Ingrijpende veranderingen

Alweer zo'n 5 weken geleden, er waren wat strubbelingen. Nu heb ik dus heeeeel veel te schrijven, niet alles tegelijk maar.

Eén van de ingrijpende dingen is dat Ruben weer thuis is, nu alweer 3 weken, terwijl ik het neerschrijf lijkt het eigenlijk of hij alweer veel langer thuis is. We hebben er allemaal veel van geleerd, Ruben wel heel erg veel. Hij weet nu dat het niet makkelijk is om kinderen op te voeden, dat het niet vanzelfsprekend is dat het eten steeds klaar staat en dat de was zonder problemen gedaan wordt en ga zo maar door. Hij is weer helemaal aan het terugkomen in ons gezin en heeft nu waardering voor ons allemaal, wat een enorme, heerlijke verandering!

Hij trekt wel weer op met een paar oude vrienden en dan vind ik het wel spannend of hij van de drugs af kan blijven. Het is wel weer heel bijzonder dat we de laatste paar dagen weer steeds horen of lezen dat bekende stuk uit de Bijbel: "Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank Hem in al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren." Fillippenzen 4:6,7 .

Op vrijdag, zoals vandaag dus, zijn we met eten met z'n drietjes. Hij geniet dan van de aandacht en kan dan heerlijk praten over van alles. Het is fijn dat het goed met hem gaat!

Wat verder nog ingrijpend is is de nieuwe keuken. We zijn nu 5 weken verder en hij is bijna klaar!!! Wim is echt heeeeeel erg knap, wat kan hij veel!! Even een paar foto's van het verloop:

Voorbereidingen van het elektra.

Extra groepen voor de inductiekookplaat.

Het demonteren van de keuken.

Onze expert op het gebied van verbouwen. Onder toezicht van Egbert en Tom.

Wat heerlijk zulke handige zonen!

Het was een week behelpen met de beschikbare ruimte:-(

Ook onder de grond moest het nodige gebeuren.

Kastjes in elkaar zetten.

Broer Jan heeft geholpen met het plaatsen van de keuken.

We hebben nu een AFWASMACHINE!!!

Volgende keer verder:-)

Een spannend boek

Het werk gaat wel redelijk, het valt niet echt mee, ik ben na anderhalf uur voor de klas echt heel moe. Voor alle zekerheid heb ik toch een WIA-aanvraag ingevuld op aanraden van de Arbo-arts. In principe wil ik me uiterlijk per 1 januari weer beter melden, maar dan moet er nog wel even wat gebeuren. Over 2 weken mag ik weer bij de oncoloog langs, maar dat is niet zo bijzonder, dat is alleen maar even praten over hoe het gaat.

Hier in huis is het elke dag weer een verrassing wat er gaat gebeuren:-) Tegenwoordig beginnen we de dag met: "wat zal er vandaag weer gaan gebeuren?" Het is ook werkelijk van alles!! Wim heeft af en toe, meer "af" dan "toe", een sollicitatiegesprek, is toch altijd weer spannend. We zijn druk met de voorbereiding voor de verbouwing van onze keuken, die wordt vrijdag gesloopt! Daar komt ook best veel voor kijken, maar we doen het rustig aan, maar ja, vrijdag gaat het echt worden! Egbert gaat gewoon heerlijk zijn gang. Ruben woont nog steeds bij Stefanie met de nodige strubbelingen, ik kan er een boek over schrijven, het lijkt net een stuk uit een soapserie. Maar waar we onwijs blij mee zijn is dat hij nog steeds geen drugs en weinig drank gebruikt!!!! Echt helemaal top!! Het is ook echt heel erg te merken, hij is weer Ruben geworden! Hij merkt het zelf ook en is er ook best heel blij mee. Morgen gaan we naar zijn diploma-uitreiking, nu de echte! In juli had hij zijn presentatie en moest hij zijn stage nog afmaken omdat hij er een paar weken uit was geweest i.v.m. zijn gebroken been. Ook voor ons is het toch wel een hele opluchting dat hij nu zijn papiertje op zak heeft!!

