Wat een lieve mensen hebben wij om ons heen. Zondagavond hadden we een kamer vol mensen. Voordat de stap naar de chemo begint hebben we met elkaar gebeden, wat is dat bijzonder om met elkaar te doen, wat een houvast geeft dat.
"Ik kijk omhoog naar de bergen. Waar vandaan kan ik hulp verwachten?
De Here helpt mij. Hij heeft immers de hemel en de aarde gemaakt
Hij zal voorkomen dat u valt, want Hij is uw beschermer en slaapt nooit.
De Here beschermt u, waar u ook gaat."
Dit staat in Psalm 121.
Ik merk dat de bestraling wegebt, ik krijg weer een beetje energie. Het was een heel gek gevoel, je kan het niet vermoeid noemen, ik had nog genoeg energie om einden te fietsen of te lopen. Ook niet iets van een mist, ik was niet echt duf, maar meer zoiets dat mijn hersenen maar voor 50% werkten, er ging gewoon heel veel langs me heen. Was best wel lekker hoor, het gaf een hoop rust. Alleen al de voorbereidingen voor het weekje Epe, meestal ben je dan wel al een paar dagen van te voren met de was en de boodschappen bezig, maar het kwam veel op Wim z'n schouders terecht en op het laatste moment moest er nog van alles gebeuren. Maar het is toch allemaal gelukt, eigenlijk ging het perfect.... dus weer wat geleerd:-)
Ik heb erg veel last van mijn schouder. Lastig, want iedereen stuurt me naar een ander, van het kastje naar de muur. De fysiotherapeut in het ziekenhuis had al aangegeven dat ze het heel erg druk had, als ik die bel kan ik over 2 weken terecht, nou, dat is te lang dus, zij raadde mij aan een fysiotherapeut in de buurt te zoeken. Nu is er eentje dichtbij die gespecialiseerd is in oncologie, mooi, dacht ik, dat komt goed uit. Ik kon maandag al terecht. Tja, die wilde eerst overleggen met de fysio uit het ziekenhuis en ik moest een verwijsbrief regelen bij het ziekenhuis. In het ziekenhuis zeggen ze dat het door de bestraling komt, dus ga maar naar het AVL. In het AVL zeggen ze dat dat nog niet kan, te snel, ga maar naar de chirug. Ja, duuuuuhuuuuu. Nou morgen nog maar even verder proberen, dat is om bezig te blijven:-)
Vanmorgen waren we bij de oncologisch verpleegkundige, maar ik moest alles vergeten wat ze had gezegd, dus ... ik weet het niet meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten