IJspret

Wat was het mooi op het ijs!!! Ik heb heel even op de schaats gestaan, maar helaas was mijn been nog niet goed genoeg hersteld.

Maar daarom niet getreurd, we hebben een heel stuk van het Spaarne afgelopen, op het ijs!! Wat geweldig!!

De Bavo en de Adriaan vanaf het ijs, echt een Anton Pieck-gevoel!

Nog een typisch Haarlems beeld, het melkbruggetje.

En wat denk je van Droste!!

Mooi hè!

Tja, onze fietsen stonden bij een viskraampje en ja, na zo'n heerlijke wandeling smaakt de kibbeling ook erg lekker!
Hoe komt het toch dat ik er zo goed uitzie??!!
Geniet van het leven!!
Ondertussen ben ik alweer 6 weken volledig aan het werk. Het is best veel en ik heb de "powernap" maar weer ingesteld. Als ik voor de klas sta geniet ik van de enthousiaste koppies, maar als ik dan klaar ben voel ik hem goed zitten. Maar ik red het wel. Dit komt ook omdat Wim veel in het huishouden doet, dus daar hoef ik me dan ook niet druk om te maken.
Joyce, de vriendin van Ruben, was elke dag en elk weekend bij ons, met eten moesten we daar echt rekening mee houden, ze kon meer op dan de jongens:-). Maar dat is verleden tijd, hun verkering is sinds gisteren weer uit. De woning van Ruben is een maand uitgesteld, het wordt 1 april.
Wim heeft inmiddels weer 2 sollicitatie-gesprekken gehad en maandag mag hij weer. Het is goed dat hij weer uitgenodigd wordt, als het zo stil blijft is niet fijn.

Feest!

Weet je wat nu dus zo leuk is aan "ernstig ziek geweest zijn" is..... ALS DE UITSTLAG GOED IS EN ER DUS WEER EEN FEESTJE GEVIERD KAN WORDEN:-):-):-)
Vanmorgen naar het ziekenhuis geweest voor het pletten van mijn borsten, het blijft niet leuk, maar het is gelukkig maar van korte duur. Ik was niet echt zenuwachtig, meer zo van "even de adem inhouden voor wat er komen gaat". Dat komt omdat het steeds nog een stukje beter met me gaat. Ik werk nu weer mijn volledige uren en ook dat gaat me nu redelijk af. Tja, en als het alleen maar beter gaat en ik voel me goed, kan er toch moeilijk slecht nieuws komen. Maar ik moet zeggen dat het goede bericht wel oplucht en toch even een wat steviger goed gevoel geeft.
Vanavond komen Rob en Marieke gezellig eten en we, Wim en ik, zijn ons helemaal lekker aan het uitleven, Indonesisch eten! Veel werk, maar erg lekker! Tussendoor even zitten, mooi tijd om de blog even te schrijven:-)
Gister wel een vervelend bericht gehad. Tom, één van Matthijs z'n vrienden die af en toe even voor een time-out bij ons was, is onverwachts uit huis geplaatst en zit nu helemaal in Hoorn. Hij kwam het ons vertellen, hij was behoorlijk aangeslagen. Wij ook, wat is zoiets toch heftig voor zo'n jongen.
Ruben krijgt waarschijnlijk per 1 maart woonruimte. Het geeft mij zeer gemengde gevoelens, bij hemzelf trouwens ook. Het is fijn en goed dat hij iets heeft, maar het is ook echt wel heeeel erg gek dat de eerste het huis uit gaat.

