 50, dus toen we de snelweg op gingen lieten ze ons verder met rust. Wat een timing:-) en ja, we hebben er vreselijk om gelachen, ik moet er eigenlijk nu ook nog steeds om lachen als ik er weer aan denk.

Studiedag

Vandaag en morgen stonden 2 studiedagen op de planning, beide van 9.00 uur tot 15.00 uur. Voorheen hadden we deze mogelijkheid niet, maar sinds anderhalf jaar krijgen we regelmatig deze dagen aangeboden. Het is erg leuk en er komen heel veel dingen naar boven. Als muziekdocent werk je vaak alleen en het is erg leuk als je elkaar dus spreekt en zeker van elkaar hoort waar je tegenaan loopt. Ik ervaar het dus als zeer waardevolle dagen en had er dan ook heel veel zin in. Vandaag zou ik de hele dag blijven, het was bij InHolland, waar ik de pabo heb gevolgd en we kregen begeleiding van een voormalig leraar van mij. Tot aan de lunch ging het goed. Tijdens de lunch zaten we op zachte banken, het leek me heerlijk om daar even een tukkie op te doen, maar ja, we waren met z'n 18en, dus niet zo'n goed idee. Vol goede moed begon ik aan de middag, we maakten nog een muziekstukje met elkaar en toen stortte ik in. Toevallig liep mijn leidinggevende even langs, ik sprak haar aan en zei dat ik ongemerkt weg zou gaan. Het was me aan te zien zei ze.
Wat voelt dat onwijs rot!!! Ik keek ernaar uit, had er veel zin in, maar het gaat gewoon niet. Ik zat daar gewoon zowat te janken, dat voelt PIEIEIEP! Eigenlijk weet ik even niet meer wat ik wel en niet moet doen, ik heb geen zin om alleen maar thuis te zitten haken of weet ik veel wat. Thuisgekomen kreeg ik een heerlijk kopje thee van Wim, xxx, en ben m'n bed ingedoken. Daarna ging het wel weer een beetje. Ik werd nog opgebeld door mijn leidinggevende, ze vroeg hoe het ging en we spraken af dat ik morgen maar niet naar de studiedag ga:-(
Ga morgen maar weer verder haken, dan is de plaid gauw klaar, ik heb al 72 vierkantjes, precies op de helft.

Wat een heerlijk idee om de feestdagen met minimale planning in te gaan. Alleen de kerkdienst stond gepland en de 2e paasdag was Egbert vrij, dus dan leek het ons gezellig om te gaan gourmetten. Altijd een ongedwongen manier om met elkaar te eten.

Zondag was Egbert aan het werk en Ruben en Marise waren bij Marise thuis, dus alleen Matthijs thuis, dat was best wel stil, dachten we:-). Maar niets is minder waar. 's Middags kregen we Tom al over de vloer met: "wat heerlijk hier, tenminste geen poespas". 's Avonds was Wim een film aan het kijken met Matthijs en de één na de ander schoof aan: "M'n moeder haalde de fotoboeken weer voor de dag, nou, dan moet je wegwezen!" en "M'n neefjes waren op bezoek, dus ik wil even vluchten!" en "Ik heb helemaal geen zin in spelletjes, dus ik kom ff langs". Tja, zo had ieder zijn reden om hier te komen en zat het huis nog vol met mannen, want ja, klein zijn ze niet meer dus het vult aardig. Gelukkig staat de grote bank (aangeschaft toen ik ziek werd) er nog en past het allemaal goed, het was wel de bedoeling dat die bank weer snel weg zou gaan, maar in dit soort gevallen is het toch lekker dat hij er nog staat. Ruben en Marise kwamen vroeg thuis en wilden ook nog het één en ander vertellen, Ruben mag in de mei-vakantie met de familie mee naar Frankrijk, dus zij waren beide heel erg blij. Al met al was het voor ons laat geworden, dan kan het zomaar zijn dat ik te moe ben om rustig te kunnen slapen, gelukkig konden we lekker uitslapen!

Dus dat was al een gezellig dagje. Vandaag gaat al niet anders. Willem en Annelize uit Deventer kwamen onverwachts langs, de vrienden van Ruben uit Denemarken kwamen ook nog even, dus ook weer heel gezellig!! Dan is het huis weer aardig gevuld:

Alleen dus al de gang met alle schoenen:-), ook de voetjes zijn niet zo klein meer.

