Het Passion

Ik was even heel druk aan het schilderen en het lukte niet om even tijd te nemen om ons avontuur op te schrijven. Maar hier volgt dan onze bevindingen van een dagje Hummelo.

Afgelopen woensdag waren we dus in Hummelo, in het Passion.

We hebben zo'n 3 uur met Piet en Heleen gesproken en waren erg onder de indruk.

Toen we aankwamen stond bijna de hele groep buiten op ons te wachten:-), nee hoor, er ging net iemand weg die 4 maanden in het Passion had gewoond, maar het was wel een grappige samenloop. Het was net koffie-tijd en op deze manier ontmoetten we het hele team, gasten, vrijwilligers, hulpverleners en het beheerdersechtpaar Piet en Heleen.

We herkenden de gebouwen van de televisiebeelden, dat was fijn. Maar we gingen eerst aan de koffie en deelden de nodige informatie.

In dit pension verblijven 12 thuis- en dakloze mannen voor een time-out. Hier verblijven zij tussen 8.00 uur en 22.00 uur. Tussen 22.00 uur en 8.00 uur zijn zij bij stichting Ontmoeting die ook op dit terrein te vinden is. Stichting Ontmoeting is 24 uur per dag aanwezig en zorgen voor professionele hulpverlening, daarbij is een kantoor, een medicijnkamer en een slaapkamer voor de wacht met camera's die zicht hebben op de slaapkamers van de mannen.

In het middengebouw is aan de voorkant de woning van Piet en Heleen en achteraan de keuken en de gezamenlijke woon- en eetkamer. Hier is dus ook een muziekhoek (ik had eigenlijk een muziekkamer in gedachten) en een atelier waar de mannen kunnen schilderen. Grenzend aan dit gebouw is de houtwerkplaats met een hok waar machines staan en een hok voor het schilderen van het houtwerk.

Dan aan de andere kant van dit gebouw bevindt zich nog een gebouw waar de vrijwilligers kunnen slapen en zich kunnen terugtrekken. Hier zijn 6 2-persoonskamers met douche en toilet.

Verder was er een moestuin, veel appelbomen, geitjes en kippen.

We hadden zo onze vrijdagavond-dromen en dachten dat dat nooit haalbaar zou zijn, maar dit was dus allemaal wat wij bedacht hadden. Heel bijzonder!!!

Je kunt de site even bekijken op www.hetpassion.nl

Afgelopen zondag werden we er ook bij bepaald met de volgende bijbeltekst:

"Kortom, geliefde broeders en zusters, wees standvastig en onwankelbaar en zet u altijd volledig in voor het werk van de Heer, in het besef dat door de Heer uw inspanningen nooit tevergeefs zijn.

Wees waakzaam, volhard in het geloof, wees moedig en sterk."

Hierin voelen we ons gesteund en gaan we verdere stappen ondernemen.

Gister zijn we naar de brijderstichting geweest voor een cursus over drugs. Dit is 5 avonden en er valt best veel te leren.

Wim blijft gewoon solliciteren. Gister is hij op gesprek geweest in Voorhout, een scholengemeenschap, was een heel leuk gesprek. Vandaag werd hij opgebeld door een telecombedrijf in Alkmaar, en hij heeft een sollicitatie lopen bij de Salomo, dat is het bestuur van de protestantse basisscholen in Haarlem en omgeving. Dus daar kan ook best wat uit komen.

Egbert is heel hard aan het werk in Utrecht bij het Beatrixtheater. Ze zijn nu aan het opbouwen voor Miss Saigon. Vrijdag beginnen de try-outs en 23 september is de premiére.

Ruben loopt nu stage tot het eind van de maand. Als hij dat goed afrond heeft hij zijn diploma op zak, dat gaat best wel lukken! Hij woont zo ongeveer samen bij ons boven en is dan ook op zoek naar woonruimte. Stephanie heeft donderdag een gesprek bij een thuiszorg waar ze maandag gaat beginnen.