Slechts één week

Vandaag is het feest! Ruben is 21 geworden. We hebben een bord voor het raam met hele grote cijfers "21" en daaronder: "eindelijk verstandig":-), hij kon het goed waarderen. Het gaat weer heel goed met hem en dat is wel zo gezellig, we maken er een gezellige dag van. Wim z'n broers en zussen komen eten waar Ruben nog niks vanaf weet, er komen ook nog 2 vrienden en Joyce is er ook. Afgelopen nacht heeft Joyce om 24.00 uur voor Ruben gezongen in de kroeg, ik was er niet bij, maar heb hem vlak na 12en even aan de lijn gehad om hem te feliciteren en gelijk te vragen hoe het was, wij wisten n.l. wel van deze verrassing. Hiermee kon z'n dag al niet meer stuk! Er is nog geen bezoek en hij is best onrustig, net als vroeger:-)
Het was wel weer een aardige week met allerlei gebeurtenissen. Maandag heb ik mij op mijn werk beter gemeld!! Ja, dat was best een hele stap vooruit!!! Gelukkig gaat het goed met mijn been, m'n enkel is nog pijnlijk, maar ik kan er goed mee "uit de voeten". Dinsdagochtend ging ik weer voor het eerst naar de Ter Cleeff, de school waar ik 4 jaar terug ook heb gewerkt. Het was nog vroeg en de weg was een beetje nat, ik moet zeggen, ik vond het doodeng om bepaalde bochten om te fietsen, dat had ik eigenlijk niet zo ingeschat. Gelukkig ben ik goed aangekomen en het was heel erg leuk om daar weer te komen, zo hartelijk als ik ontvangen werd, echt heel erg leuk. Ik kreeg van de directeur een paar dikke zoenen, nou, dat overkomt je echt niet zo vaak. Het was wel heel vermoeiend, 3 nieuwe groepen, 84 kinderen, dat is toch ff aanpoten.
Thuisgekomen hadden Wim en Egbert boodschappen gedaan, Wim had de was opgeruimd en kon ik 's middags lekker uitrusten. Ik moet wel even elke dag m'n lessen doornemen voor de volgende dag, het lukt me niet om dat allemaal tegelijk in me op te nemen. Wat dat betreft ben ik blij dat ik per dag eenzelfde groep heb. Vroeger kon het wel zo zijn dat ik 4 verschillende groepen had, dus 4 verschillende lessen en dan ook wel verschillend materiaal voor de verschillende lessen mee moest nemen, dat was ook wel veel. Maar nu dus 3 dezelfde groepen per dag, dat is goed te behappen. Als ik het dan verdeel over 4 dagen is dat goed te doen.
Dinsdagavond zijn we bij een studie geweest in de pinkstergemeente, dat was erg leerzaam.
Woensdagochtend op de Zonnewijzer gewerkt, 's middags werkoverleg op kantoor en 's avonds een tupperware avond bij mij thuis. Gelukkig zorgt Wim voor het reilen en zeilen thuis, daar hoef ik me geen zorgen om te maken, wat een zegen!!!
Zo gezellig, terwijl ik hier zit te tikken zitten Ruben en Joyce op de bank en is Joyce aan het zingen!!! Eigenlijk ontroert het me, ze zingt heel mooi.
Donderdagochtend was een spannende ochtend, we hadden een gesprek met onze dominee. We zijn een beetje los aan het komen van de Pelgrimkerk en zoeken we naar wegen waarin we verder kunnen groeien in ons geloof. Het was best moeilijk om het aan Sicco te vertellen, maar het is ook best een stap om, na ruim 30 jaar, andere wegen te gaan. We zijn nog niet weg, maar wel minder vaak aanwezig. Het is belangrijk om ons hart te volgen en God zal ons daarin de weg wijzen, Hij omgeeft ons van achteren en van voren, Hij legt zijn hand op ons (Psalm 139). Wat een rijkdom om dat te mogen weten!
Goed, gister en vandaag de voorbereidingen voor Ruben z'n verjaardag en straks visite. Ik ben er klaar voor!