Paas

Ik voel me heel dubbel, jammer dat de muzieklessen nog niet lukken, ik geniet erg van de rust! Er zijn eigenlijk maar weinig dingen die echt belangrijk zijn, het leven gaat gewoon door:-). Er ligt alweer een aardig laagje stof op de piano (en de rest), maar ik vind het leuker om te bakken en te koken. Dus met de paasdagen is ons huis stoffig en rommelig, maar we hebben wel lekker paasstol en monchoutaart. Met kinderen in huis loopt er wel eens wat anders dan gepland. Ik had alles redelijk goed gepland met boodschappen, maar ja, dan drinken ze ineens weer veel melk. Aangezien er in de paasstol melk moest greep ik mis. En als bodem van de monchoutaart had ik bastognes in huis gehaald en ja hoor.... opgegeten:-)
Morgen is het paasfeest. Jezus is opgestaan!!
Ik wil iedereen hele gezegende paasdagen toewensen, dat de genade van de Here Jezus tot ieder door mag dringen. God houdt van mij, God houdt van jou! Hij kent mij, jou, van voor tot achter, van boven tot onder, helemaal. Als ouders wil je het beste voor je eigen kinderen, zo is God ook, Hij wil het beste voor ons. Jezus moest lijden om zich te kunnen verplaatsen in ons. Hij gaf zijn leven voor ons.

Een stapje terug

De arbo-arts was heel duidelijk, eigenlijk wilde hij dat ik de komende 2 maanden niet voor de klas ga. Aangezien we in blokken werken snapte hij wel dat het lastig is om halverwege een blok in te vallen, niet handig gewoon. Dit betekent dat ik pas weer in september met lessen kan beginnen. Op m'n werk zijn ze ook heel duidelijk, zij willen ook september aanhouden. Als ik eerder moed heb mag ik wel meelopen, maar alleen voor de klas gewoon nog niet. Ze vinden het helemaal niet erg, want ze kunnen me op kantoor goed gebruiken.

Vrijdag had ik een gesprek met een psycholoog, erg prettig was dat, een hele lieve vrouw. Ik moet mentale inspanning met fysieke inspanning af wisselen om tot een betere balans te komen. Dit betekent bewust omgaan met m'n energie. Het was meteen al te merken, ik was 's avonds helemaal gesloopt. Ik ben dan dus heel misselijk van vermoeidheid, maak me dan weer zorgen omdat ik bang ben dat het niet goed is en zo beland ik dan in een verkeerd kringetje. Gelukkig ben ik het me bewust en probeer dat kringetje te doorbreken. Vroeg naar bed helpt dan heel goed:-)

Ik had voor zaterdag een studiedag in Vleuten staan, te leuk om niet te gaan. Ik heb de stoute schoenen aangedaan en ben met de trein heen gegaan. Het ging heel goed, maar ik heb toch besloten om na de lunch weer naar huis te gaan. Kwam ik nog een collega tegen en ben ik met haar mee terug gereden, was heel gezellig! Het was een hele leuke ochtend! Eerst een half uurtje inzingen, erg leuk en daarna een workshop van Maria Speth, zij is dansdocent en heeft 2, bijna 3 boeken geschreven, "Dansspetters". De les van het "oerwoud", zie een aantal blogs terug, staat in 1 van haar boeken. Nu dus weer 2 nieuwe dansen gedaan.

Tja, en dan nog wat.... Ruben gaat nog niet uit huis. Op zijn werk zijn ze niet zo heel tevreden over hem en krijgt hij een contract voor 30 uur waardoor hij minder salaris krijgt. Hierdoor ziet hij het niet zitten om zijn woning te bekostigen. Dat was een enorme domper voor hem. Wat ik nu zo ongelooflijk knap vind is dat Marise hem meegenomen heeft naar het strand om even tot rust te komen. Vanmiddag hebben we met z'n vieren zitten praten, dat was heel erg bijzonder! Het gaat heel goed met Ruben en Marise is echt een geweldige meid. Ze zijn samen in evenwicht en halen de goede dingen bij elkaar naar boven, heel leuk en natuurlijk heel fijn om te zien!

