Zingen

Wow, dat was een heeeeerlijk weekend!!
In Januari ben ik dan weer helemaal aan het werk gegaan. Eigenlijk met in gedachten: "zo, dat is allemaal weer voorbij en nu maar weer gewoon doen." Maar ja, dat werkt dus niet zo:-).
Ik was de laatste maand jankerig en moest regelmatig denken aan wat er allemaal gebeurd is, dat heet geloof ik "verwerken". Er is wel heel veel veranderd sinds januari 2010, zeker nu ik merk dat "gewoon doen" nog niet lukt. Maar "gewoon doen" zoals voor die tijd wil ik eigenlijk ook niet meer, de rust die ik nu ervaar is gewoon fijn en wil ik eigenlijk vast houden. Maar er komen wel heel veel vragen naar boven. Wat wil ik nu eigenlijk? Wat is belangrijk? Wat is de zin van het leven? Wat betekent God voor mij? Natuurlijk vragen die niet alleen van nu zijn, maar ze zijn nu wel in een heel ander perspectief komen te staan. Ook de studie die we doen in de Immanuel gemeente geeft veel stof tot praten en nadenken.
Het afgelopen weekend was dan ook super, een soort retraite, een heel weekend zingen met af en toe een korte of heel korte overdenking.
Vorig jaar toen ik naar dit zangweekend ging heb ik met mezelf afgesproken: "oké, God bestaat, want dat heb ik heel vaak ervaren. Nu ervaar ik dat even niet, maar als ik dan naar de natuur kijk, of naar de mens, wat ongelooflijk ingenieus is dat allemaal gemaakt, dan kan ik niet anders dan zien dat Iemand daar weet van heeft. En eerlijk gezegd begrijp ik God ook helemaal niet, maar met mijn verstand weet ik het."
Nu is het weer een jaar verder en heb ik in het afgelopen jaar het e.e.a. gelezen, bestudeerd, aangehoord en besproken. Het was goed om nu weer stil te staan bij de vraag wat God nu voor mij betekent. Het is moeilijk om te omschrijven, maar ik kwam bij een heel bekend stuk uit en dat zal ik opschrijven:
"Heer, U hebt gezegd dat - als ik eenmaal besloot U te volgen - U dan de hele weg met mij zou gaan. Maar nu zie ik dat er juist in de moeilijkste tijden van mijn leven slechts één paar voetstappen in het zand is. " De Heer antwoordde: "Ik houd van je en zou je nooit verlaten. In jouw momenten van strijden en lijden, daar waar je maar één paar voetstappen ziet.... dat waren de tijden dat Ik je droeg."
Als ik nu terugkijk dan merk ik dat ik dat heb mogen ervaren. Ik heb kracht mogen ontvangen op de tijden dat het nodig was en zeker heb ik in alle moeilijke momenten toch vrede mogen voelen. Het was ook mijn vraag, het lied dat ik zong op mijn 50e verjaardag:
"Juist op die momenten als het echt niet meer gaat,
laat me merken laat me voelen dat U werkelijk bestaat.
En dat Uw armen om mij heen zijn en Uw liefde mij omgeeft.
Dat ik zal zien, als ik terugkijk, dat U mij gedragen heeft."

Dat waren dus wat gedachten die mij zo maar bezighouden:-)
Morgen moet ik naar de arbo-arts. Ik ga nu op zoek wat nog haalbaar is, in ieder geval niet meer zoveel muzieklessen, ik hoop dat ze me op kantoor nog voor wat meer uren kunnen gebruiken. Muziekprojecten voorbereiden is ook heeeeel erg leuk werk!!