Dan denk je dat het een stuk rustiger is thuis, nou ja, wel een stuk meer ontspanning, dat wel, maar we hebben op het ogenblik alweer een week een jongen in huis voor een time-out, dus toch nog 3 jongens. We houden het voortaan maar bij jongens, meiden kunnen we niet zo goed aan:-)

Mevrouw Stefanie wenste 2 taarten voor komende zondag, Aquene is dan jarig en wordt 5 jaar. Ze vind het toch maar heel raar en vervelend dat ik er maar 1 wil maken.

Het is net of ik een spannend boek aan het lezen ben.

Werken

Ik ben alweer aardig aan het werk. Dinsdagochtend heb ik 2 uurtjes voor de klas gestaan, woensdagochtend op kantoor en donderdagmiddag weer 1,5 uur voor de klas. Eigenlijk is het me niet zo goed bevallen, ik sleep mezelf vooruit. Het is nu 16.00 uur en ik begin weer een beetje energie te krijgen, vandaar dat ik even schrijf. Het voelt heel vervelend, ik wil van alles doen, badkamer en toiletten schoonmaken, de tuinen moeten nodig gedaan worden, dat was mijn doel voor vandaag, maar dat lukt dus al niet meer:-( Morgen mag ik weer een taart maken en op verjaarsvisite bij de broer van Stefanie, het huis waar Ruben nu woont.

Even een dipje:-(

Afscheid

Dit keer weer wat meer schrijftijd nodig.

We kunnen het niet meer bijbenen, sommige dingen gaan wel heel erg snel. 6 weken terug was er nog geen sprake van verandering, nu hebben we een schoondochter met 2 kinderen van 2 en 4 jaar en Ruben is het huis uit. Ik denk dat ik wel een paar weken nodig heb om dit te verwerken.

Ruben was aardig verslaafd aan drank en drugs, maar was wel op een punt gekomen dat hij wilde stoppen. Hij heeft begeleiding gezocht bij de Brijderstichting, maar het lukte nog niet echt.

12 augustus was Matthijs jarig en had een aantal collega's van de Action uitgenodigd, het was een gezellige boel.

Naast Mw. Funcke (roze vest) zit Stefanie, een ex-collega van Matthijs. Ze is erg stil en zei niet veel, later bleek dat zij problemen had met haar partner. 2 dagen later waren Ruben en Matthijs bij haar, op dat moment ging er iets helemaal fout er was paniek in de tent en Ruben bekommerde zich om Stefanie en vroeg of ze bij ons kon slapen ('s nachts om half 12). Dat gebeurde en de volgende dag hebben we daar afspraken over gemaakt. Het was maar voor 1 nacht, ze zou bij haar broer gaan wonen. Die ene nacht is uiteindelijk uitgelopen tot 6 weken. In die weken kwam er steeds wat bij, onze grenzen werden aardig op de proef gesteld, het werd ook steeds lastiger om nog in gesprek te blijven met Stefanie. Met Ruben ging dat eigenlijk des te beter. Hij is sinds die tijd, nu al 6 weken, van zijn verslaving af en het is duidelijk te merken dat hij weer helderder kan denken. We zijn onwijs blij dat het zover gekomen is.