Matthijs is druk bezig om lekker bruin te worden en dat lukt ook nog, om jaloers op te worden:-), hij is de enige (bij ons) die de getinte huid van mijn schoonmoeder heeft, daar is hij ook erg blij mee:-)

Zingen

Wow, dat was een heeeeerlijk weekend!!
In Januari ben ik dan weer helemaal aan het werk gegaan. Eigenlijk met in gedachten: "zo, dat is allemaal weer voorbij en nu maar weer gewoon doen." Maar ja, dat werkt dus niet zo:-).
Ik was de laatste maand jankerig en moest regelmatig denken aan wat er allemaal gebeurd is, dat heet geloof ik "verwerken". Er is wel heel veel veranderd sinds januari 2010, zeker nu ik merk dat "gewoon doen" nog niet lukt. Maar "gewoon doen" zoals voor die tijd wil ik eigenlijk ook niet meer, de rust die ik nu ervaar is gewoon fijn en wil ik eigenlijk vast houden. Maar er komen wel heel veel vragen naar boven. Wat wil ik nu eigenlijk? Wat is belangrijk? Wat is de zin van het leven? Wat betekent God voor mij? Natuurlijk vragen die niet alleen van nu zijn, maar ze zijn nu wel in een heel ander perspectief komen te staan. Ook de studie die we doen in de Immanuel gemeente geeft veel stof tot praten en nadenken.
Het afgelopen weekend was dan ook super, een soort retraite, een heel weekend zingen met af en toe een korte of heel korte overdenking.
Vorig jaar toen ik naar dit zangweekend ging heb ik met mezelf afgesproken: "oké, God bestaat, want dat heb ik heel vaak ervaren. Nu ervaar ik dat even niet, maar als ik dan naar de natuur kijk, of naar de mens, wat ongelooflijk ingenieus is dat allemaal gemaakt, dan kan ik niet anders dan zien dat Iemand daar weet van heeft. En eerlijk gezegd begrijp ik God ook helemaal niet, maar met mijn verstand weet ik het."
Nu is het weer een jaar verder en heb ik in het afgelopen jaar het e.e.a. gelezen, bestudeerd, aangehoord en besproken. Het was goed om nu weer stil te staan bij de vraag wat God nu voor mij betekent. Het is moeilijk om te omschrijven, maar ik kwam bij een heel bekend stuk uit en dat zal ik opschrijven:
"Heer, U hebt gezegd dat - als ik eenmaal besloot U te volgen - U dan de hele weg met mij zou gaan. Maar nu zie ik dat er juist in de moeilijkste tijden van mijn leven slechts één paar voetstappen in het zand is. " De Heer antwoordde: "Ik houd van je en zou je nooit verlaten. In jouw momenten van strijden en lijden, daar waar je maar één paar voetstappen ziet.... dat waren de tijden dat Ik je droeg."
Als ik nu terugkijk dan merk ik dat ik dat heb mogen ervaren. Ik heb kracht mogen ontvangen op de tijden dat het nodig was en zeker heb ik in alle moeilijke momenten toch vrede mogen voelen. Het was ook mijn vraag, het lied dat ik zong op mijn 50e verjaardag:
"Juist op die momenten als het echt niet meer gaat,
laat me merken laat me voelen dat U werkelijk bestaat.
En dat Uw armen om mij heen zijn en Uw liefde mij omgeeft.
Dat ik zal zien, als ik terugkijk, dat U mij gedragen heeft."

Dat waren dus wat gedachten die mij zo maar bezighouden:-)
Morgen moet ik naar de arbo-arts. Ik ga nu op zoek wat nog haalbaar is, in ieder geval niet meer zoveel muzieklessen, ik hoop dat ze me op kantoor nog voor wat meer uren kunnen gebruiken. Muziekprojecten voorbereiden is ook heeeeel erg leuk werk!!

