De nieuwe PC

Tja, meteen maar de koe bij de horens gevat.... mijn cadeau.... een nieuwe pc!

Gelukkig heb ik Wim en heeft hij alle verstand van pc's, nou, het is een supersnelle, dat merk ik zelfs. En zoals je ziet kan ik er ook mijn blog op schrijven, wel zo leuk:-)

Mijn gezondheid gaat met sprongen vooruit, ik verwacht nu geen gekke dingen meer voor komende donderdag. Nou ja, mijn haar is ingrijpend genoeg. Het ziet er nog uit, niet zo goed, het voelt alsof het vlas is. Als ik de borstel er doorheen haal dan gaat er behoorlijk wat uit, dus dat doe ik dan maar zo min mogelijk. Als het er echt niet meer uitziet bel ik mijn kapster, zij komt mij thuis knippen. Dan zo snel mogelijk naar de pruikenwinkel om de pruik te laten aanmeten, dat zal in de loop van de week wel gaan gebeuren. Ik kijk er niet naar uit, als je dan op straat loopt ziet iedereen meteen wat er aan de hand is en dat voelt denk ik heel vervelend. Maar ik heb een leuke site gekregen met gehaakte mutsjes en leuke ideetjes en voor de bolletjes katoen houd ik mij ook zeer aanbevolen.

Wim vindt het allemaal maar erg moeilijk, afleiding is goed voor hem. Hij doet dan ook veel in huis, dat geeft hem weer moed.

Ik had weer energie genoeg om de kaarten op te hangen, het staat allemaal weer heel feestelijk. Het waren ook weer zulke mooie kaarten, die kan je toch niet zomaar in een doos stoppen!!!

Muts

Wat is het heerlijk om weer thuis te zijn!!
Ik moet nog steeds erg rustig aan doen, mijn darmen en blaas zijn nog steeds niet in orde. Zodra ik mij enigszins in span beginnen meteen m'n darmen weer op te spelen en stopt mijn blaas ermee. Maar met rust gaat dat steeds een stukje beter. Langzamerhand is het hier in huis ook weer een beetje opgeruimd en ziet het er weer heel gezellig uit met nog alle slingers, bloemen en kaarten en natuurlijk die hele mooie grote ballon!
In het ziekenhuis heb ik alleen maar liggen lezen en muziek-luisteren. Ik kreeg wel weer zin in mijn aloude hobby, haken. Ik heb al wel wat opgezocht, maar sinds gisteren verlies ik toch wel aardig wat haar en ben ik maar begonnen met het haken van een muts! Als iemand nog haakpatronen van een leuke muts heeft houd ik mij aanbevolen. Op internet is ook wel wat te vinden, maar ik heb nog niet dé leukste gevonden. Ik heb er wel al eentje af, als ik dan uit ga en m'n haar ziet er niet echt meer uit heb ik alvast een hoedje:-) met nog een beetje haar eronder staat het nog wel leuk.

Weer thuis

Gelukkig, zo onverwachts als ik wegging, zo onverwachts ben ik ook weer thuis.
Eigenlijk wel een beetje overdreven om zo'n rustkuur te ondergaan in het ziekenhuis:-)
Maar goed, m'n bloed is weer helemaal in orde, zo goed dat ik voor de volgende kuur niet meer geprikt hoef te worden. Daar ben ik natuurlijk erg blij mee, want ik ben zo ongeveer helemaal lek geprikt, ze haalden zelfs bloed uit mijn voeten!
Wat een geluk dat ik mijn verjaardag in zo'n feestelijke stemming heb kunnen vieren, ik voelde mij prima, best bijzonder!!! Nu ik alles weer om mij heen zie komen al die herinneringen weer helemaal terug en kan ik weer nagenieten van dit mooie feest. Ook gewoon even erover praten wanneer er weer wat bovenkomt. Wat dat betreft was het een flinke kater en dan had ik nog niet eens die fles wijn leeggedronken:-) ECHT NIET HOOR!!!
Laten we het erop houden dat het een samenloop van omstandigheden was. De dip van de chemo, de 7e dag zijn n.l. de bloedwaarden op z'n laagst, daarbij een ietwat intensieve dag wat dan een beetje teveel was voor mijn lichaam, tja, dat maakt dan een stevige reaktie. De artsen, jawel, ik had er vanmorgen 2 aan mijn bed, "beloofden" mij dat het echt de volgende keren veel beter zal gaan. Nou, dat zullen we dan maar gaan bekijken:-(, op naar de 17e. Gelukkig duurt dat best nog een hele tijd en gaan we ons weer richten op de vele leuke dingen die er nog in dit leven bestaan.
Eerst weer eens lekker genieten thuis, vrijdag met Egbert naar Joseph, dat lijkt me ook helemaal geweldig. Vanavond is Egbert de kok en word ik helemaal verwend, Wim is met de familie op stap, vandaar.
Vanmorgen ben ik naar de kerk in het ziekenhuis geweest, best bijzonder om dat mee te maken. Het was in de wachtruimte waar we de tweede keer voor de uitslagen van de onderzoeken moesten zijn. Alle bankjes waren weggezet en er stond een groot Johannus-orgel met best wel een goede organist. Er was ook een vrouw die bij de microfoon alle liederen meezong, dat was wel fijn, want het was natuurlijk een grote ruimte en als je dan gaat zingen valt er veel van het geluid weg. De voorganger was een dominee in opleiding, nog een jonge man. Hij had het over brood voor onderweg. De basisvoeding die je nodig hebt om een reis door de woestijn te maken. Ook bij de gelijkenis van de 5 broden en de 2 vissen, waarin Jezus met dit schamele maal, de 5000 mensen te eten geeft. God zal voorzien in de behoeften die je nodig hebt op de reis die je soms door de woestijn moet gaan.
En zo wil ik ook verder gaan door de woestenij van de kuren!