Werkperikelen

De gesprekken zijn alweer achter de rug. Op mijn werk reageerden ze zeer bijzonder. Ik kwam woensdag om te bespreken wat de mogelijkheden waren, maar dat ging anders: "Als je het ermee eens bent heb ik vast vervanging voor je geregeld voor de komende 4 weken, dan is dit blok afgelopen." Tja, je snapt wel dat ik zeer verrast was. Ik had in mijn hoofd dat ik volgende week wel weer 2 dagdelen voor de klas zou gaan en dan de andere dagen maar later inhalen ofzo. Dat hoeft dus niet, de komende weken rust, wel werk ik op kantoor, maar dat is goed te behappen. Vandaag was ik in het ziekenhuis bij de mammacare. Eerst had ik een gesprek met dr. Silvis, Rob genaamd, hij zat op de lagere school bij mij in de klas en onze moeders waren vriendinnen, grappig is dat dan dat je elkaar hier weer tegenkomt, of eigenlijk niet, want het is een omgeving waar je natuurlijk beter niet kunt zijn. Maar goed, dit was dus niet een gesprek op medisch niveau:-), dat had ik met de verpleegkundige van de mammacare. Ik kreeg een compliment dat ik alles zo goed onder woorden kon brengen, gelukkig, dan ben ik in ieder geval duidelijk. Maar ja, het is toch een klacht die heel veel voorkomt en waar niet heel veel aan te doen is. Gezond en evenwichtig leven, tja, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. En ja, al pratende blijkt gewoon dat mijn werk op dit moment te zwaar is. Ik heb mijn uren verdeeld over 5 dagen, 4 dagen voor de klas en 1 dag voor de voorbereidingen, en iedere dag na de lessen ben ik zo moe dat ik eerst naar mijn bed moet, dan is er al een groot deel van de dag voorbij, en dat voor maar 12 uurtjes. Dus dat is niet goed. Als ik om 8.35 uur moet beginnen ga ik om 7.45 uur de deur uit, op school nog even spullen klaarzetten, evt. nog wat copiëren. De eerste les duurt dan tot 9.15 uur, de tweede les van 9.20 tot 10.00 uur. Dan gaan de kinderen naar buiten en heb ik een half uur pauze. De 3e les is dan van 10.30 uur tot 11.10 uur, dan nog even wat opruimen en zo, dan ben ik zo rond 11.45 uur thuis. Dan ben ik dus 4 uur onderweg om 2 uur les te geven, plus nog een uur slapen, dat is ook niet zo handig, maar ja, meer les op één dag lukt ook niet. Ik vind het ook best lastig dat ik dus wel van dat heeeeerlijke weer kan genieten, veel wandelen en zo, maar niet voor de klas kan. Ik kan gesprekken krijgen met een psycholoog die hier gespecialiseerd in is, ik hoop zo wel verder te komen. Voorlopig kan ik op kantoor wel het e.e.a. betekenen en dat is ook erg leuk werk. Muziek projecten voorbereiden, echt heel leuk werk! Ze zijn erg blij met me op kantoor en betrekken me ook steeds meer bij het echte werk. Morgen is er weer een uitvoering van een school in de Philharmonie, van kinderen die een korte tijd vioolles hebben gehad. Voor de vakantie ben ik in het Patronaat geweest bij een uitvoering van 3 scholen. De kinderen van de groepen 5 t/m 8 krijgen 6 weken lang 1 uur per week les op een muziekinstrument, 4 electrische gitaren, 6 keyboards en 2 drummers, de rest van de klas zingt. Zo studeren ze 2 liederen in en laten dat dan horen. Echt heel erg leuk dat je zoveel kan met die kinderen in zo'n korte tijd, dan maar hopen dat ze er verder mee gaan.
Morgen ga ik heerlijk het weekend naar het zangfestijn, heerlijk een weekend zingen met een paar vriendinnen! Dat wordt genieten! Ongeveer 12 nieuwe liederen leren met een geweldige band, nog meer vrienden ontmoeten en lekker bijkletsen.

Minder

Mmm, tja, ehhh, het ging even niet meer:-( Heb me helaas ziek moeten melden, ik kwam gewoon niet meer vooruit. Morgen heb ik een gesprek op mijn werk en overmorgen in het ziekenhuis. Natuurlijk ben ik niet de enige die last heeft van vermoeidheid, maar de powernapjes waren niet meer toereikend, ik werd alleen maar moeier en moeier, ik ging steeds sneller janken en daar houd ik niet zo van:-). Maar weer even flinke stukken wandelen en even nadenken wat de oorzaak zou kunnen zijn.

Ik heb hier wel wat rustgevends gevonden, alhoewel het wel verslavend is:

Het wordt een plaid voor Ruben. Hij heeft een bank die wel een fris teintje kan gebruiken.

31 jaar getrouwd!

Alweer een heerlijk weekje vakantie achter de rug. Gewoon lekker even niets hoeven en alleen maar hele gezellige knullen over de vloer. De ochtend was altijd heeeel erg rustig, pubers slapen erg lang:-). Niet allemaal, Ruben moest gewoon werken, vroeg op en pas aan het eind van de middag weer thuis. Hij heeft het meestal goed naar z'n zin, en leert heel veel. Het gaat heel goed met hem. Joyce is alweer verleden tijd, ze maakten echt heel veel ruzie en Ruben heeft zelf de knoop doorgehakt en de verkering uitgemaakt. Dit vinden we heel erg knap, dat hij geluisterd heeft naar zichzelf en daar ook naar gehandeld heeft. Volgende week krijgt hij de sleutel van zijn woning, erg spannend hoor.