Enkel-been-nieuws

Ik loop alweer aardig rond te huppelen:-), het gaat lukken om vanaf maandag weer volledig aan het werk te zijn!!!!!
Woensdag ben ik voor controle naar het ziekenhuis geweest. Een controle-afspraak was niet echt noodzakelijk, maar aangezien het toch nog aardig pijnlijk was leek het me wel goed. Er zijn weer foto's gemaakt, nu ook van mijn enkel. Gelukkig was alles goed, de breuk zag er ook netjes uit en m'n enkel is dus alleen maar verstuikt. Nu voel ik die breuk dus bijna niet meer, maar die verstuiking is best nog "gevoelig" en kan wel 6 weken duren. Als het na 6 maanden nog niet over is moet ik terug komen:-). Voorlopig maar even wat versteviging. Gister ben ik weer op de fiets gestapt, heerlijk was dat! Weer een stuk mobiler. (kunnen de luie kilootjes er weer af)
Inmiddels is Wim keihard aan het werk gegaan. De badkamer lijkt wel weer als nieuw. We hadden nogal wat schimmel op het stucwerk, met speciale, niet al te milieuvriendelijke, middelen kon dat helemaal opgelost worden, het is echt heel mooi geworden.
De kerstspullen hebben we ook allemaal al opgeruimd. Wim heeft alles weer op de vliering gezet en meteen even flink opgeruimd daar. Ik word altijd vreselijk chagerijnig van de rotzooi op de vliering, maar Wim heeft het super netjes neergezet. Ik denk dat het ook heel erg helpt dat de wieg weer van de vliering af komt:-) Jaja, er gaat weer een klein hummeltje in komen! Nieuwsgierig????? Dave en Ina krijgen weer een baby! Leuk!! Zeker als het kindje in ons wiegje komt te liggen!
Met de jongens gaat het goed. Egbert heeft de hele vakantie gewerkt. Afgelopen dinsdag hadden ze de 100e voorstelling, morgen hebben ze ter ere van dit heugelijke feit een feest.
Ruben heeft weer een vriendin, Joyce, klein en prachtig rood haar. Een leuke meid die zich al aardig thuis voelt hier. Matthijs heeft erg veel vrienden over de vloer, maar een meisje brengt echt wel heel wat anders, een wat hoger vrouw-gehalte is niet vervelend:-)
Op de valreep van het oude jaar hebben we nog een erg leuk gesprek gehad met een neef van ons, net een paar jaar puber-af, dus nog verse adviezen voor ons. Het was erg waardevol en we hebben ook wel wat adviezen toegepast waarop we zeer verbaasde reakties kregen van de jongens. De tekst op de scheurkalender van die dag was: "Wonderen bestaan, God is een God van wonderen", dat was best wel toepasselijk. Natuurlijk hebben we zelf meegewerkt aan deze verwondering, maar de gebeurtenissen en timing zijn echt wel bijzonder.
Soms vind ik het best moeilijk om hele persoonlijke dingen op te schrijven, maar ik vind het fijn om te doen en ik hoor regelmatig dat mijn verhalen ook gelezen worden.
Morgen gaan we naar de pinkstergemeente hier in de buurt, Peter Steffens spreekt daar, die hoor ik graag.

Nieuw

Ik wens iedereen heel veel licht en zegen in het nieuwe jaar!!!

We hebben hele gezellige dagen gehad en genoten van elkaars aanwezigheid. Ik heb veel op de bank gezeten:-(, maar dat gaf wel veel rust. Ik vind het erg moeilijk om te zitten en gewoon t.v. te kijken of te lezen. Ik merk dat ik nog steeds moet leren om rust te zoeken, ik verlang er erg naar, maar vind het moeilijk om er aan toe te geven. Ik vind zoveel dingen leuk, maar ik ga hier keuzes in maken zodat ik de rust kan blijven behouden. Ik sta er versteld van dat de dagen, ondanks dat ik niet veel doe, zo ontzettend snel voorbij gaan. Voorlopig word ik nog even gedwongen om veel te zitten, m'n been en voet zijn nog erg pijnlijk.