Werkperikelen

De gesprekken zijn alweer achter de rug. Op mijn werk reageerden ze zeer bijzonder. Ik kwam woensdag om te bespreken wat de mogelijkheden waren, maar dat ging anders: "Als je het ermee eens bent heb ik vast vervanging voor je geregeld voor de komende 4 weken, dan is dit blok afgelopen." Tja, je snapt wel dat ik zeer verrast was. Ik had in mijn hoofd dat ik volgende week wel weer 2 dagdelen voor de klas zou gaan en dan de andere dagen maar later inhalen ofzo. Dat hoeft dus niet, de komende weken rust, wel werk ik op kantoor, maar dat is goed te behappen. Vandaag was ik in het ziekenhuis bij de mammacare. Eerst had ik een gesprek met dr. Silvis, Rob genaamd, hij zat op de lagere school bij mij in de klas en onze moeders waren vriendinnen, grappig is dat dan dat je elkaar hier weer tegenkomt, of eigenlijk niet, want het is een omgeving waar je natuurlijk beter niet kunt zijn. Maar goed, dit was dus niet een gesprek op medisch niveau:-), dat had ik met de verpleegkundige van de mammacare. Ik kreeg een compliment dat ik alles zo goed onder woorden kon brengen, gelukkig, dan ben ik in ieder geval duidelijk. Maar ja, het is toch een klacht die heel veel voorkomt en waar niet heel veel aan te doen is. Gezond en evenwichtig leven, tja, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. En ja, al pratende blijkt gewoon dat mijn werk op dit moment te zwaar is. Ik heb mijn uren verdeeld over 5 dagen, 4 dagen voor de klas en 1 dag voor de voorbereidingen, en iedere dag na de lessen ben ik zo moe dat ik eerst naar mijn bed moet, dan is er al een groot deel van de dag voorbij, en dat voor maar 12 uurtjes. Dus dat is niet goed. Als ik om 8.35 uur moet beginnen ga ik om 7.45 uur de deur uit, op school nog even spullen klaarzetten, evt. nog wat copiëren. De eerste les duurt dan tot 9.15 uur, de tweede les van 9.20 tot 10.00 uur. Dan gaan de kinderen naar buiten en heb ik een half uur pauze. De 3e les is dan van 10.30 uur tot 11.10 uur, dan nog even wat opruimen en zo, dan ben ik zo rond 11.45 uur thuis. Dan ben ik dus 4 uur onderweg om 2 uur les te geven, plus nog een uur slapen, dat is ook niet zo handig, maar ja, meer les op één dag lukt ook niet. Ik vind het ook best lastig dat ik dus wel van dat heeeeerlijke weer kan genieten, veel wandelen en zo, maar niet voor de klas kan. Ik kan gesprekken krijgen met een psycholoog die hier gespecialiseerd in is, ik hoop zo wel verder te komen. Voorlopig kan ik op kantoor wel het e.e.a. betekenen en dat is ook erg leuk werk. Muziek projecten voorbereiden, echt heel leuk werk! Ze zijn erg blij met me op kantoor en betrekken me ook steeds meer bij het echte werk. Morgen is er weer een uitvoering van een school in de Philharmonie, van kinderen die een korte tijd vioolles hebben gehad. Voor de vakantie ben ik in het Patronaat geweest bij een uitvoering van 3 scholen. De kinderen van de groepen 5 t/m 8 krijgen 6 weken lang 1 uur per week les op een muziekinstrument, 4 electrische gitaren, 6 keyboards en 2 drummers, de rest van de klas zingt. Zo studeren ze 2 liederen in en laten dat dan horen. Echt heel erg leuk dat je zoveel kan met die kinderen in zo'n korte tijd, dan maar hopen dat ze er verder mee gaan.
Morgen ga ik heerlijk het weekend naar het zangfestijn, heerlijk een weekend zingen met een paar vriendinnen! Dat wordt genieten! Ongeveer 12 nieuwe liederen leren met een geweldige band, nog meer vrienden ontmoeten en lekker bijkletsen.

Minder

Mmm, tja, ehhh, het ging even niet meer:-( Heb me helaas ziek moeten melden, ik kwam gewoon niet meer vooruit. Morgen heb ik een gesprek op mijn werk en overmorgen in het ziekenhuis. Natuurlijk ben ik niet de enige die last heeft van vermoeidheid, maar de powernapjes waren niet meer toereikend, ik werd alleen maar moeier en moeier, ik ging steeds sneller janken en daar houd ik niet zo van:-). Maar weer even flinke stukken wandelen en even nadenken wat de oorzaak zou kunnen zijn.

Ik heb hier wel wat rustgevends gevonden, alhoewel het wel verslavend is:

Het wordt een plaid voor Ruben. Hij heeft een bank die wel een fris teintje kan gebruiken.

