Zingen

Wow, dat was een heeeeerlijk weekend!!
In Januari ben ik dan weer helemaal aan het werk gegaan. Eigenlijk met in gedachten: "zo, dat is allemaal weer voorbij en nu maar weer gewoon doen." Maar ja, dat werkt dus niet zo:-).
Ik was de laatste maand jankerig en moest regelmatig denken aan wat er allemaal gebeurd is, dat heet geloof ik "verwerken". Er is wel heel veel veranderd sinds januari 2010, zeker nu ik merk dat "gewoon doen" nog niet lukt. Maar "gewoon doen" zoals voor die tijd wil ik eigenlijk ook niet meer, de rust die ik nu ervaar is gewoon fijn en wil ik eigenlijk vast houden. Maar er komen wel heel veel vragen naar boven. Wat wil ik nu eigenlijk? Wat is belangrijk? Wat is de zin van het leven? Wat betekent God voor mij? Natuurlijk vragen die niet alleen van nu zijn, maar ze zijn nu wel in een heel ander perspectief komen te staan. Ook de studie die we doen in de Immanuel gemeente geeft veel stof tot praten en nadenken.
Het afgelopen weekend was dan ook super, een soort retraite, een heel weekend zingen met af en toe een korte of heel korte overdenking.
Vorig jaar toen ik naar dit zangweekend ging heb ik met mezelf afgesproken: "oké, God bestaat, want dat heb ik heel vaak ervaren. Nu ervaar ik dat even niet, maar als ik dan naar de natuur kijk, of naar de mens, wat ongelooflijk ingenieus is dat allemaal gemaakt, dan kan ik niet anders dan zien dat Iemand daar weet van heeft. En eerlijk gezegd begrijp ik God ook helemaal niet, maar met mijn verstand weet ik het."
Nu is het weer een jaar verder en heb ik in het afgelopen jaar het e.e.a. gelezen, bestudeerd, aangehoord en besproken. Het was goed om nu weer stil te staan bij de vraag wat God nu voor mij betekent. Het is moeilijk om te omschrijven, maar ik kwam bij een heel bekend stuk uit en dat zal ik opschrijven:
"Heer, U hebt gezegd dat - als ik eenmaal besloot U te volgen - U dan de hele weg met mij zou gaan. Maar nu zie ik dat er juist in de moeilijkste tijden van mijn leven slechts één paar voetstappen in het zand is. " De Heer antwoordde: "Ik houd van je en zou je nooit verlaten. In jouw momenten van strijden en lijden, daar waar je maar één paar voetstappen ziet.... dat waren de tijden dat Ik je droeg."
Als ik nu terugkijk dan merk ik dat ik dat heb mogen ervaren. Ik heb kracht mogen ontvangen op de tijden dat het nodig was en zeker heb ik in alle moeilijke momenten toch vrede mogen voelen. Het was ook mijn vraag, het lied dat ik zong op mijn 50e verjaardag:
"Juist op die momenten als het echt niet meer gaat,
laat me merken laat me voelen dat U werkelijk bestaat.
En dat Uw armen om mij heen zijn en Uw liefde mij omgeeft.
Dat ik zal zien, als ik terugkijk, dat U mij gedragen heeft."

Dat waren dus wat gedachten die mij zo maar bezighouden:-)
Morgen moet ik naar de arbo-arts. Ik ga nu op zoek wat nog haalbaar is, in ieder geval niet meer zoveel muzieklessen, ik hoop dat ze me op kantoor nog voor wat meer uren kunnen gebruiken. Muziekprojecten voorbereiden is ook heeeeel erg leuk werk!!