Matthijs is gister begonnen bij het HMC, het hout en meubileringscollege, de eerste indruk was heel erg goed. Verder heeft hij het erg druk met van alles en nog wat. En ik was heel druk aan het schilderen. Vandaag heb ik de gang afgeschilderd. Ik moest wel mijn kiezen op elkaar zetten om het af te maken. Ik ben nu erg moe, maar onwijs trots dat het allemaal gelukt is!! Het lukt dus om even de druk op te voeren, nu dus even uitrusten. Een beetje opruimen, want ja, er liggen stapels post en tijdschriften en zo. En om nog maar niet te spreken van het stof:-)

Volgende keer heb ik nog wat foto's van onze activiteiten.

Zorgboerderij

Ik zit er eigenlijk een beetje mee. Het gaat heel erg goed met mij, dus zou ik mijn blog kunnen stoppen. Maar ik kan natuurlijk ook doorschrijven, we maken eigenlijk heel erg veel mee en hebben bijzondere ideeën.

Ik zal proberen toch een stukje van onze gedachten neer te schrijven.

We hebben sinds een aantal jaren een bijzondere binding met de jongeren uit onze kerk, ze hebben een speciaal plekje bij ons. We hadden al tijden dat we wat voor jongeren wilden doen, niet zozeer alleen jongeren uit onze kerk, vooral ook voor jongeren uit de stad.

Door alle gebeurtenissen met onze eigen jongens werd dit verlangen steeds sterker. Maar ja, iets concreets was er niet en ook mogelijkheden zagen we niet.

Tja, en nu is alles in een heel ander daglicht komen te staan.

Door mijn ziekte is er veel meer rust bij mij gekomen, ik loop niet meer overal achteraan. Ook wat voor die tijd belangrijk was is nu minder belangrijk.

Wim heeft op het ogenblik nog steeds geen werk.

Egbert en Ruben zullen over een niet al te lange tijd het huis verlaten.

Sinds zo'n anderhalf jaar komen hier regelmatig jongeren voor een "time-out".

In gesprekken met mijn psycholoog in de tijd van mijn behandelingen kwam dit ook naar voren en hij opperde de term "zorgboerderij".

We hebben hier vaak over gesproken en hielden dit in ons achterhoofd. We werden hier wel regelmatig bij bepaald, maar deden er nog niets mee. Mijn energie was nog niet genoeg en Wim was nog steeds met zijn werk bezig, voorbereidingen op solliciteren e.d.

Vorige week werden we door een vriendin gewezen op een programma van de EO, dit ging over een zorgboerderij. Wij hebben dit programma bekeken, het waren 3 afleveringen, en werden er weer bij bepaald. (Lang leve internet!) Het raakte ons zeer, omdat er heel veel dingen waren waar we over gefantaseerd hadden.

Ik heb de stoute schoenen aangedaan en heb een afspraak gemaakt met deze mensen. Komende woensdag gaan we naar Hummelo en eens een kijkje nemen.

We hebben er veel zin in.

Op het ogenblik hebben we een meisje/vrouw in huis die bij haar partner weg is. Ze heeft 2 kinderen die ook regelmatig hier zijn, maar over het algemeen bij haar partner of bij de oppas. Kunnen we vast oefenen:-)

Schilderen

Ja hoor, het is toch gelukt!! Ik ben weer driftig aan het schilderen. 2 jaar geleden hebben we onze slaapkamer opgeknapt, maar waren nog net niet klaar, de kastdeuren moesten nog geschilderd worden. Daar ben ik nu dus aan begonnen. Het is weer heerlijk om dat te kunnen doen, en ...... het gaat eigenlijk prima!!! Het is natuurlijk dus wel weer een ongelooflijke puinhoop in huis, in de keuken staat alle verf, in de kamer liggen nu 3 kastdeuren en een gelakt tafelblad. Maar het wordt erg mooi!! Het is vooral fijn om te merken dat het weer gaat, en dat ik niet helemaal afgedraaid ben, geweldig!!!

Ook mijn mozaïk is bijna klaar!

Wim heeft vorige week een gesprek gehad met een tussenpersoon, deze gaat Wim aandragen bij.......Ajax:-). Het zou heel fijn zijn als hij weer kan werken.

Sonrise

Wat is Sonrise toch een geweldig project!!! Ik word er onwijs blij van!