De afgelopen week kwam de vraag of de kinderen voor 1 nacht bij ons konden slapen. In eerste instantie hadden we duidelijk nee gezegd, maar dat was toch wel een probleem. Ruben kwam bij me en vertelde dat Stefanie het hier zo gezellig vond (daar merkten wijoverigens zeer weinig van) dat ze het fijn zou vinden als ze toch 1 nachtje mochten komen. Ik liet mij ompraten en gaf toe. En natuurlijk, wat ook onze verwachting was kwam dus meteen de vraag of ze toch nog een nachtje konden blijven. Dat was toch echt de grens, want ja, je snapt wel wat er dan allemaal nog achteraan gaat komen, en dat zou echt niet gaan. Dus ons standpunt was duidelijk. Dat was toch wel tegen het zere been en toen kon ineens wel geregeld worden dat ze nu bij de broer van Stefanie gaan wonen. Het is wel zo dat Ruben en Stefanie vannacht nog bij ons hebben geslapen, er was nog geen andere mogelijkheid. Maar nu is het er dan toch van gekomen, Ruben is met Stefanie mee gegaan naar haar broer en woont dus niet meer thuis.

We zijn heel blij dat we in goede harmonie uit elkaar zijn gegaan, dat was voor 6 weken terug niet mogelijk geweest. Het waren 6 lastige weken, maar het heeft weer een goede relatie met Ruben opgeleverd en dat is heeeeeel erg veel waard.

We hebben een letterlijk ijkpunt neergezet: onze meetlat.

Het was een moeilijk moment voor ons alle 3. Ook Ruben kon maar niet stoppen met afscheid nemen, iedere keer weer moest hij nog even knuffelen en kon hij maar niet weggaan, we hadden gelukkig genoeg tissues. Uiteindelijk is hij op zijn fiets gestapt en weggegaan. Het is goed en we zijn heel benieuwd hoe het verder gaat.

Een paar blogs terug had ik nog wat foto's beloofd, hieronder dan een paar.

Expositie van Ruben op 14 juli:

Met Jan en Marleen bij "We will rock you", backstage:

en op het podium:

Ruben met z'n stiefdochters Aquene en Daelynn:

Laat de storm maar waaien, ik ben niet bang want God is bij mij, Hij is mijn rots, mijn houvast, Hij draagt mij door alles heen!

We beleven weer veel

Het is erg druk. We hebben veel te stellen met Stefanie. Ze woont nu 6 weken bij ons, wat voor beide partijen niet gemakkelijk is. Het is ook best moeilijk voor haar omdat haar kinderen bij haar ex zijn. Zij gaat dan overdag wel altijd naar ze toe, maar het is niet eenvoudig. Hier in huis is het natuurlijk ook erg vol en het is onmogelijk om ook de kinderen in huis te nemen. De spanningen zijn niet echt bevorderlijk voor ons allemaal, voor mij is het ook niet zo handig.

Ik ben de afgelopen week voor het eerst naar mijn nieuwe school geweest. Eigenlijk moest ik dinsdag al beginnen, maar de kinderen waren op schoolreis, dus het werd donderdag. Heel spannend weer zo'n eerste ontmoeting, maar wel weer heel erg leuk. Ik merk dat ik het op dat moment heel goed trek, maar thuisgekomen ben ik dan wel moe, logisch toch? Toch kom ik er ook wel weer snel overheen.

Ik probeer wel de rustmomenten te houden, zeker nu ik weer voor de klas sta.

Gister, vrijdag, was een dag met grote tegenstellingen. We gingen 's morgens naar Wormerveer waar de man van mijn nicht begraven werd. Hij was vorige week plotseling aan een hersenbloeding overleden, 52 jaar. Echt heel heftig, ik realiseer me dan nog meer dat het bijzonder is dat ik er nog mag zijn! Wim en ik zijn alleen bij de plechtigheid geweest, we waren al eerder in de week wezen condoleren, ik wilde mijn nicht toch even rustig spreken. We hebben vroeger veel met elkaar opgetrokken. De plechtigheid was in een theaterzaal. 's Avonds zaten we weer in een theater, maar dan wel even heel wat anders...

