Flash back

De herinneringen aan vorig jaar zijn best wel veel. "Vorig jaar was het ook zulk mooi weer in april, toen reden we iedere dag naar Amsterdam op en neer". Ik was maandag in het ziekenhuis voor een botdichtheidsonderzoek, doen ze standaard en is alleen maar om het in de gaten te houden. Ook toen moest ik weer terug denken aan wat er allemaal is gebeurd vorig jaar. Eerst al in de wachtruimte, "vorig jaar lag ik hier in bed, de dag van de operatie". Daarna lag ik op een bank met een apparaat dat gedeeltelijk om mij heen draaide, dat leek wel op de bestraling.
Het voelt niet vervelend, soms zijn de herinneringen zelfs leuk. Vorig jaar april ging ik voor het laatst naar de kapper, samen met mijn zussen, dat was erg leuk, en daar kijk ik ook op terug als een goed moment. Ook wel grappig dat ik een jaar niet naar de kapper ben geweest, wat zal die eerste keer ook weer leuk zijn! Trouwens, er begint heel voorzichtig wat slag in mijn haar te komen, ik word toch wel heel nieuwsgierig wat het zal gaan worden.
Ik denk dat het allemaal bij de verwerking hoort, het gekke is wel dat ik mijn blog niet terug wil lezen, komt misschien nog wel eens. Ik kijk wel regelmatig naar de foto's die Wim gemaakt heeft, afschuwelijk om dat kale hoofd te zien, maar ik kan er wel weer naar kijken.
Nu is het heerlijk genieten in de zon en soms een klein beetje werken. Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst weer naar het werk geweest, ik heb daar 2 uurtjes gewerkt. Ik had er veel zin in en dacht dat ik het makkelijk aan kon. Dat viel toch wel tegen, ik was de rest van de dag behoorlijk moe, maar wel voldaan. Voorlopig blijf ik wel administratief werk doen bij de MZK, prettig dat het kan. Gister ben ik even bij mijn collega geweest op school, een klein klasje met kinderen, was heel erg leuk! Ik hoop dat ik weer gauw de smaak te pakken krijg.

Zonneschijn

Ja, na regen komt zonneschijn! We hebben een heerlijk weekend (bijna) samen, alleen Egbert is soms thuis, Ruben en Matthijs zijn op kamp in Driebergen. Vanmorgen zijn we naar een grote kampeerwinkel geweest! We zijn al een poos van plan om een caravan te kopen, dit mede als aandenken aan mijn ouders die deze koop mogelijk maakten. We hadden Jan gevraagd ons te waarschuwen als hij wat leuks tegenkwam. Dat was dus nu het geval. Sinds deze week zijn we eigenaar van een heuse Kip-caravan!

Het interieur is helemaal wit, dat is wel even wennen, maar wel leuke mogelijkheden om hem op te fleuren, dat gebeurt natuurlijk al als wij erin gaan zitten:-) Er zit een mover bij, daarmee kan je de caravan zelf laten rijden, erg handig bij het neerzetten. Ook zit er een zonnecollector op het dak, dat is helemaal handig, zeker als we camperen bij Opwekking, daar staan we op het terrein van Walibi en daar is dus geen stroom. Er moet nog wat onderhoud aan gepleegd worden en hij moet ook nog schoongemaakt worden. Heel vervelend:-), maar er zit geen inventaris in....oh, wat jammer:-), nu moeten we allemaal nieuwe dingen kopen! Daar zijn we vandaag dus naar wezen kijken. Je snapt wel dat we er steeds meer zin in krijgen!!! Laat nu de zon maar schijnen!!