Goed geslapen

Een klein voordeel voor mij, Wim, is dat ik in deze situatie wel beter slaap. Afgelopen tijd was erg onrustig door de toestand van Margreet en was een half uur al lang. Maar daar blijft het wel bij. Je snapt wel dat het erg ongezellig is. Wij mannen zitten hier met alle verjaardags bloemen. Inmiddels is alle rommel opgeruimt. Na het feest hebben we woensdagavond alles maar ergens gedumpt om het donderdag op te ruimen. Het was een enorme chaos, maar dat is na wat inspanning ook aan de kant.
En dan Margreet, gisteravond had ze best wel hoge koorst 38,9 C dat schijnt voor iemand in chemokuur ernstig te zijn, althans dat merken we aan de reacties in het ziekenhuis. De antibiotica die al eerder is toegedient begint pas na zo'n 24 uur te werken en vanmorgen was de temp. terug naar 37,5 C beter dus, maar ik weet niet of dat al voldoende is om naar huis te mogen. Veel meer weet ik nu niet het is lastig te communiceren met elkaar er is altijd wel iemand bij, of er komt iemand langs van verpleging enz. wat het erg onrustig maakt om even lekker bij te praten. Dus hopen we maar dat dit niet al te lang aan houd.

Ik hoorde dat het niet iedereen duidelijk is hoe te reageren op de blog. Er zijn 2 mogelijkheden, waarvan de eenvoudigste is:
Ga naar de onderkant van het bericht daar staat een regel met
"Geplaatst door Margreet op 09:15 0 reacties envelop"
Wanneer je klikt op reacties kun je er evt. zelf een plaatsen. Onderaan het bericht komt een venster waar je tekst in kan plaatsen. Onder dit venster staat een vakje met "wie' je bent kies, als je niet bekend bent anoniem. Het is wel leuk als je in het venster zelf even aangeeft wie je bent, anders wordt het voor ons zo raden.

Na zonneschijn kwam regen

Wat een verschil binnen 24 uur. In de nacht begon het een beetje te spoken bij Margreet. Koorts en vanmorgen nog diaree en lamlendigheid erbij. Heen en weer bellen met ziekenhuis, wat regelmatig erg moeizaam verloopt, kost veel wachttijd, en dat geeft weer de nodige spanning. Om 12:30 uur belde Margreet me op en vroeg me naar huis te komen. Ja een heel verschil met gisteren toen zat ze lekker hapjes voor te bereiden en nu total-los op de bekende bank. Na nog diverse telefoontjes zijn we naar het ziekenhuis gegaan en hebben ons bij spoedeisend gemeld. Vanaf 14:30 uur af heeft men zich met ons maar een beetje bezig gehouden en heeeeeeel veeeeeeel laten wachten. Uiteindelijk een uur of 18:30 uur het verlossende woord. Je bloed is niet goed, diverse waardes zijn veel te laag en dat is erg gevaarlijk vanwege je te lage afweer. Heeft ze daarvoor al die pijn voor moeten lijden zonder dat het echt iets heeft opgeleverd. En een voorzichtige conclusie is ook dat de chemo misschien toch iets te zwaar was.
Kortom Margreet is opgenomen in het ziekenhuis en krijgt antibiotica e.d. om hier weer boven op te komen. Wat een domper na zo'n geweldige dag.

2 juni

DAT WAS WERKELIJK FANTASTISCH!!!!!!!
Wat een geweldige dag was dat. Eerst al gewekt door alle 3 de knullen, dat gebeurt niet zo vaak meer en dan de hele dag feest, bloemen, onwijs veel kaarten, sms-jes en lieve mailtjes, en dan natuurlijk nog eens dat hele mooie weer!
Dat was dan alleen nog maar overdag, 's avonds was helemaal enorm! Een geweldige band, hele mooie bemoedigende liederen en dan nog zoveel lieve wensen van al die mensen die er voor mij geweest zijn.
Het was echt een hele bijzondere dag en ik voelde een heerlijke blijdschap dat ik deze bijzondere dag mocht beleven. Ik zal dit nooit meer vergeten en zeker in de komende tijd met me meedragen!!!