Ik ben vanmorgen met Ruben naar het ziekenhuis geweest, hij ging voor een second opinion naar de KNO-arts in het Spaarneziekenhuis. Hij had al een gesprek gehad en 2 weken terug had hij een scan, nu kreeg hij daar de uitslag van. In het Kennemer Gasthuis is hij al een paar keer geopereerd met de mededeling dat zijn gehoor verbeterd zou worden, maar dat was steeds niet gelukt door cholesteatoom. Dit zijn goedaardige cellen die achter het trommelvlies groeien en gehoorbeschadiging kunnen veroorzaken. Volgens de eerste arts moest het goed schoon zijn en kon daarna zijn gehoor verbeterd worden. Echter de 2e arts geeft aan dat een operatie voor gehoorverbetering een riskante operatie is omdat er juist ook beschadiging kan ontstaan aan het slakkenhuis en dan ben je verder van huis, hij ziet een operatie voor gehoorverbetering niet zitten. Eigenlijk had Ruben het wel verwacht, maar het was natuurlijk toch een hele harde klap. We hebben heel uitgebreid koffie gedronken met elkaar en fijne gesprekken met elkaar kunnen voeren.

Poeh, dat waren 2 pittige onderwerpen voor het nieuwe jaar, nog maar even een "luchtige" foto.

Oliebollen bakken in de schuur. Ik moet dan altijd aan Opa en Oma de Bree denken in Westzaan, Opa bakte altijd oliebollen in hun hele oude schuurtje. Ik heb een foto van de hele oude schuur, maar niet digitaal. Dit zijn zeer bijzondere, waardevolle herinneringen. Alleen zat Opa er niet zo relaxed bij:-)

Gebroken been

Zo, alle sinterklaasdrukte weer voorbij, op naar de Kerst. Inmiddels heb ik dit blok afgerond op school en krijg ik deze week 2 workshops op de muziekschool, erg leuk. Ik hoop dat het een beetje gaat, ik kan niet zo makkelijk zitten. Ik wilde vanmorgen gaan sporten en stapte dus op mijn fiets, ik kwam niet verder dan de 2e hoek, daar ging ik dus finaal onderuit. M'n been kwam met een gekke draai onder de fiets, dat voelde niet goed. Ik werd weer overeind geholpen, ik had nu wel wat meer steun nodig dan 2 weken terug (toen was ik door de wind omgewaaid met mijn fiets). Al strompelend kwam ik thuis en na een kopje thuis zijn we toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Het was er erg druk, meerderen die onderuit gegaan waren. In eerste instantie dacht de arts dat het zwaar gekneusd was, maar toch maar een foto laten maken. Eerst van voren, toen van de zijkant. Ik hoorde ze smoezen dat er toch nog maar een foto gemaakt moest worden, dan was het beter te zien. Ik mocht mijn broek weer aantrekken en al snel werd er op de deur geklopt, de verpleegkundige vroeg of ze toch maar een rolstoel voor me moest halen, tja, toen kreeg ik toch wel een gevoel dat het niet helemaal goed was en dat klopte. Mijn kuitbeen was wel gebroken, vrij bovenaan, maar het zat nog wel op de goede plaats. Er hoefde geen gips om, wel een drukverband en met 3 weken zou het wel weer genezen zijn. Het is eigenlijk wel pijnlijk, ook omdat mijn heup toch ook wel een tik heeft gehad en ik niet zo makkelijk kan zitten. Ik hang dus maar wat op de bank, dat gaat het beste. Lang staan is ook niet zo prettig, lopen gaat wel een beetje, maar m'n enkel is ook nogal pijnlijk. Nou ja, paracetamol helpt wel een beetje en het zal morgen wel wat beter gaan.

Met Ruben houdt het niet over, hij drinkt ieder weekend veel te veel alcohol waardoor hij niet te genieten is en flink ruzie zoekt, erg ongezellig (zacht uitgedrukt). Tja, en dan komt hij vandaag weer met een bos bloemen aanzetten en "sorry". Het houdt ons erg bezig.