Puber

Tja, het is natuurlijk vervelend dat je je been gebroken hebt en dat je beperkt bent in je bezigheden. Maar er zijn toch mogelijkheden genoeg om het nog tot een leuke tijd te maken. Je hoeft niet naar school, dat willen toch alle jongeren, je hoeft 6 weken niet te werken, dat wil toch iedereen wel, zeker als het mooi weer is. Maar bij Ruben is dat anders. Hij is heel erg gefrustreerd door dat gebroken been en had al een reep van het gips afgehaald. Nu waren wij natuurlijk een paar dagen weg, dat maakte zijn beperktheid nog groter, want er was niemand meer waar je tegen kan mopperen:-). De frustratie werd zo groot dat hij donderdagavond besloot om het gips er maar helemaal af te halen. Dat was natuurlijk wel even heel lekker, alles ging weer een stuk gemakkelijker, hij kon ook weer fietsen. Gelukkig deed hij wel redelijk voorzichtig. Maar het ging toch niet helemaal goed, het werd vrijdagavond toch wel pijnlijk, zo pijnlijk dat hij de nacht niet veel geslapen heeft (een vaker voorkomend probleem bij hem), wel overdag. Toen hij om 15.00 uur zijn bed uitkwam was de pijn nog niet weg en heeft hij toch maar het ziekenhuis gebeld. Tja, daar waren ze niet blij met hem en dat lieten ze ook wel merken, hij werd niet gelijk geholpen, anderen gingen voor. Nu was hij naar Kennemer Gasthuis Noord gegaan en daar is het meestal niet zo heel druk, daar had hij dan weer mazzel bij. Ook kon hij geen loopgips krijgen. Ze hebben nog wel een foto gemaakt en hij heeft geluk, alles is nog goed. Nu stond er al een afspraak voor vrijdag, dan mag het gips er wel af. Hij was toch wel blij dat alles goed was en was bijna in staat om het gips er weer af te halen, want "het was toch goed? Dan hoeft het gips er ook niet meer omheen." Hij moet nog even volhouden.

Vlagtwedde

Vanuit Vlagtwedde even een klein berichtje. Erg fijn dat hier ook internet is, kunnen we nog wel zonder???? Even een time-out, soms heb je dat gewoon even nodig. Gister was best een hele drukke dag. 's Morgens naar dr. Kuyer, 's middags naar de psycholoog en ook naar drumles. Tussendoor 6 wassen gedraaid en bewerkt, en ook de koffers ingepakt, dus rede genoeg om flink moe te zijn, maar dat valt dus reuze mee!!! En alles is goed gelukt. O ja, we hebben tussendoor ook nog geprobeerd een vliegreis te boeken naar Frankrijk, maar dit was niet gelukt. Uiteindelijk reden we, netjes op de afgesproken tijd 19.30 uur, richting het noord-oosten! Ik begin even bij dr. Kuyer. Het was meer een afscheidsbezoek, even doornemen hoe het op dit moment gaat, even alle kwaaltjes genoemd, en een afspraak gemaakt voor een botdichtheidsonderzoek. Dit onderzoek doen ze i.v.m. de medicijnen die ik slik waardoor ik sneller in de overgang kom en er meer kans is op botontkalking. Ach, ze was, zoals steeds, zeer zakelijk, niet onaardig hoor, maar het afscheid was niet bijzonder. Natuurlijk wel het idee dat ik niet meer naar de oncoloog hoef is best wel weer een mijlpaal. Ik blijf nu onder controle bij de mammacare, en daar kan ik altijd terecht als er iets is. De psycholoog waar we 's middags naar toegingen is voor ons ter ondersteuning voor onze 2 ADHD'ers. Hier kunnen we even "stoom" afblazen en handreikingen krijgen wat er bij ADHD'ers gebeurt en hoe we het beste kunnen reageren. Heel verhelderend iedere keer weer. Sinds kort heb ik drumles:-). Matthijs heeft al een aantal jaren drumles, maar op dit moment erg last van z'n hormonen:-) en wil dus niet meer naar drumles, nu neem ik zijn lessen over tot aan de vakantie, erg leuk!!! 't Is even lastig dat het ook op m'n werk is en dus mijn leidinggevende steeds tegenkom, maar ja, zolang zij er geen probleem van maken dat ik wel naar drumles kom en nog niet naar het werk, geniet ik er ook maar van. Het is natuurlijk wel zo dat ik al wat werkzaamheden doe, dus het gaat alleen maar de goede kant op.