Zie de zon, zie de maan, zie de sterren in hun baan

Zo, daar ben ik dan weer!!!
Dat waren een paar hele heftige dagen, ik zag het zonnetje niet meer schijnen (in het echt scheen hij ook niet, het weer deed met me mee). Wim heeft het duidelijk omschreven en ik ben blij dat hij het even van mij over genomen heeft. Ik hoop toch dat hij de volgende keren wel betere berichten kan schrijven.
Nu kan ik weer achter de pc blijven zitten. Helaas ging de afgelopen nacht dus nog helemaal niet goed. Ik had nog maar net een pil ingenomen of de pijn kwam weer in alle hevigheid terug. In de momenten dat ik wegzakte kwam het pinksterweekend naar voren en het leek of alle mensen die daar aanwezig waren over mijn benen heen liepen. Dus toch maar de oncologisch verpleegkundige gebeld. Deze vond het toch wel te ernstig en na overleg kreeg ik een zwaardere pil. Deze helpt wel. Het voelt allemaal heel raar, maar ik kan weer lopen, zelfs de trap op. Ik moet dan wel even uitrusten, anders draait alles om me heen, niet zo heel gek na dagen stil hangen:-) Ik hoop dat hij blijft werken en dat de pijn snel afgelopen is, ik moet tenslotte morgen wel kunnen staan!
Gelukkig is mijn hoofd nog goed:-) en heb ik voor morgen wel alles redelijk op een rijtje, ik kijk er naar uit en ben met leuke dingen bezig........ dat krijgen jullie morgen te zien!!!! Het ergste wat gebeuren kan is dat ik er niet ben en ja, natuurlijk ben ik er en als er iets anders dan anders gaat, nou, dan is dat alleen maar leuk, ik houd wel van verrassingen (nou ja, alleen als ze leuk zijn).
Tot morgen!

Update

Na een worsteling vannacht tegen de heftige pijn in heupen en benen en daarnaast nog weinig slapen, hebben we vanmorgen vroeg besloten het om ziekenhuis te bellen voor een oplossing.
Om 6:00 uur waren we aan de beurt. Er werd begonnen met een bloed onderzoek, wat achteraf goed bleek te zijn, geen ontsteking. Dan een lichamelijk onderzoekje door een arts en vervolgens lang wachten op de uitslag en wat men gaat bieden tegen de pijn. Gelukkig zat is iets in het assortiment. Eerst "Pantoprazol Actavis" ter bescherming van de maag en dan het echte werk tegen de pijn "Diclofenacnatrium Actavis" Hoe verzinnen ze het maar het begint te helpen! En daar gaat het tenslotte om.

p.s. De medicatie helpt inderdaad. Margreet heeft zelfs lekker kunnen douche, iets waar je na zulke dagen per defenitie al van opknapt. En ook heeft ze kunnen genieten van het eten. Ok nu ligt ze alweer te slapen op de bank. Hopelijk lukt dat in de nacht ook dan komen we een heel eind.

Groet,
Wim

Al ga ik door een diep dal.........!

Ja daar zit ik dan achter de pc terwijl dit Margreet moet zijn. Het gaat niet, we kunnen wel zeggen dat de chemo als een bom is ingeslagen. Margreet is heel maar dan ook heel erg moe en ziek. Ik kan het niet aangeven hoe erg. Ze ligt uren op de bekende bank of op bed. Iets wat ik nog nooit heb meegemaakt in de ruim 30 jaar dat we elkaar kennen. Eten gaat met kleine beetjes, niets smaakt echt ook door de enorme verandering van smaak of geheel wegvallen. En dan nog die lekkere Neulasta prik, je zou verwachten dat zo'n ding van ruim € 1500,- toch iets meer plezier geeft in plaats van erg pijnlijke benen.
Ik zit er midden in dus komt het ook extra hard aan en is de toekomst met mooie dingen heel ver weg, maar de berichten waar wij in geloven beloven veel goeds en bieden wat hou vast.
"Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij........"
Er moet echt een omslag plaats vinden voor 2 juni. Daar vertrouwen we wel op en dat we dan met jullie een feestelijk samen zijn zullen hebben ter gelegenheid van 50 jaar Margreet!!!

Lekker weer thuis

Dat was een lekker dagje ziekenhuis, ik heb heerlijk liggen lezen en naar muziek liggen luisteren.
Mijn bloeddruk liep aardig op en was voor mijn doen best hoog, gelukkig zakte die vanmorgen weer en mocht ik toch naar huis. We waren om 12.15 uur weer thuis en om 12.45 uur moesten we in Noord zijn voor de fysiotherapeut. Uiteindelijk waren we om 13.45 uur weer thuis. Ik trok het niet meer en heb tot 17.00 uur liggen slapen, lekker in mijn eigen bed. Ik heb nog steeds een aardig rood hoofd en best wel wat dikker dan normaal. Ik ben niet tot veel in staat, maar geef er wel aan toe, ik moet woensdag tenslotte weer goed op krachten zijn om jullie te woord te staan:-)
Ik kijk er erg naar uit!