Nu is iedereen weer weg. Wim is nog met de was bezig, ik wil nog proberen wat ballen in de boom te hangen en kerstkaarten schrijven.

Sinterklaas

Het zijn spannende tijden:-) zo met Sinterklaas. Op school is het heel erg rommelig,dan moet er weer gezamenlijk een liedje geleerd worden en komen er kinderen uit groep 8 om een dans erbij te leren, dan is het dus lastig om muziekles te geven. Gelukkig had ik een lekker luisterlesje in de aanbieding, daar werden ze weer heerlijk rustig van! Toch gaat het mij niet in de koude kleren zitten, ik trek die stress niet zo goed, ik word er best moe van, terwijl ik het natuurlijk heel leuk vind.

Van de week had ik werkoverleg met 2 collega's en 2 "deskundigen". In Januari moet ik een module "zang" geven. Nu zing ik best veel met kinderen en een kinderkoor is mij ook niet vreemd, maar ik zou het leuk vinden om wat spelletjes te doen om de zangkwaliteit wat te verhogen. Dit was ook de insteek van mijn collega's en onze verwachtingen lagen dus op het gebied van concreet lesmateriaal. Nu liep dat dus heel anders. Eén van de "deskundigen" probeerde ons te overtuigen om vooral blanco les te geven zodat de kinderen zelf van alles ontdekken. Ze had dus haar spullen niet klaarstaan, wist niet hoe haar eigen computer werkte, had dus wel een idee, maar kon dat totaal niet overbrengen, wat dus opleverde dat we na anderhalf uur nog geen steek verder waren. Ik kan daar op het ogenblik dus gewoon helemaal niet tegen, het irriteert me aardig, mmm en dan word ik dus ook onaardig. Eigenlijk is dit dus iets wat ik niet ken van mijzelf en dat frustreerd me ook nog eens behoorlijk.

Gelukkig zijn er genoeg leuke dingen, morgen vieren we Sinterklaas met elkaar. De afgelopen jaren is het door alle omstandigheden niet gelukt. Fijn dat het op maandag is en dat Egbert dus vrij is. Ik heb er veel zin in!

Nog even wat foto's van de keuken, hij is nu bijna klaar en ik kijk er iedere dag nog naar uit om eten te mogen koken. Gister dus lekker appeltaart gebakken. Het moet allemaal nog wel erg wennen, de appeltaart was ook niet helemaal gaar, veel doen, dan komt het zeker goed:-)

Elektra, stopcontact voor de oven, de kookplaat en voor de afwasmachine.

De waterleiding.

Gecensureerde foto van het nieuwe aanrechtblad.

En eindelijk weer een kraan!!

Nu nog planken erin.

En dan dus de voorraad er weer in. Een zeer handige pannenplank, kan helemaal uitgetrokken worden.

Dan nog de deurtjes ervoor, de specialiteit van Ruben.

Oeps, hebben we ons dan toch vergist?? Een blauwe keuken!!??

Nee hoor, hij is geel/wit. Hier zie je dat hij bijna klaar is.