31 jaar getrouwd!

Alweer een heerlijk weekje vakantie achter de rug. Gewoon lekker even niets hoeven en alleen maar hele gezellige knullen over de vloer. De ochtend was altijd heeeel erg rustig, pubers slapen erg lang:-). Niet allemaal, Ruben moest gewoon werken, vroeg op en pas aan het eind van de middag weer thuis. Hij heeft het meestal goed naar z'n zin, en leert heel veel. Het gaat heel goed met hem. Joyce is alweer verleden tijd, ze maakten echt heel veel ruzie en Ruben heeft zelf de knoop doorgehakt en de verkering uitgemaakt. Dit vinden we heel erg knap, dat hij geluisterd heeft naar zichzelf en daar ook naar gehandeld heeft. Volgende week krijgt hij de sleutel van zijn woning, erg spannend hoor.

Vorige week hadden we onze 31e trouwdag! Wat een lange tijd:-) We zijn met de jongens uit eten geweest en daarna naar de film. Het was echt een hele gezellige avond. Wel heel bijzonder om met 3 knullen uit eten te gaan, we hadden een hoop vrouwelijk bekijks:-). Stiekem ben ik ook een beetje trots op mezelf, ik had n.l. de film uitgezocht en iedereen vond hem erg leuk, het was: "this means war", humor, actie en goede acteurs. M'n werk is leuk, maar wel pittig. Maar soms ontdek je nog weer eens wat leuke dingen, zo heb ik bij mijn les over het oerwoud een nieuw dier ontdekt. Het is een dansles waar we ons bewegen als een supersnelle zigzagmuis, een bloktakdier, een achtpotige slungelaap en een nijlfantkoe, dit allemaal met een gezellig muziekje. Nu was het zo dat ik deze les deed met kinderen uit groep 3 en aangezien het volle klassen zijn gebruikte ik de hal, daar is ruimte genoeg. Plotseling kwam daar het woeste administratricedier langs, helaas had ik daar geen muziek bij, maar die is wel te vinden hoor. Dankzij hele lieve leerkrachten, die het speellokaal even hebben ontruimd, kon ik daar de les vervolgen.

Nog even een paar foto's van stoere acties:

Ruben zit hier op het dak en maakt samen met Wim de afvoer van onze afzuiginstallatie. Hij is echt heel knap en draait er z'n hand niet voor om.

Dit is Matthijs z'n werkstuk, een krukje, te gebruiken bij de piano, maar ook als bijzettafeltje. Heel erg handig als er veel gasten komen:-)

IJspret

Wat was het mooi op het ijs!!! Ik heb heel even op de schaats gestaan, maar helaas was mijn been nog niet goed genoeg hersteld.

Maar daarom niet getreurd, we hebben een heel stuk van het Spaarne afgelopen, op het ijs!! Wat geweldig!!

De Bavo en de Adriaan vanaf het ijs, echt een Anton Pieck-gevoel!

Nog een typisch Haarlems beeld, het melkbruggetje.

En wat denk je van Droste!!

Mooi hè!

Tja, onze fietsen stonden bij een viskraampje en ja, na zo'n heerlijke wandeling smaakt de kibbeling ook erg lekker!
Hoe komt het toch dat ik er zo goed uitzie??!!
Geniet van het leven!!
Ondertussen ben ik alweer 6 weken volledig aan het werk. Het is best veel en ik heb de "powernap" maar weer ingesteld. Als ik voor de klas sta geniet ik van de enthousiaste koppies, maar als ik dan klaar ben voel ik hem goed zitten. Maar ik red het wel. Dit komt ook omdat Wim veel in het huishouden doet, dus daar hoef ik me dan ook niet druk om te maken.
Joyce, de vriendin van Ruben, was elke dag en elk weekend bij ons, met eten moesten we daar echt rekening mee houden, ze kon meer op dan de jongens:-). Maar dat is verleden tijd, hun verkering is sinds gisteren weer uit. De woning van Ruben is een maand uitgesteld, het wordt 1 april.
Wim heeft inmiddels weer 2 sollicitatie-gesprekken gehad en maandag mag hij weer. Het is goed dat hij weer uitgenodigd wordt, als het zo stil blijft is niet fijn.