Ik was vanmorgen naar een samenkomst van hen, als ik dan al die enthousiaste jongeren zie, 150 stuks, dan krijg ik gewoon koude rillingen van ontroering. Wat een energie en blijdschap stralen zij uit, ondanks dat ze al ruim een week bezig zijn en flink moe!!!

Elke dag ben ik aanwezig, of bij ons om de hoek of bij onze eigen kerk. Op 14 plaasten in Haarlem, Velserbroek, Heemskerk, IJmuiden, Castricum, Hoofddorp en Heemstede vindt dit sportproject plaats, je ziet regelmatig de oranje of blauwe shirts door Haarlem fietsen. Morgen is er de afsluiting op de Grote Markt, ik ben heel nieuwsgierig, dit is de eerste keer dat het op deze manier wordt afgesloten.

Ik heb 2 dagen mogen koken. Verder ben ik gewoon aanwezig en heb gesprekjes met deze en gene en geniet ik van de vrolijke kindersnoetjes en natuurlijk het enthousiasme van de sporters!

Er gebeuren bijzondere dingen. Ook hier word ik bepaald bij de jongeren, er zijn veel gesprekken met hangjongeren in de verschillende buurten en wat is er veel verdriet onder hen. In zo'n samenkomst als vanmorgen, waar alle sporters samenkomen, worden sommige dingen verteld van de gesprekken die er zijn en wat voor uitwerking deze gesprekken hebben.

Het is zo gaaf om te zien hoe God aan het werk is op alle gebieden! Ik word hier stil van.

2 oktober is er een samenkomst van al de kerken die meedoen aan Sonrise in de Kennemer Sporthal, wat zal dat gaaf zijn!! Voor iedereen die nieuwsgierig is zou ik deze datum alvast noteren.

Het is allemaal erg vermoeiend, maar ik geloof dat ik een aardige balans heb in dit gebeuren.

Vorig jaar had ik net een chemo gehad en kon ik er bijna helemaal niet bijzijn, nu al veel meer en volgend jaar weer als vanouds:-)!!!

Overdrijven

Ik word gewoon af en toe, gelukkig af en toe, niet goed van mezelf:-)

Ik ben gewoon met van alles bezig. Op de naaimachine, zo'n oude van mijn oma, ligt een tafelblad wat bijna gevuld is met mozaïk, bijna klaar. Gister "even" een broodmandje gemaakt, overal slingeren boeken en tijdschriften die ik aan het lezen ben, m'n tas met muzieklessen ligt nog te zwerven, er liggen wat blaadjes met dingen die ik nog moet doen en niet moet vergeten en dan ook nog de computer. Waarom doe ik dit allemaal???? En dan wil ik ook nog in huis gaan schilderen, de tuin opknappen en de keuken verbouwen, ahhhh. Gelukkig ben ik niet alleen en is Wim er om mij op het goede pad te houden. Dank je wel Wim.

Vanmorgen gesport en voordat ik dan een beetje ben bij gekomen en weer fris ruik:-) is het al 11 uur, het grootste deel van de ochtend. Dan moet de was nog gedaan, eerst nog even verzamelen:-), meestal besteed ik daar niet zoveel tijd aan, als de jongens het niet in de wasmand gooien, dan hebben ze pech. Tja, dan is de ochtend alweer gevuld. Dan weer even uitrusten:-).

Gelukkig heb ik nog vakantie en is er alle tijd, zeker voor leuke dingen zoals genieten van het zonnetje.

Ik moet nog even wat schrijven over de kennismaking op de Zonnewijzer, ik was erg beduusd en moet er nog steeds aan denken. Ik liep daar rond met de directeur naar de verschillende klassen. Komt er een vrouw naar de directeur lopen die hem heeeel dringend wilde spreken. De directeur gaf aan dat hij nu even met mij bezig was, maar ze kon echt niet wachten en het was maar een korte klacht. Wat was het geval? In de klas van haar kind was een spreekbeurt gehouden door een ander kind, dat ging over de Evangelische Gemeente. Dat was al tegen het zere been, maar nog erger was het dat er aan het eind van die spreekbeurt stickers werden uitgedeeld van deze Evangelische Gemeente, en er waren nog veel meer ouders die dit te ver vonden gaan. De directeur vroeg of zij het al met de leerkracht had besproken. Dit was het geval, maar die zag het probleem niet. Ze werd steeds bozer en eindigde met de mededeling dat ze haar kinderen niet voor niets op een openbare school had gedaan. Het paste niet om er op te reageren. Ik vind het gewoon zeer merkwaardig dat juist zo iets op dat moment moest plaatsvinden. Maar goed, ik zal er rekening mee houden.