APK

Wim en ik zijn het afgelopen weekend voor een APK gegaan:-) We vertrokken vrijdag rond 13.00 uur naar Hall (ligt bij Apeldoorn). Het was erg druk, maar we hadden genoeg tijd. Aangekomen stond ons een warm welkom te wachten. Het was een eenvoudig huis van de NIVON, maar heel sfeervol aangekleed door het team dat ons het weekend zou begeleiden. Overal hingen en stonden hartjes en op de kamers stond een vaasje met 2 rozen en met 2 chocolaatjes erbij. We begonnen al met koffie en thee met een Tom pouce of een appelflap. Op de tafels in de grote zaal stonden steeds schaaltjes met chocolade hartjes, snoephartjes, salmiakhartjes, hartsnoepjes, drop en carameltoffees. We waren met 19 andere stellen en 4 echtparen als leiding, echt allemaal leuke, bijzondere mensen. We hebben best wel wat echtparen gesproken, maar het was natuurlijk vooral de bedoeling om samen te gaan praten. Er zat een goede opbouw in het programma en er werden goede vragen gegeven als richtlijn voor gesprek. Doordat er toch wel veel gebeurd was in de afgelopen jaren:-) waren er toch ook wel veel onbesproken onderwerpen, er kwam dus wel het één en ander boven water, wat dan ook wel over de wangen stroomde. Het was goed om daarover te kunnen praten. Het is fijn om van elkaar te horen wat je verlangens zijn en wat je zo waardeert in elkaar. Maar het is ook goed om te bespreken waar we moeite mee hebben, wat onze zwakke kanten zijn.

Ook kreeg ieder stel een persoonlijk gesprek met een echtpaar van de leiding, dit gebeurde tijdens een maaltijd. Als het nodig was kon er meer tijd ingeruimd worden. Dat was een prettig gesprek, bemoedigend.

De maaltijden waren echt subliem verzorgd, allemaal door vrijwilligers. Zaterdagavond was er "diner voor 2". In de grote zaal waren allemaal tafeltjes apart gezet voor 2 personen, sfeerlichten aan, kaarsjes aan en een muziekje aan, het was zo echt een restaurant, grappig dat alle klanten tegelijk binnen kwamen:-). We hadden een amuse, een tussengerecht, een hoofdgerecht en een nagerecht en dan nog thee of koffie met lekkere chocolaatjes.

Je snapt, dit was echt een verwenweekend!

Thuis is alles goed gegaan. Helaas gaat het met Ruben weer de verkeerde kant op, hij valt weer helemaal terug in zijn oude doen en gaat weer flink aan de drank en de drugs, dat is dus weer heel goed te merken aan zijn gedrag. We hebben de afgelopen tijd veel geleerd en hebben dan ook een gesprek met hem gehad wat goed en rustig verliep. Hoe dat verder uitpakt weten we natuurlijk niet, dat is afwachten.

Oorarts

Ik voel me gelukkig toch steeds nog een stukje beter. M'n lichaam wordt weer een beetje strakker, niet dat ik slanker word, ik kan nog steeds m'n leuke rokjes niet aan, maar ik voel me geen plumppudding meer. Komt denk ik ook wel omdat ik elke ochtend 10-15 minuten wat buikspieroefeningen doe en dan nog eens 2 keer in de week sport(meestal). Het vocht dat ik nog vasthield trekt ook wat weg, nu nog een paar kilootjes afvallen:-), maar dat valt niet mee in deze tijd met "pepernoot taai-taai chocola" (liedje dat ik deze week aan de kinderen heb geleerd).

Stress voelt nog helemaal niet prettig, maar ik kan wel wat meer aan. Gister weer gewerkt op kantoor, even thuis rustig aan doen, vervolgens met Ruben naar de oorarts in het ziekenhuis in Hoofddorp. Daar moesten we erg lang wachten, toen een hoortest en weer wachten. Toen een gesprek met de arts, 2 artsen zelfs. Het ziet er niet zo goed uit. Hij krijgt steeds velletjes(ik ben de naam weer kwijt) in zijn oor. In Haarlem is hij al vaak geopereerd waarbij de arts de laatste paar keer zei dat hij zijn gehoor zou verbeteren, maar iedere keer zaten er weer "velletjes" en dat moest eerst weggehaald worden. Dit zijn celletjes die daar explosief groeien en dan dus de ruimte in beslag nemen waardoor de gehoorbeentjes stuk zijn gegaan. Deze "velletjes" worden dan d.m.v. een operatie weggehaald, waarbij zijn oor helemaal opengeklapt wordt. Als er ook maar één celletje blijft zitten gaat dat weer groeien en kan alles weer van voren af aan beginnen en kan er nog steeds niet aan gehoorverbetering gewerkt worden. Ruben is er al 16 jaar zoet mee en al 10 keer geopereerd, nu heeft hij in het Spaarneziekenhuis een second opinion aangevraagd. Over 3 weken krijgt hij een CT-scan, hebben ze hier in Noord nog nooit gedaan, en dan in januari horen we daar de uitslag van. Voorlopig is hij er nog niet mee klaar en zal hij nog een aantal keer geopereerd moeten worden.