Vorige week hadden we onze 31e trouwdag! Wat een lange tijd:-) We zijn met de jongens uit eten geweest en daarna naar de film. Het was echt een hele gezellige avond. Wel heel bijzonder om met 3 knullen uit eten te gaan, we hadden een hoop vrouwelijk bekijks:-). Stiekem ben ik ook een beetje trots op mezelf, ik had n.l. de film uitgezocht en iedereen vond hem erg leuk, het was: "this means war", humor, actie en goede acteurs. M'n werk is leuk, maar wel pittig. Maar soms ontdek je nog weer eens wat leuke dingen, zo heb ik bij mijn les over het oerwoud een nieuw dier ontdekt. Het is een dansles waar we ons bewegen als een supersnelle zigzagmuis, een bloktakdier, een achtpotige slungelaap en een nijlfantkoe, dit allemaal met een gezellig muziekje. Nu was het zo dat ik deze les deed met kinderen uit groep 3 en aangezien het volle klassen zijn gebruikte ik de hal, daar is ruimte genoeg. Plotseling kwam daar het woeste administratricedier langs, helaas had ik daar geen muziek bij, maar die is wel te vinden hoor. Dankzij hele lieve leerkrachten, die het speellokaal even hebben ontruimd, kon ik daar de les vervolgen.

Nog even een paar foto's van stoere acties:

Ruben zit hier op het dak en maakt samen met Wim de afvoer van onze afzuiginstallatie. Hij is echt heel knap en draait er z'n hand niet voor om.

Dit is Matthijs z'n werkstuk, een krukje, te gebruiken bij de piano, maar ook als bijzettafeltje. Heel erg handig als er veel gasten komen:-)

IJspret

Wat was het mooi op het ijs!!! Ik heb heel even op de schaats gestaan, maar helaas was mijn been nog niet goed genoeg hersteld.

Maar daarom niet getreurd, we hebben een heel stuk van het Spaarne afgelopen, op het ijs!! Wat geweldig!!

De Bavo en de Adriaan vanaf het ijs, echt een Anton Pieck-gevoel!

Nog een typisch Haarlems beeld, het melkbruggetje.

En wat denk je van Droste!!

Mooi hè!

Tja, onze fietsen stonden bij een viskraampje en ja, na zo'n heerlijke wandeling smaakt de kibbeling ook erg lekker!
Hoe komt het toch dat ik er zo goed uitzie??!!
Geniet van het leven!!
Ondertussen ben ik alweer 6 weken volledig aan het werk. Het is best veel en ik heb de "powernap" maar weer ingesteld. Als ik voor de klas sta geniet ik van de enthousiaste koppies, maar als ik dan klaar ben voel ik hem goed zitten. Maar ik red het wel. Dit komt ook omdat Wim veel in het huishouden doet, dus daar hoef ik me dan ook niet druk om te maken.
Joyce, de vriendin van Ruben, was elke dag en elk weekend bij ons, met eten moesten we daar echt rekening mee houden, ze kon meer op dan de jongens:-). Maar dat is verleden tijd, hun verkering is sinds gisteren weer uit. De woning van Ruben is een maand uitgesteld, het wordt 1 april.
Wim heeft inmiddels weer 2 sollicitatie-gesprekken gehad en maandag mag hij weer. Het is goed dat hij weer uitgenodigd wordt, als het zo stil blijft is niet fijn.

Feest!