We waren bij de premiére van Miss Saigon!! We waren lekker vroeg weggegaan om ook even tijd te nemen voor elkaar, dat hadden we wel even nodig. Tja, en daar in Utrecht....... helemaal geweldig!!!! Ik had vorige week tegen Egbert gezegd dat hij nu eigenlijk wel een overhemd aan moest trekken bij de premiére. Gelukkig vond hij dat ook wel en zo zijn we donderdagochtend, voordat ik naar m'n werk ging, naar de stad gegaan voor een overhemd. In de stad aangekomen wilde hij eigenlijk ook wel een jasje!! Ik al helemaal blij!!! En ja, mijn mannen zijn best wel makkelijk dus hadden we al heel snel een leuk jasje gevonden en ook een overhemd erbij. Nu zat er bij dat overhemd standaard een stropdas, "nee, dat doe ik niet hoor, dat is te netjes"! Maar goed, hij ging wel mee naar huis. Tja en wat doet die stiekemerd, hij had de stropdas in zijn tas gestopt en toen het moment supreme kwam......had hij zijn stropdas om!!!!

Mooi he, zo'n jongen in pak! Nou ja, hij had er wel een spijkerbroek onder, maar oei, wat was ik trots!!! Dat zie je wel op de foto.

Weet je, het is zo ontzettend leuk om bij een premiere te zijn!! Zoveel mensen, zoveel pers, zoveel belangstelling. Eerst de rode loper over, dat is zo leuk! Tussen de dranghekken door waar allemaal nieuwsgierige mensen staan.

Ze keken alleen niet naar ons:-( ik snap niet waarom niet:-)

Dan word je daar enorm verwend met drinken en lekkere hapjes. Dan de musical, wat een heftig verhaal, dat was af en toe wel even slikken. Het speelt zich voor een gedeelte af in een hoerenclub, dat ziet er dan mmmm beetje ranzig uit. Maar het wordt echt zo goed gespeeld en het verhaal is zo mooi. Je moet maar eens kijken, met een beetje mazzel kun je bij Egbert redelijk goedkope kaartjes krijgen, in het begin nog niet, maar wat later vast wel.

En dan aan het einde de trapscene, die is heel belangrijk en heel officieel! Alle cast en crew hebben zich dan helemaal opgedoft en zijn klaar voor de pers.

Ook Egbert hoort daar dus bij.....

Eigenlijk mag het niet bij een premiére, maar we zijn na het feest toch nog even backstage geweest, we moesten alle toitoitoi-spulletjes van Egbert nog halen. Toitoitoi-spulletjes geven de diverse groepen aan elkaar bij de premiére, b.v. techniek, kap en griem, licht enz. dat is dan een tas vol bij elkaar. Ik zal er één foto van bij doen, dan ga ik slapen, het is de hoogste tijd:-)

Het Passion

Ik was even heel druk aan het schilderen en het lukte niet om even tijd te nemen om ons avontuur op te schrijven. Maar hier volgt dan onze bevindingen van een dagje Hummelo.

Afgelopen woensdag waren we dus in Hummelo, in het Passion.

We hebben zo'n 3 uur met Piet en Heleen gesproken en waren erg onder de indruk.

Toen we aankwamen stond bijna de hele groep buiten op ons te wachten:-), nee hoor, er ging net iemand weg die 4 maanden in het Passion had gewoond, maar het was wel een grappige samenloop. Het was net koffie-tijd en op deze manier ontmoetten we het hele team, gasten, vrijwilligers, hulpverleners en het beheerdersechtpaar Piet en Heleen.

We herkenden de gebouwen van de televisiebeelden, dat was fijn. Maar we gingen eerst aan de koffie en deelden de nodige informatie.

In dit pension verblijven 12 thuis- en dakloze mannen voor een time-out. Hier verblijven zij tussen 8.00 uur en 22.00 uur. Tussen 22.00 uur en 8.00 uur zijn zij bij stichting Ontmoeting die ook op dit terrein te vinden is. Stichting Ontmoeting is 24 uur per dag aanwezig en zorgen voor professionele hulpverlening, daarbij is een kantoor, een medicijnkamer en een slaapkamer voor de wacht met camera's die zicht hebben op de slaapkamers van de mannen.