Vakantie

Toch ben ik wel blij met die Arbo-arts:-)

Door hem heb ik nu een paar weken weer mijn eigen werk gedaan, ik heb ervaren hoe het is en ik heb nu echt vakantie. Gisteren heb ik kennis gemaakt met de nieuwe school waar ik na de vakantie ga werken, het is hier heel dichtbij, de zonnewijzer. Het is de school die rond de reclames op de televisie komt, grappig hè. Ik ga daar 3 groepen 3 lesgeven, een half uur per groep, en 2 groepen 4, 40 minuten per groep. Dit doe ik op 2 verschillende dagen, dus dan heb ik genoeg tijd om weer even uit te rusten. Misschien komt er nog een andere school bij waar ik 2 uur ga werken, maar dat is nog niet zeker, het is voor mijn leidinggevende altijd weer een hele klus om alles zo te organiseren dat iedereen aan zijn uren komt. Hij is dus nog druk aan het puzzelen:-). Maar er is ook grote schrik op kantoor, onze directeur, een man van rond de vijftig, heeft vorige week te horen gekregen dat hij kanker heeft op meerdere plaatsen in zijn buik, hij heeft niet lang meer te leven. Ik denk steeds aan hem en vind het heel moeilijk. Ik realiseer me dat ik heel erg veel geluk heb dat ik er nog mag zijn, dat je als mens zo enorm kwetsbaar bent en dat het belangrijk is om bewust te leven.

"De grote kunst schuilt altijd weer in 't omgaan met je kansen.
Als het geluk jouw kant op komt, dan moet je ermee dansen."

Uitspraak van Toon Hermans.

Ik moet me erg rustig houden, als ik te veel doe word ik echt ziek en gaan er een aantal dagen overheen voordat ik weer een beetje vooruit kom. Dat zijn ook momenten dat ik ongerust ben, "het zal toch niet terug komen?" denk ik dan. Dan spreek ik mijzelf toe dat ik me niet ongerust moet maken en bewust even voelen en bedenken waar het door komt, dan gaat het meestal wel weer en kan ik mijzelf overgeven aan de rust. De rust is ook goed, maar ik vind het heel lastig. Bewust nadenken over wat ik wel en wat ik beter niet kan doen.

Vorige week donderdag hadden we 's middags de expositie van Ruben z'n school en zijn werkstuk, daarbij ook een diploma-uitreiking met een klein feestje. Echt hele prachtige werkstukken waren daar te zien!! Ruben krijgt zijn diploma pas in oktober omdat hij zijn stage niet af kon maken door zijn gebroken been, hij gaat in september nog 5 weken stage lopen. 's Avonds hadden we de bruiloft van neef Johan en Sabrina, een gaaf feest wat letterlijk in het water was gevallen, gelukkig niet figuurlijk! Weten jullie nog, het was echt heeeeel erg slecht weer, best wel sneu, maar de feestvreugde had er niet onder te lijden!!! Dan is het dus handig om de volgende dag niets te plannen.

Veel nieuws

Het is inmiddels meer dan een maand geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Er valt ook wel heel wat te schrijven.
We hebben een heerlijke week in Frankrijk gehad, echt een geweldige tijd om op terug te kijken.

Hier een foto van Wil, Mw. en Hr. Larroude (ouders van Jacques), Jacques en ik.

Het is daar geweldig mooi. Ik hou erg van zee en strand, ik heb mijn hart daar helemaal op kunnen halen. Zeker in Biarritz, waar ik even met mijn voeten in de zee wilde lopen. Er kwam een golf aan, dat kringelt zo lekker om je voeten heen, maar deze niet:-), ik was tot aan mijn navel nat, haha, ach, dat droogt wel weer. Wim z'n schoenen waren dus ook nat, tja, je moet ook geen schoenen aan op het strand.