Omdat het nogal lang duurde allemaal was ik rijkelijk laat voor de volgende opdracht. Matthijs en ik moesten de trein van 17.53 uur halen om naar zijn school te gaan. Het was inmiddels 17.15 uur, Matthijs moest tot 17.30 uur werken en we moesten nog eten, dat werd dus een bak sla van de AH togo, best wel lekker hoor:-) Matthijs ging voor wat sterkers, broodje kebab. Op school kregen we zijn werkstukken te zien en er was een officiele uitreiking van een certificaat voor het behalen van zijn "proeftijd". Hij heeft het goed doorstaan en kreeg 3 voldoendes voor zijn werkhouding, zelfstandigheid en inzet. Super trots zijn we op hem! Hij heeft nu nog maar wat kleine dingen gemaakt, vanaf nu komt het grotere werk! Hij begint met een soort dekenkist voor in de gang! Hij is heel enthousiast en heeft er veel zin in!

Vanmorgen maar lekker rustig aan gedaan en vanmiddag weer op school. Ze waren vergeten te zeggen dat er een zwarte Piet pepernoten kwam strooien, tja, je snapt natuurlijk wel dat de lessen niet zo heel rustig waren. Maar wel heel gezellig!!

Vanavond zelfs nog wat verstelwerk gedaan!! Ik sta versteld:-) dat ik daar nog moed voor heb. Verder ook nadenken over het komende weekend, Wim en ik gaan naar een relatie-weekend, heel spannend en heerlijk om er even een paar dagen tussenuit te gaan.

Ik ga nog even verder met de terugblik:

Ik kan ook "meidentaarten" maken!! Deze taart had ik gemaakt voor Aquene, de dochter van Stefanie.

Ik heb best wel leuke krullen, maar ik denk dat dat niet zo lang meer zal duren, ze groeien er aardig uit, jammer hoor.

Tegelen

Tegels snijden, wat een lekker koppie:-)

Vervolg

Vandaag naar de crematie van Gijs van Seters geweest, heftig. Hij was onze directeur, 51 jaar oud, 2 maanden jonger dan ik. 2 jaar geleden werd hij onze directeur, hij heeft de hele fusie met de VolksUniversiteit Haarlem en H'art geregeld wat in juli eindelijk een feit was. Een week later kreeg hij te horen dat hij ongeneeslijk ziek was, maagkanker. Je snapt wel dat er van alles door mij heen gaat. Heel moeilijk voor zijn vrouw en 2 jonge kinderen, hij was er voor zijn gezin. Ik voel me dan wel heel dankbaar dat ik er nog mag zijn! Wat betekent het veel dat je samen de kinderen op kunt voeden in leuke en minder leuke tijden.

Gister had ik een gesprek met een arbeidsdeskundige. De Arbo-arts vond het raadzaam om een WIA aan te vragen voor het geval ik na 16 januari nog niet helemaal hersteld zou zijn. Dit houdt in dat je dan een gesprek krijgt met een arts van het UWV en dus ook met een arbeidsdeskundige. Beide waren zeer prettige personen, de arts was een man van Wim z'n leeftijd en zat zelf in de muziek waardoor hij precies begreep wat mijn functie inhoudt, dat was wel zo prettig. De Arbo-arts begreep er tenslotte helemaal niets van en daar was dan ook niet mee te praten, de laatste keer dat ik bij hem was stond ik binnen 5 minuten alweer buiten en ik hoef ook niet meer terug te komen, we gaan ervan uit dat ik mij per 1 januari weer volledig beter meld. Nu kom ik niet voor een uitkering in aanmerking omdat ik al voor 65% werk, maar ik krijg wel een Amber-status wat inhoudt dat als ik weer ziek word, ook al is dat een griepje, mijn baas meteen bij het UWV kan aankloppen, dus vooral prettig voor mijn baas. Maar stel dat ik ander werk ga zoeken dan is dit aantrekkelijk voor de nieuwe baas, hij loopt dan geen risico bij ziekte.