In het middengebouw is aan de voorkant de woning van Piet en Heleen en achteraan de keuken en de gezamenlijke woon- en eetkamer. Hier is dus ook een muziekhoek (ik had eigenlijk een muziekkamer in gedachten) en een atelier waar de mannen kunnen schilderen. Grenzend aan dit gebouw is de houtwerkplaats met een hok waar machines staan en een hok voor het schilderen van het houtwerk.

Dan aan de andere kant van dit gebouw bevindt zich nog een gebouw waar de vrijwilligers kunnen slapen en zich kunnen terugtrekken. Hier zijn 6 2-persoonskamers met douche en toilet.

Verder was er een moestuin, veel appelbomen, geitjes en kippen.

We hadden zo onze vrijdagavond-dromen en dachten dat dat nooit haalbaar zou zijn, maar dit was dus allemaal wat wij bedacht hadden. Heel bijzonder!!!

Je kunt de site even bekijken op www.hetpassion.nl

Afgelopen zondag werden we er ook bij bepaald met de volgende bijbeltekst:

"Kortom, geliefde broeders en zusters, wees standvastig en onwankelbaar en zet u altijd volledig in voor het werk van de Heer, in het besef dat door de Heer uw inspanningen nooit tevergeefs zijn.

Wees waakzaam, volhard in het geloof, wees moedig en sterk."

Hierin voelen we ons gesteund en gaan we verdere stappen ondernemen.

Gister zijn we naar de brijderstichting geweest voor een cursus over drugs. Dit is 5 avonden en er valt best veel te leren.

Wim blijft gewoon solliciteren. Gister is hij op gesprek geweest in Voorhout, een scholengemeenschap, was een heel leuk gesprek. Vandaag werd hij opgebeld door een telecombedrijf in Alkmaar, en hij heeft een sollicitatie lopen bij de Salomo, dat is het bestuur van de protestantse basisscholen in Haarlem en omgeving. Dus daar kan ook best wat uit komen.

Egbert is heel hard aan het werk in Utrecht bij het Beatrixtheater. Ze zijn nu aan het opbouwen voor Miss Saigon. Vrijdag beginnen de try-outs en 23 september is de premiére.

Ruben loopt nu stage tot het eind van de maand. Als hij dat goed afrond heeft hij zijn diploma op zak, dat gaat best wel lukken! Hij woont zo ongeveer samen bij ons boven en is dan ook op zoek naar woonruimte. Stephanie heeft donderdag een gesprek bij een thuiszorg waar ze maandag gaat beginnen.

Matthijs is gister begonnen bij het HMC, het hout en meubileringscollege, de eerste indruk was heel erg goed. Verder heeft hij het erg druk met van alles en nog wat. En ik was heel druk aan het schilderen. Vandaag heb ik de gang afgeschilderd. Ik moest wel mijn kiezen op elkaar zetten om het af te maken. Ik ben nu erg moe, maar onwijs trots dat het allemaal gelukt is!! Het lukt dus om even de druk op te voeren, nu dus even uitrusten. Een beetje opruimen, want ja, er liggen stapels post en tijdschriften en zo. En om nog maar niet te spreken van het stof:-)

Volgende keer heb ik nog wat foto's van onze activiteiten.

Zorgboerderij

Ik zit er eigenlijk een beetje mee. Het gaat heel erg goed met mij, dus zou ik mijn blog kunnen stoppen. Maar ik kan natuurlijk ook doorschrijven, we maken eigenlijk heel erg veel mee en hebben bijzondere ideeën.

Ik zal proberen toch een stukje van onze gedachten neer te schrijven.

We hebben sinds een aantal jaren een bijzondere binding met de jongeren uit onze kerk, ze hebben een speciaal plekje bij ons. We hadden al tijden dat we wat voor jongeren wilden doen, niet zozeer alleen jongeren uit onze kerk, vooral ook voor jongeren uit de stad.