Pech en heel veel mazzel

Tja, weer eens een tegenvaller. De sollicitatie van Wim zal geen vervolg hebben, tja, natuurlijk erg dom van ze, want ze weten gewoon niet dat ze een topper laten gaan. Maar goed, ze zijn hem gewoon niet waard, er komt een veel leuker bedrijf waar ze Wim z'n kwaliteiten goed kunnen gebruiken:-) Ik heb een klein klusje gedaan voor m'n werk, was zeer snel klaar en ik kon het nog thuis doen ook. Toch maar vragen om wat meer! Maar eerst nog wat anders..... we gaan heerlijk een paar dagen naar Vlagtwedde!! Lekker even een paar dagen samen, even alles loslaten! Tja, we zitten hier erg op elkaars lip, dat is niet zo goed, daar krijg je van die dikke lippen van:-) Wim de hele dag thuis, Ruben met z'n gebroken been ook de hele dag thuis en dan Egbert, die werkt alleen 's avonds, dus ook de hele dag thuis en dan tot overmaat van ramp ben ik ook nog eens de hele dag thuis!! Matthijs werkt dan nog. Vandaag zijn we met Matthijs naar z'n school geweest om te praten over volgend jaar. We zijn het er allemaal over eens dat het geen goed idee is om hem het jaar over te laten doen, maar wat dan wel? We gaan voor 2 mogelijkheden. De eerste is dat hij naar het Hout en Meubileringscollege gaat, maar dat is nog even afwachten of dat kan zonder diploma, hij zou dan kunnen starten op niveau 2. De tweede mogelijkheid is het NOVA, waar hij dan Toeleiding en Toerusting gaat doen. Dit is een tussenweg naar het MBO, er is daar een goede begeleiding en het is 3 dagen werken en 2 dagen school. Hij heeft het trouwens erg naar z'n zin bij het bouwbedrijf waar hij nu werkt. Hij werkt 4 dagen in de week en 1 dag school, maar school gaat nu vervallen omdat zijn klas nu al aan de examens gaat beginnen en dat heeft voor hem niet zoveel zin. Op het ogenblik is hij dichtbij aan het werk, het verbouwen van een benedenverdieping 2 straten verderop. Het is erg leerzaam en natuurlijk erg handig wat hij allemaal doet, hij zal er z'n leven lang profijt van hebben! We hebben nog meer mazzel. Mijn autootje, ik had hem van mijn vader gekregen, was afgekeurd, dat was balen. Maar ook wel logisch, ik had het autootje gekregen om met mijn moeder naar artsen te gaan e.d., en ja, nu mijn moeder er niet meer is, is het autootje ook niet meer nodig. Maar ja, het is natuurlijk onwijze luxe om een eigen autootje te hebben(bijna eigen, want de jongens reden er ook heeeeel graag in). Nu heb ik een zeer handige zwager, echt één met gouden handen, die wist hem voor een paar stuivers toch door de keuring te krijgen. Gister werd hij voor de tweede keer gekeurd, alleen toen ze het van de garage doorgegeven hadden aan de RDW kwamen zij met de mededeling dat er een steekproef werd gehouden. Toen Jan dit hoorde kneep hij hem best wel even, maar zelfs de RDW heeft hem dus goedgekeurd!!! Heerlijk om nog verder te kunnen rijden met mijn eigen autootje!

conditie goed!

Voor, tijdens en na H en B worden er testen gedaan. Testen op conditie, gezondheid en algehele gesteldheid. De conditie is een pittige test, 3 minuten fietsen. De eerste keer dacht ik: "ach, dat kan toch niet zo moeilijk zijn." Maar dat viel tegen. Na 40 seconden zonder tegengas te hebben gefietst begint het. Elke 10 seconden wordt de druk opgevoerd en dat is zwaar!!! Maar gelukkig kwam ik een stuk verder en is mijn conditie van redelijk naar goed gestegen, en dat in 10 weken tijd! Maar ja, ik ben er nog niet en ga dus zelf verder aan de slag. Ook mijn algehele gesteldheid is er een stuk beter op geworden, en dat voel ik ook. Gister ben ik naar mijn werk geweest om een beetje een programma op te stellen. Ik ga wat klusjes doen voor het muzieklab, een nieuwe samenstelling en ook een nieuwe functie. Degene die dat leidt ga ik helpen, zij werkt er al ruim een half jaar en ik had haar al een aantal keer ontmoet op vergaderingen. Ze was helemaal verbaasd dat mijn haar zo kort was en dacht dat ik het lekker zomers had laten knippen, oeps, kleine blunder, ze had dus duidelijk geen idee wat er aan de hand was, moet kunnen. We hadden een leuk gesprek en ik heb wat leuke klusjes. Vorig jaar was ik bezig met een enquete, lees maar na:-), die mag ik nu dus gaan uitwerken, haha. Maar wel lekker zittend werk, en in de eerste instantie thuis. Rustig aan wennen aan het gebruiken van mijn hoofd:-)!

Op eigen benen

Vandaag hebben we het programma van Herstel en Balans afgesloten. Hier zie je ons in de sportzaal met de 2 fysiotherapeuten Erik en Loes. 4 vrouwen uit onze groep hebben geen chemo gehad, je haalt ze er wel uit. Wat hebben we lekkere pittige korte koppies!:-) We zijn lekker bij een Italiaan in Heemstede gaan lunchen, dat was wel heel gezellig. Het zal wel heel erg gek zijn, zoals gebruikelijk in het leven met dubbele gevoelens. Heerlijk om weer wat meer tijd te hebben, maar jammer om elkaar niet meer zo vaak te zien. We hebben afgesproken om eens per maand met elkaar te gaan wandelen, we zijn allemaal enthousiast, maar ik denk dat het in de praktijk wel wat lastig zal worden. Maar we moeten wel in conditie blijven, dus op zich moet het wel kunnen.