We hebben erg veel gezien en gedaan, ook regelmatig even een "powernap" genomen, geleerd van zwager Jacques. Ik had me voorgenomen om dat thuis ook maar wat vaker te doen, even een dutje, maar op de één of andere manier kan ik mij daar niet toe zetten, alleen maar als ik echt heeeel erg moe ben.

Natuurlijk moest er toch wel even gezwommen worden in die machtig hoge golven!!

Waar zou deze trap naar toe leiden? We hebben een prachtige wandeling gemaakt, we kwamen redelijk hoog en konden zo de stad en de kust vanaf een hoger punt overzien, heeeel erg mooi. Dit is trouwens wel Spanje.

En na zo'n heerlijke wandeling is het echt wel tijd voor een ijsje!!!
Ik ben ook nog jarig geweest in Frankrijk, het was echt een hele bijzondere dag, heel wat anders dan vorig jaar! De gedachten gaan vaak terug naar wat er vorig jaar allemaal is gebeurd, het is nog steeds niet te bevatten, zeker niet omdat ik me eigenlijk best goed voel.

Dit zijn mijn verwen cadeautjes! Ik kan er erg van genieten om in het zonnetje gezet te worden:-)

Wim maakte de foto en Jacques was aan de powernap.

Inmiddels heb ik ook al weer een paar uurtjes voor de klas gestaan. Als ik in september weer voor de klas ga wilde ik dat toch wel even geprobeerd hebben. Ik besprak dit met mijn leidinggevende en die zou er nog wel op terug komen. Tja, als ik daarop moet wachten is het dus al vakantie, want zoveel tijd is er niet meer. Ik ben naar de Emma-school gegaan en heb gevraagd of ik daar wat lessen mocht gaan geven. Dat mocht wel, maar dan moest ik wel alle kleuterklassen doen en dat zijn er 6, best wel veel dus. Maar we hebben een goede opbouw gevonden. De eerste week op een ochtend 2 groepen, even naar huis om te lunchen en uit te rusten en dan 's middags nog een groep. De tweede week ook en inmiddels heb ik de derde week achter de rug waar ik dit 2 dagen heb gedaan, dus alle 6 de groepen in één week. Het is wel weer heeeeel erg leuk, al die heerlijke enthousiaste kleuters. Ja, vermoeiend is het ook, maar het is goed te doen, even een powernapje erna en dan gaat het best wel weer. Bijkomend is dat ik niet meer rustig door de buurt kan lopen:-), er wonen heel veel kinderen vlakbij of ze spelen lekker buiten en dan moeten ze even de "muziekjuf" groeten, dat maakt het eigenlijk nog leuker!
Gister ben ik ook weer naar de arbo-arts geweest. Het is best een aardige man hoor, hij was nu in ieder geval een stuk begripvoller en gaf ook aan dat hij me best wel begreep, maar dat er niet heel veel tijd meer is om rustig aan te reïntegreren. In januari moet ik weer volledig aan het werk zijn, anders moeten er andere maatregelen genomen worden en dat is een heel gedoe. Hij gaf ook aan dat ik heel goed bezig was en dat hij er alle vertrouwen in had dat het ook allemaal wel goed komt. Al met al dus een stuk prettiger dan de vorige keer.

Ik zit nu het weekend in Driebergen bij Ina en Dave, zij zijn het weekend erg druk en ik mag Jesse vertroetelen, heerlijk zo'n klein neefje!