Door alle gebeurtenissen met onze eigen jongens werd dit verlangen steeds sterker. Maar ja, iets concreets was er niet en ook mogelijkheden zagen we niet.

Tja, en nu is alles in een heel ander daglicht komen te staan.

Door mijn ziekte is er veel meer rust bij mij gekomen, ik loop niet meer overal achteraan. Ook wat voor die tijd belangrijk was is nu minder belangrijk.

Wim heeft op het ogenblik nog steeds geen werk.

Egbert en Ruben zullen over een niet al te lange tijd het huis verlaten.

Sinds zo'n anderhalf jaar komen hier regelmatig jongeren voor een "time-out".

In gesprekken met mijn psycholoog in de tijd van mijn behandelingen kwam dit ook naar voren en hij opperde de term "zorgboerderij".

We hebben hier vaak over gesproken en hielden dit in ons achterhoofd. We werden hier wel regelmatig bij bepaald, maar deden er nog niets mee. Mijn energie was nog niet genoeg en Wim was nog steeds met zijn werk bezig, voorbereidingen op solliciteren e.d.

Vorige week werden we door een vriendin gewezen op een programma van de EO, dit ging over een zorgboerderij. Wij hebben dit programma bekeken, het waren 3 afleveringen, en werden er weer bij bepaald. (Lang leve internet!) Het raakte ons zeer, omdat er heel veel dingen waren waar we over gefantaseerd hadden.

Ik heb de stoute schoenen aangedaan en heb een afspraak gemaakt met deze mensen. Komende woensdag gaan we naar Hummelo en eens een kijkje nemen.

We hebben er veel zin in.

Op het ogenblik hebben we een meisje/vrouw in huis die bij haar partner weg is. Ze heeft 2 kinderen die ook regelmatig hier zijn, maar over het algemeen bij haar partner of bij de oppas. Kunnen we vast oefenen:-)

Schilderen

Ja hoor, het is toch gelukt!! Ik ben weer driftig aan het schilderen. 2 jaar geleden hebben we onze slaapkamer opgeknapt, maar waren nog net niet klaar, de kastdeuren moesten nog geschilderd worden. Daar ben ik nu dus aan begonnen. Het is weer heerlijk om dat te kunnen doen, en ...... het gaat eigenlijk prima!!! Het is natuurlijk dus wel weer een ongelooflijke puinhoop in huis, in de keuken staat alle verf, in de kamer liggen nu 3 kastdeuren en een gelakt tafelblad. Maar het wordt erg mooi!! Het is vooral fijn om te merken dat het weer gaat, en dat ik niet helemaal afgedraaid ben, geweldig!!!

Ook mijn mozaïk is bijna klaar!

Wim heeft vorige week een gesprek gehad met een tussenpersoon, deze gaat Wim aandragen bij.......Ajax:-). Het zou heel fijn zijn als hij weer kan werken.

Sonrise

Wat is Sonrise toch een geweldig project!!! Ik word er onwijs blij van!

Ik was vanmorgen naar een samenkomst van hen, als ik dan al die enthousiaste jongeren zie, 150 stuks, dan krijg ik gewoon koude rillingen van ontroering. Wat een energie en blijdschap stralen zij uit, ondanks dat ze al ruim een week bezig zijn en flink moe!!!

Elke dag ben ik aanwezig, of bij ons om de hoek of bij onze eigen kerk. Op 14 plaasten in Haarlem, Velserbroek, Heemskerk, IJmuiden, Castricum, Hoofddorp en Heemstede vindt dit sportproject plaats, je ziet regelmatig de oranje of blauwe shirts door Haarlem fietsen. Morgen is er de afsluiting op de Grote Markt, ik ben heel nieuwsgierig, dit is de eerste keer dat het op deze manier wordt afgesloten.