Weet je wat nu dus zo leuk is aan "ernstig ziek geweest zijn" is..... ALS DE UITSTLAG GOED IS EN ER DUS WEER EEN FEESTJE GEVIERD KAN WORDEN:-):-):-)
Vanmorgen naar het ziekenhuis geweest voor het pletten van mijn borsten, het blijft niet leuk, maar het is gelukkig maar van korte duur. Ik was niet echt zenuwachtig, meer zo van "even de adem inhouden voor wat er komen gaat". Dat komt omdat het steeds nog een stukje beter met me gaat. Ik werk nu weer mijn volledige uren en ook dat gaat me nu redelijk af. Tja, en als het alleen maar beter gaat en ik voel me goed, kan er toch moeilijk slecht nieuws komen. Maar ik moet zeggen dat het goede bericht wel oplucht en toch even een wat steviger goed gevoel geeft.
Vanavond komen Rob en Marieke gezellig eten en we, Wim en ik, zijn ons helemaal lekker aan het uitleven, Indonesisch eten! Veel werk, maar erg lekker! Tussendoor even zitten, mooi tijd om de blog even te schrijven:-)
Gister wel een vervelend bericht gehad. Tom, één van Matthijs z'n vrienden die af en toe even voor een time-out bij ons was, is onverwachts uit huis geplaatst en zit nu helemaal in Hoorn. Hij kwam het ons vertellen, hij was behoorlijk aangeslagen. Wij ook, wat is zoiets toch heftig voor zo'n jongen.
Ruben krijgt waarschijnlijk per 1 maart woonruimte. Het geeft mij zeer gemengde gevoelens, bij hemzelf trouwens ook. Het is fijn en goed dat hij iets heeft, maar het is ook echt wel heeeel erg gek dat de eerste het huis uit gaat.

Slechts één week

Vandaag is het feest! Ruben is 21 geworden. We hebben een bord voor het raam met hele grote cijfers "21" en daaronder: "eindelijk verstandig":-), hij kon het goed waarderen. Het gaat weer heel goed met hem en dat is wel zo gezellig, we maken er een gezellige dag van. Wim z'n broers en zussen komen eten waar Ruben nog niks vanaf weet, er komen ook nog 2 vrienden en Joyce is er ook. Afgelopen nacht heeft Joyce om 24.00 uur voor Ruben gezongen in de kroeg, ik was er niet bij, maar heb hem vlak na 12en even aan de lijn gehad om hem te feliciteren en gelijk te vragen hoe het was, wij wisten n.l. wel van deze verrassing. Hiermee kon z'n dag al niet meer stuk! Er is nog geen bezoek en hij is best onrustig, net als vroeger:-)
Het was wel weer een aardige week met allerlei gebeurtenissen. Maandag heb ik mij op mijn werk beter gemeld!! Ja, dat was best een hele stap vooruit!!! Gelukkig gaat het goed met mijn been, m'n enkel is nog pijnlijk, maar ik kan er goed mee "uit de voeten". Dinsdagochtend ging ik weer voor het eerst naar de Ter Cleeff, de school waar ik 4 jaar terug ook heb gewerkt. Het was nog vroeg en de weg was een beetje nat, ik moet zeggen, ik vond het doodeng om bepaalde bochten om te fietsen, dat had ik eigenlijk niet zo ingeschat. Gelukkig ben ik goed aangekomen en het was heel erg leuk om daar weer te komen, zo hartelijk als ik ontvangen werd, echt heel erg leuk. Ik kreeg van de directeur een paar dikke zoenen, nou, dat overkomt je echt niet zo vaak. Het was wel heel vermoeiend, 3 nieuwe groepen, 84 kinderen, dat is toch ff aanpoten.
Thuisgekomen hadden Wim en Egbert boodschappen gedaan, Wim had de was opgeruimd en kon ik 's middags lekker uitrusten. Ik moet wel even elke dag m'n lessen doornemen voor de volgende dag, het lukt me niet om dat allemaal tegelijk in me op te nemen. Wat dat betreft ben ik blij dat ik per dag eenzelfde groep heb. Vroeger kon het wel zo zijn dat ik 4 verschillende groepen had, dus 4 verschillende lessen en dan ook wel verschillend materiaal voor de verschillende lessen mee moest nemen, dat was ook wel veel. Maar nu dus 3 dezelfde groepen per dag, dat is goed te behappen. Als ik het dan verdeel over 4 dagen is dat goed te doen.
Dinsdagavond zijn we bij een studie geweest in de pinkstergemeente, dat was erg leerzaam.
Woensdagochtend op de Zonnewijzer gewerkt, 's middags werkoverleg op kantoor en 's avonds een tupperware avond bij mij thuis. Gelukkig zorgt Wim voor het reilen en zeilen thuis, daar hoef ik me geen zorgen om te maken, wat een zegen!!!
Zo gezellig, terwijl ik hier zit te tikken zitten Ruben en Joyce op de bank en is Joyce aan het zingen!!! Eigenlijk ontroert het me, ze zingt heel mooi.
Donderdagochtend was een spannende ochtend, we hadden een gesprek met onze dominee. We zijn een beetje los aan het komen van de Pelgrimkerk en zoeken we naar wegen waarin we verder kunnen groeien in ons geloof. Het was best moeilijk om het aan Sicco te vertellen, maar het is ook best een stap om, na ruim 30 jaar, andere wegen te gaan. We zijn nog niet weg, maar wel minder vaak aanwezig. Het is belangrijk om ons hart te volgen en God zal ons daarin de weg wijzen, Hij omgeeft ons van achteren en van voren, Hij legt zijn hand op ons (Psalm 139). Wat een rijkdom om dat te mogen weten!
Goed, gister en vandaag de voorbereidingen voor Ruben z'n verjaardag en straks visite. Ik ben er klaar voor!