Afgelopen weekend een heel bijzonder weekend gehad, het zangfestijn! Dit was dus van vrijdagavond tot en met zondagmiddag zingen. Ik zag er erg tegenop omdat het best heel vermoeiend is, maar donderdag kreeg ik een mailtje van vrienden dat hun caravan ter beschikking stond als ik even rust wilde, dit stelde me helemaal gerust en het werd een geweldig weekend! Eigenlijk zat ik wel een beetje in een dip, thuis is het gewoon niet echt rustig:-) en eigenlijk nam ik het God best wel kwalijk wat er allemaal gebeurt en gebeurt is, ik voelde me best wel een beetje zielig:-( Maar ja, nu kan je daar lekker in gaan zitten en lekker verder in een dip raken, maar ja, daar schiet je geen ene fluit mee op. Het weekend heeft me heerlijk opgeladen en ik heb bewust de keuze gemaakt om te vertrouwen dat God in alles erbij is en dat Hij er voor zal zorgen dat ik het allemaal aankan en dat er mooie dingen uit zullen ontstaan! Zoals "mijn" lied zegt: "Juist op die momenten, als het echt niet meer gaat, laat me merken, laat me voelen dat U werkelijk bestaat!" Ik merk het ook, ik ben heerlijk opgeladen en ik heb weer meer energie! Om even terug te komen op dat lied, degenen die het lied geschreven, gespeeld en gezongen hebben leidden dit weekend en ik heb ook nog met ze gesproken, was gaaf.

En ja, natuurlijk doet dat hele mooie weer mij heel erg goed!! Wim en ik moeten wel regelmatig terugdenken aan vorig jaar, ook toen was het rond deze tijd erg mooi weer. Ik geloof dat dat wel normaal is:-)

Daar ben ik weer

HET WORDT WEER LENTE!!!

Een prachtige foto van Wim!

Mmm, ja, dat is dus wel heel erg lang geleden. Het kan komen omdat het goed zou gaan......; het kan komen omdat ik het gewoon vergeet, vergeetachtigheid is een bijwerking van de chemo; of eigenlijk "gewoon" omdat er zo heel veel gebeurt.
Dat laatste is wel het geval, wat zijn weerslag heeft op het eerste.
Natuurlijk is het overlijden van mijn moeder zeer ingrijpend, emotioneel, maar ook fysiek kostte dat erg veel. Onze begeleider van Herstel en Balans geeft daar een verklaring voor. De chemo geeft je lichaam een flinke opdoffer, goed, dat heb ik wel beschreven in die tijd, zo ongeveer die bokswedstrijd. Hiermee zijn al mijn reserves teniet gedaan. Gelukkig is mijn lichaam in staat om dat weer op te bouwen, maar dat gaat niet zo snel (zeer frustrerend vaak). Met Herstel en Balans wordt daar heel hard aan gewerkt. Ik merk dat aan de rest van de dag en vaak ook nog wel de volgende dag. De maandag- en donderdagmiddag moet ik echt heel rustig aan doen, dan ben ik gewoon heel erg moe. Voordat mijn moeder overleed merkte ik dat het aan het einde van de dag dan wel weer wat begon bij te trekken, maar nu is dat weer een stuk minder. Omdat er zoveel gebeurt hier ben ik dus doorgegaan, ik kan dan maar moeilijk aan de rem trekken. Met als gevolg dat ik nu 's avonds misselijk ben van vermoeidheid en de laatste dagen ook erg draaierig, dus ik moet echt weer veel rust nemen:-).
Wat is er dan nog meer aan de hand naast het overlijden van mijn moeder?
Ik zal niet alles tegelijk opschrijven, dat wordt te veel, ik begin met Wim.
Op de dag van de begrafenis was Wim uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek! Heel spannend, maar dat moest natuurlijk verzet worden. De week erna kwam dat gesprek. Het was een gesprek met een tussenpersoon, een bedrijf dat ingehuurd was door het bedrijf waar Wim had gesolliciteerd. Het gesprek duurde 2 uur, maar was zeer goed en prettig, dit was een lekkere opsteker voor Wim, het deed hem goed. Het was wel spannend hoe dat verder zou verlopen. Hij werd uitgenodigd voor een 2e gesprek. Nu was één van deze personen zijn schoonvader overleden, dus moest ook dit gesprek uitgesteld worden. Ook het 2e gesprek verliep heel erg prettig, gelukkig iets minder lang:-) Voor het afgelopen weekend zou hij wat te horen hebben gekregen, maar helaas, het bleef stil. Dat is echt niet leuk, er spookte van alles door hem heen, ook door mij. Maar als we dan even eerlijk nadachten, ze hadden niet afgebeld, dus dan was er nog niets verloren! Maandag heeft Wim dan maar zelf gebeld naar de tussenpersoon. Het blijkt dat ze een schaap met 5 poten zoeken en Wim heeft er "maar" 4. Er was zeker een hele goede "klik" en ze denken erover om Wim aan te nemen en dan nog een parttimer voor de 5e poot!! Maar goed, daar moeten ze nog heel hard over nadenken.
Voorlopig is Wim nog steeds thuis en doet nog erg veel klusjes voor mij, dat is erg fijn!
Ik zal nog een paar foto's laten zien over mijn haar. Het groeit best wel, maar niet snel genoeg:-) Het is heerlijk om niet meer iets op je hoofd te hoeven zetten, er dus niet meer aan hoeft te denken en dat je gewoon weer zo naar buiten kan lopen. Ook ziet niet iedereen meer dat je een "kankerhoofd" hebt, het is gewoon lekker kort!
Deze zijn alweer van een maand geleden.

