Ik heb 2 dagen mogen koken. Verder ben ik gewoon aanwezig en heb gesprekjes met deze en gene en geniet ik van de vrolijke kindersnoetjes en natuurlijk het enthousiasme van de sporters!

Er gebeuren bijzondere dingen. Ook hier word ik bepaald bij de jongeren, er zijn veel gesprekken met hangjongeren in de verschillende buurten en wat is er veel verdriet onder hen. In zo'n samenkomst als vanmorgen, waar alle sporters samenkomen, worden sommige dingen verteld van de gesprekken die er zijn en wat voor uitwerking deze gesprekken hebben.

Het is zo gaaf om te zien hoe God aan het werk is op alle gebieden! Ik word hier stil van.

2 oktober is er een samenkomst van al de kerken die meedoen aan Sonrise in de Kennemer Sporthal, wat zal dat gaaf zijn!! Voor iedereen die nieuwsgierig is zou ik deze datum alvast noteren.

Het is allemaal erg vermoeiend, maar ik geloof dat ik een aardige balans heb in dit gebeuren.

Vorig jaar had ik net een chemo gehad en kon ik er bijna helemaal niet bijzijn, nu al veel meer en volgend jaar weer als vanouds:-)!!!

Overdrijven

Ik word gewoon af en toe, gelukkig af en toe, niet goed van mezelf:-)

Ik ben gewoon met van alles bezig. Op de naaimachine, zo'n oude van mijn oma, ligt een tafelblad wat bijna gevuld is met mozaïk, bijna klaar. Gister "even" een broodmandje gemaakt, overal slingeren boeken en tijdschriften die ik aan het lezen ben, m'n tas met muzieklessen ligt nog te zwerven, er liggen wat blaadjes met dingen die ik nog moet doen en niet moet vergeten en dan ook nog de computer. Waarom doe ik dit allemaal???? En dan wil ik ook nog in huis gaan schilderen, de tuin opknappen en de keuken verbouwen, ahhhh. Gelukkig ben ik niet alleen en is Wim er om mij op het goede pad te houden. Dank je wel Wim.

Vanmorgen gesport en voordat ik dan een beetje ben bij gekomen en weer fris ruik:-) is het al 11 uur, het grootste deel van de ochtend. Dan moet de was nog gedaan, eerst nog even verzamelen:-), meestal besteed ik daar niet zoveel tijd aan, als de jongens het niet in de wasmand gooien, dan hebben ze pech. Tja, dan is de ochtend alweer gevuld. Dan weer even uitrusten:-).

Gelukkig heb ik nog vakantie en is er alle tijd, zeker voor leuke dingen zoals genieten van het zonnetje.

Ik moet nog even wat schrijven over de kennismaking op de Zonnewijzer, ik was erg beduusd en moet er nog steeds aan denken. Ik liep daar rond met de directeur naar de verschillende klassen. Komt er een vrouw naar de directeur lopen die hem heeeel dringend wilde spreken. De directeur gaf aan dat hij nu even met mij bezig was, maar ze kon echt niet wachten en het was maar een korte klacht. Wat was het geval? In de klas van haar kind was een spreekbeurt gehouden door een ander kind, dat ging over de Evangelische Gemeente. Dat was al tegen het zere been, maar nog erger was het dat er aan het eind van die spreekbeurt stickers werden uitgedeeld van deze Evangelische Gemeente, en er waren nog veel meer ouders die dit te ver vonden gaan. De directeur vroeg of zij het al met de leerkracht had besproken. Dit was het geval, maar die zag het probleem niet. Ze werd steeds bozer en eindigde met de mededeling dat ze haar kinderen niet voor niets op een openbare school had gedaan. Het paste niet om er op te reageren. Ik vind het gewoon zeer merkwaardig dat juist zo iets op dat moment moest plaatsvinden. Maar goed, ik zal er rekening mee houden.