Enkel-been-nieuws

Ik loop alweer aardig rond te huppelen:-), het gaat lukken om vanaf maandag weer volledig aan het werk te zijn!!!!!
Woensdag ben ik voor controle naar het ziekenhuis geweest. Een controle-afspraak was niet echt noodzakelijk, maar aangezien het toch nog aardig pijnlijk was leek het me wel goed. Er zijn weer foto's gemaakt, nu ook van mijn enkel. Gelukkig was alles goed, de breuk zag er ook netjes uit en m'n enkel is dus alleen maar verstuikt. Nu voel ik die breuk dus bijna niet meer, maar die verstuiking is best nog "gevoelig" en kan wel 6 weken duren. Als het na 6 maanden nog niet over is moet ik terug komen:-). Voorlopig maar even wat versteviging. Gister ben ik weer op de fiets gestapt, heerlijk was dat! Weer een stuk mobiler. (kunnen de luie kilootjes er weer af)
Inmiddels is Wim keihard aan het werk gegaan. De badkamer lijkt wel weer als nieuw. We hadden nogal wat schimmel op het stucwerk, met speciale, niet al te milieuvriendelijke, middelen kon dat helemaal opgelost worden, het is echt heel mooi geworden.
De kerstspullen hebben we ook allemaal al opgeruimd. Wim heeft alles weer op de vliering gezet en meteen even flink opgeruimd daar. Ik word altijd vreselijk chagerijnig van de rotzooi op de vliering, maar Wim heeft het super netjes neergezet. Ik denk dat het ook heel erg helpt dat de wieg weer van de vliering af komt:-) Jaja, er gaat weer een klein hummeltje in komen! Nieuwsgierig????? Dave en Ina krijgen weer een baby! Leuk!! Zeker als het kindje in ons wiegje komt te liggen!
Met de jongens gaat het goed. Egbert heeft de hele vakantie gewerkt. Afgelopen dinsdag hadden ze de 100e voorstelling, morgen hebben ze ter ere van dit heugelijke feit een feest.
Ruben heeft weer een vriendin, Joyce, klein en prachtig rood haar. Een leuke meid die zich al aardig thuis voelt hier. Matthijs heeft erg veel vrienden over de vloer, maar een meisje brengt echt wel heel wat anders, een wat hoger vrouw-gehalte is niet vervelend:-)
Op de valreep van het oude jaar hebben we nog een erg leuk gesprek gehad met een neef van ons, net een paar jaar puber-af, dus nog verse adviezen voor ons. Het was erg waardevol en we hebben ook wel wat adviezen toegepast waarop we zeer verbaasde reakties kregen van de jongens. De tekst op de scheurkalender van die dag was: "Wonderen bestaan, God is een God van wonderen", dat was best wel toepasselijk. Natuurlijk hebben we zelf meegewerkt aan deze verwondering, maar de gebeurtenissen en timing zijn echt wel bijzonder.
Soms vind ik het best moeilijk om hele persoonlijke dingen op te schrijven, maar ik vind het fijn om te doen en ik hoor regelmatig dat mijn verhalen ook gelezen worden.
Morgen gaan we naar de pinkstergemeente hier in de buurt, Peter Steffens spreekt daar, die hoor ik graag.

Nieuw

Ik wens iedereen heel veel licht en zegen in het nieuwe jaar!!!

We hebben hele gezellige dagen gehad en genoten van elkaars aanwezigheid. Ik heb veel op de bank gezeten:-(, maar dat gaf wel veel rust. Ik vind het erg moeilijk om te zitten en gewoon t.v. te kijken of te lezen. Ik merk dat ik nog steeds moet leren om rust te zoeken, ik verlang er erg naar, maar vind het moeilijk om er aan toe te geven. Ik vind zoveel dingen leuk, maar ik ga hier keuzes in maken zodat ik de rust kan blijven behouden. Ik sta er versteld van dat de dagen, ondanks dat ik niet veel doe, zo ontzettend snel voorbij gaan. Voorlopig word ik nog even gedwongen om veel te zitten, m'n been en voet zijn nog erg pijnlijk.