Arbo

Het moest er weer van komen, de arbo-arts. Ons bedrijf is overgegaan naar een andere arbo-dienst, dus moest ik naar een andere arbo-arts. De kennismaking verliep prima, hij vertelde in het kort hoe de vork in de steel zit aangaande de wet. Er is geen WAO meer en na 2 jaar ziekte ben je gewoon klaar. Hij zou ook een ander plan maken dan wat er nu was. Vervolgens nam hij mijn ziektebeeld door, de behandelingen, vroeg nog naar mijn leefomgeving en of het werk dat ik deed leuk was. Nu maakte hij de conclusie dat ik over 4 weken voor 50% aan het werk kon, geen vervangend werk maar voor de klas, en dan in september voor 100%. Ik was nog steeds wat labiel, dus dit schoot wel heel erg verkeerd. Het zou betekenen dat ik over 4 weken nog 3 weken moet werken, dat is vanuit de MZK al niet haalbaar, en dan na de vakantie meteen voor 100% aan de bak moet. Hij was niet van plan iets anders te bedenken, dus ik pak m'n bril, stop die in mijn tas en wil opstappen. Dat ging hem toch wat te ver dus wilde hij nog wel iets onderhandelen. Uiteindelijk moet ik over 4 weken voor 30% aan het werk, voor de klas, de rest weet ik niet meer, gescipt, we zien wel verder hoe het loopt. Over 6 weken mag ik weer naar hem toe. Morgen maar eens op m'n werk bespreken hoe dat praktisch in te vullen is. Voorlopig werk ik dus eigenlijk wel al voor 30%, maar dan op kantoor. Het houdt me wel bezig, ach, het is ook wel goed om weer eens voor de klas te gaan. Ik heb nog wat vriendinnen op school die het vast niet erg vinden als ik in hun klas een muzieklesje kom geven:-)
Eerst maar weer eens op vakantie, dat is tenslotte al heel lang geleden:-)
Zaterdag gaan Wim en ik naar Frankrijk. We gaan de schoonfamilie van Wil, mijn zus ontmoeten. Jullie weten vast nog wel, de zus die vorig jaar in Canada is getrouwd. Het is een franse gewoonte dat de ouders van de bruidegom de schoonfamilie uitnodigt voor een diner om elkaar te leren kennen. Het wordt wel een lang diner, we gaan een week, heerlijk, maar ook wel erg spannend. Het spannende vind ik dat de jongens alleen thuisblijven, dus als iemand zich geroepen voelt om eens polshoogte te nemen kan dat gerust:-)

Genieten van de zon

Wat was het heerlijk op de camping!! Het had me echt heel erg goed gedaan, ik voelde me weer als vroeger, alsof er niets gebeurd was:-) Heerlijk uitgerust, wat een weelde. Ik kon weer naar muziek luisteren, ik kon weer muziek maken. Ik had weer zin om wat in het huishouden te doen, ramen lappen, de klussen die niet standaard gedaan worden. Echt heel top!!!
Maar ja, de val is dan dus des te dieper:-( Gezellig naar een verjaardag, mmm, toch wel een beetje misselijk moe. Nou ja, niet zeuren, gaat wel weer over. Spulletjes kopen in de stad om een leuk cadeautje te maken voor Frankrijk (volgende week, ahhh), tja, van het één komt het ander en dan ga je dus zomaar te ver. Zover dus dat ik gewoon niks meer kan, m'n lichaam gaat gewoon niet meer mee, ik sleep me van het ene punt naar het andere punt. Vandaag is dan alweer de derde dag, ik merk dat het wel wat beter gaat weer, ik kan tenslotte weer wat schrijven, maar het valt dan wel weer erg tegen.
Even heerlijk gewandeld met een vriendin, maar dat is dan wel weer genoeg voor vandaag. De bank is dan nog steeds prettig dat we die hebben. Tja, frustrend, maar.....de ramen zijn schoon!!:-)
Afgelopen dinsdag nog theatersport gedaan, maar ja, als je lichaam zo moe is wil dat dus ook helemaal niet lukken, m'n hoofd wil gewoon niet. Je moet natuurlijk snel dingen bedenken, improviseren, dat is theatersport, en ja, dat werkt niet, alles gaat gewoon niet zo snel en dan gaat het dus helemaal niet. Ik zou volgende week een optreden hebben, maar ik zie er toch maar vanaf, helaas. Maar goed, dan kan ik me beter voorbereiden op de reis naar Frankrijk, want dat is volgende week zaterdag! Dit is ook een spel wat we wel eens doen bij theatersport, omgaan met slecht-nieuws-berichten. Iemand bedenkt iets dramatisch en daar moet je dan een positieve wending aan geven:-) Kan erg hilarisch zijn!
Dat was dus niet zo'n positieve blog, maar ik heb onderhand een lekker gezond kleurtje gekregen en ik zie er heel gezond uit! Met het vooruitzicht om dan maar weer te gaan genieten van de zon zien we toekomst weer positief in:-)
Achter de wolken schijnt de zon!!!