Ik hoop mij inderdaad per 1 januari beter te melden, ik krijg er dan nog een school bij waar ik 4 uur les ga geven. Dan geef ik 7 uur muziekles en het is dan de bedoeling dat ik nog een kleine 3 uur op kantoor ga werken. Ik wil dit proberen over 4 dagen te verdelen, elke dag 1,5 - 2 uur muziekles op school en één van de dagen nog extra op kantoor, de vrije dag is dan voor de lesvoorbereidingen en huishoudelijke klussen:-( Nou ja, nog maar even niet te veel aan denken. Ik wil vanaf nu nog wat extra uren draaien op kantoor om weer wat meer hooi op mijn vork te nemen.

Activiteiten op de avond bevallen me nog steeds niet erg. Afgelopen zondag was er een herdenkingsdienst in Bloemendaal van de mensen die in de gemeente overleden zijn, "de laatste keer dat de naam van mijn moeder, en anderen, genoemd werd in de gemeente" zoals de dominee dat verwoordde. 's Morgens in de PKN-gemeente en 's avonds bij Kerk Zonder Grenzen, beide kerken waren mijn ouders altijd actief bij betrokken. Het waren mooie diensten en het was goed om nog weer even stil te staan bij mijn moeder. Ik vind het moeilijk dat ik het laatste jaar van haar leven ziek was, maar ik vind het ook moeilijk dat zij zo onbereikbaar werd in haar laatste jaren, zeker na het overlijden van mijn vader, maar eigenlijk ook wel in de jaren daarvoor. Nu is dat alles voorbij en het is best gek om geen vader en moeder meer te hebben.

Oké, het waren allemaal geen alledaagse dingen, maar het was ook leuk om weer eens in Bloemendaal te zijn, veel bekenden die we lang niet gezien hadden. Het Requim van Faurer werd gespeeld door Cees Verschoor met als registrant Wil, mijn zus en werd gezongen door een koor onder leiding van een collega van mij, dit was heel erg mooi! Maandag was ik wel erg moe, gewoon dus 's avonds nog maar even rustig aan doen.

Dit was alweer een heel verhaal en dan was dat nog maar van 3 dagen:-)

Nog even een stukje van de keuken:

Gaten voor de stopcontacten, gemaakt door Ruben met gereedschap van Boels, zijn zaterdagbaan

Vervolgens de stucadoor, die was er al vrij snel bij, na de sloop. Dit is de vader van Dion, hij heeft het werkelijk heel erg mooi gemaakt!

Ook het houtwerk maar even geschilderd, wat is dat toch leuk werk, heerlijk rustgevend:-)

Nog een meubel in elkaar zetten door de aanstaande meubelmaker:

Het leggen van een egale stevige vloer, Egbert is bekend met en op "de planken":

Overleg over het plaatsen van de afwasmachine:

Toen de onderkastjes neergezet waren kon het aanrechtblad goed opgemeten en besteld worden. Het duurde 3 weken voordat het geleverd werd, tot die tijd hadden we een "noodblad" zodat we toch enigszins konden "werken".

Zo kon ik weer koken....

ook met een wasbak, maar zonder kraan....

Dus boven handen wassen, groente schoonmaken en zo. Wat is het dan heerlijk dat er na 4 weken weer een kraan is!!

Wordt vervolgd:-)