Ik ben vanmorgen met Ruben naar het ziekenhuis geweest, hij ging voor een second opinion naar de KNO-arts in het Spaarneziekenhuis. Hij had al een gesprek gehad en 2 weken terug had hij een scan, nu kreeg hij daar de uitslag van. In het Kennemer Gasthuis is hij al een paar keer geopereerd met de mededeling dat zijn gehoor verbeterd zou worden, maar dat was steeds niet gelukt door cholesteatoom. Dit zijn goedaardige cellen die achter het trommelvlies groeien en gehoorbeschadiging kunnen veroorzaken. Volgens de eerste arts moest het goed schoon zijn en kon daarna zijn gehoor verbeterd worden. Echter de 2e arts geeft aan dat een operatie voor gehoorverbetering een riskante operatie is omdat er juist ook beschadiging kan ontstaan aan het slakkenhuis en dan ben je verder van huis, hij ziet een operatie voor gehoorverbetering niet zitten. Eigenlijk had Ruben het wel verwacht, maar het was natuurlijk toch een hele harde klap. We hebben heel uitgebreid koffie gedronken met elkaar en fijne gesprekken met elkaar kunnen voeren.

Poeh, dat waren 2 pittige onderwerpen voor het nieuwe jaar, nog maar even een "luchtige" foto.

Oliebollen bakken in de schuur. Ik moet dan altijd aan Opa en Oma de Bree denken in Westzaan, Opa bakte altijd oliebollen in hun hele oude schuurtje. Ik heb een foto van de hele oude schuur, maar niet digitaal. Dit zijn zeer bijzondere, waardevolle herinneringen. Alleen zat Opa er niet zo relaxed bij:-)

Gebroken been

Zo, alle sinterklaasdrukte weer voorbij, op naar de Kerst. Inmiddels heb ik dit blok afgerond op school en krijg ik deze week 2 workshops op de muziekschool, erg leuk. Ik hoop dat het een beetje gaat, ik kan niet zo makkelijk zitten. Ik wilde vanmorgen gaan sporten en stapte dus op mijn fiets, ik kwam niet verder dan de 2e hoek, daar ging ik dus finaal onderuit. M'n been kwam met een gekke draai onder de fiets, dat voelde niet goed. Ik werd weer overeind geholpen, ik had nu wel wat meer steun nodig dan 2 weken terug (toen was ik door de wind omgewaaid met mijn fiets). Al strompelend kwam ik thuis en na een kopje thuis zijn we toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Het was er erg druk, meerderen die onderuit gegaan waren. In eerste instantie dacht de arts dat het zwaar gekneusd was, maar toch maar een foto laten maken. Eerst van voren, toen van de zijkant. Ik hoorde ze smoezen dat er toch nog maar een foto gemaakt moest worden, dan was het beter te zien. Ik mocht mijn broek weer aantrekken en al snel werd er op de deur geklopt, de verpleegkundige vroeg of ze toch maar een rolstoel voor me moest halen, tja, toen kreeg ik toch wel een gevoel dat het niet helemaal goed was en dat klopte. Mijn kuitbeen was wel gebroken, vrij bovenaan, maar het zat nog wel op de goede plaats. Er hoefde geen gips om, wel een drukverband en met 3 weken zou het wel weer genezen zijn. Het is eigenlijk wel pijnlijk, ook omdat mijn heup toch ook wel een tik heeft gehad en ik niet zo makkelijk kan zitten. Ik hang dus maar wat op de bank, dat gaat het beste. Lang staan is ook niet zo prettig, lopen gaat wel een beetje, maar m'n enkel is ook nogal pijnlijk. Nou ja, paracetamol helpt wel een beetje en het zal morgen wel wat beter gaan.

Met Ruben houdt het niet over, hij drinkt ieder weekend veel te veel alcohol waardoor hij niet te genieten is en flink ruzie zoekt, erg ongezellig (zacht uitgedrukt). Tja, en dan komt hij vandaag weer met een bos bloemen aanzetten en "sorry". Het houdt ons erg bezig.

Nu is iedereen weer weg. Wim is nog met de was bezig, ik wil nog proberen wat ballen in de boom te hangen en kerstkaarten schrijven.