de Caravan

Dat is al weer even geleden, ik was erg druk met de voorbereidingen om te gaan kamperen. Het is de eerste keer met onze eigen caravan, dus dat kostte nog wel wat hoofdbrekens. Wat moet er allemaal mee en wat is handig voor een caravan? Zaterdag hebben we de caravan opgehaald en toen kwam eigenlijk de grootste klus.....schoonmaken:-( Eigenlijk was hij best wel vies!! We zijn 2 dagen aan het schoonmaken geweest en nu moet alleen nog de “badkamer”. Op een camping heb je meestal een badkamer, dat is tenslotte het voordeel van kamperen, je douche en toilet wordt voor je schoongemaakt!! Maar goed, ons eigen huis maak ik niet in 2 dagen zo grondig schoon:-)
Maandag nog van alles thuis in orde gemaakt, wassen en boodschappen, 's middags nog een gesprek met de psycholoog, met wel 2 stuks;-), en toen op weg naar.....Castricum.
Nu zitten we dan op een boerencamping. Het waaide enorm bij het opzetten van de tenten, gelukkig heeft Jan ons geholpen en staat de voortent helemaal prachtig. Matthijs deed er anderhalf uur over om zijn tentje op te zetten, maar ja, de wind was ook echt enorm.
Als je onder de douche staat hoor je op de achtergrond het geloei van koeien, klinkt erg gezellig. Straks ga ik kijken hoe de boerin boter maakt, ik geloof dat ik er zelf ook aan moet geloven. In het toiletgebouw staat een mandje met verse eieren, die kan je kopen voor een paar centen. Ook kan je verse melk kopen. De eitjes hebben we al geprobeerd, de melk nog niet. Matthijs gaat vanavond weer naar huis, hij vindt het erg saai hier. Dat komt vooral omdat er geen leuke meisjes zijn:-), erg belangrijk voor hem, maar er zijn helemaal geen leeftijdsgenoten, dus ja, dan is het ook wel een beetje logisch. Ook is er geen internet en dat is toch wel heeeeel erg voor hem.
Oké, natuurlijk gaat alles weer anders.
Wim is nog niet naar Haarlem gegaan dus schrijf ik er nog even een stukje bij. Als Wim morgen even thuis is kan hij deze blog voor mij plaatsen, want ja, hier is geen internet:-)
Ik heb niet zelf boter gemaakt, dat deed de boerin zelf, er was teveel animo voor waardoor ze het maar beter zelf kon doen. Het was erg leuk om te zien en iedereen kreeg een klontje roomboter mee en mocht de karnemelk proeven die vrijkwam bij het maken van de boter. Het smaakt erg lekker, het is veel zoeter dan de karnemelk uit de flessen/pakken, het is ook veel geler, romiger.
Na het maken van de boter zijn we gaan kijken bij het melken van de koeien. Het zijn er nogal wat en tijdens het melken kun je je eigen fles laten vullen met melk, vers van de koe! We hebben een litertje laten tappen en het smaakt ons prima. Wim mag morgen, als hij Matthijs weg brengt een paar lege flessen meenemen, dan nemen we die gevuld mee terug.
Matthijs wilde toch nog graag een nachtje blijven (wat zei hij ook al weer over de camping?), maar dan moet Wim hem heeeeel erg vroeg naar Haarlem brengen.....samen met Remco. Matthijs had nog even een vriend uitgenodigd om een nachtje te komen slapen. Ze hebben samen veel plezier, ook op de trampoline. De trampoline is nieuw en is vanmorgen vroeg neergezet, de hele dag zaten er kinderen op, jonger dan Matthijs, als stoere jongen laat je natuurlijk niet merken dat je eigenlijk ook wel wil, maar vanavond, in het donker, was het des te leuker.
Nu is het echt tijd om te slapen en moeten we even de caravan verbouwen.