Deze is van afgelopen weekend.

En hier nog het resultaat van een avondje workshoppen.

Bloemstuk

Dit bloemstuk had ik laten maken voor de begrafenis van mijn moeder. Het heeft een betekenis die ik jullie zal meegeven.

Mijn moeder kreeg elke week bloemen van mijn vader. Op het laatst van zijn leven, toen hij zelf niet meer kon, vroeg hij het aan mij.

In de Rijp miste mijn moeder dat soms wel eens en dan kochten we samen een bos bloemen aan de overkant. Ik moest dan ook een bos voor mijzelf kopen.

Zeg het met bloemen.

Van Barbara leerde ik dat je veel kunt zeggen met bloemen.

Dat komt in dit stuk naar voren.

Ik wil dit stuk "brokstukken" noemen, ook al lijkt het daar in de eerste instantie niet op.

Mijn moeder was een mooie vrouw, ze zag er altijd goed verzorgd uit. Van binnen had ze het vaak niet makkelijk, wat ze maar moeilijk kon uiten. Hierdoor zijn er jammergenoeg veel dingen onuitgesproken blijven liggen.

Ik heb dat samengevat in de witte steen zoals beschreven in Openbaring 2:

"Wie overwint zal ik van het verborgen manna geven, en ook een wit steentje waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt."

De steen ligt op een groen blad wat aangeeft dat haar leven ligt in Gods hand waar ze veilig en geborgen is.

De klimop staat voor Gods trouw, waar ze zich aan vasthield.

Op de schaal zien we hyacintbollen als teken van nieuw leven, leven dat ze aan ons doorgegeven heeft.

De witte tulpen staan voor gebed, de bloembladen staan open naar de hemel, een groot deel van haar leven was dat haar levenshouding.

De bloesemtakken reiken naar de hemel, waar ze nu in vrede mag verblijven.

Nu heb ik de weinige spulletjes die ze nog had, bij mij in huis staan, het moet allemaal een plekje krijgen. Fijn dat ik er alle rust voor heb om dit te doen.

De vele gedichten die zij heeft geschreven liggen nu ook hier, ik weet niet zo goed wat daar mee moet.

Het volgende gedicht kwam ik de afgelopen dagen tegen:

Altijd angst gehad

mijn hele leven.

En nu,

wat blijft er over?

Hoe leef je?
Wat doe je?

Mijn leven was niet mooi,

wat blijft er over?
De brokstukken

kan ik bij elkaar vegen.

Heer, is er vergeving

voor alles?
Het is zoveel.

Bij U is vergeving,

voor mij?

Einde

Afgelopen nacht is mijn moeder overleden.
Gister een geweldige muziekdag bijgewoond. Na het concert belde mijn zus nog, ik heb nog even gedacht om naar mijn moeder toe te gaan, maar besloot toch om na deze vermoeiende dag naar bed te gaan. Na een uur slapen werd ik gebeld door mijn broer dat mijn moeder rustig ingeslapen was. We zijn er toen naar toe gegaan. Het is goed om deze momenten als familie bij elkaar te zijn. Thuisgekomen was het moeilijk om de slaap te vatten, er gaat van alles door me heen, niet zo gek natuurlijk en het is goed.
Ik ga nu naar haar toe, we hebben een gesprek met het uitvaartcentrum.